เวินโม่ยื่นหน้าไปมอง ห้องไม่ใหญ่ เตียงเดี่ยวหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว ตู้เสื้อผ้าหนึ่งใบ หน้าต่างหันไปทางสนามหลังบ้าน แสงส่องเข้ามาพอประมาณ
ห่างชั้นกับห้องสวีทหรูเมื่อคืนมาก
แต่พูดตามตรง ห้องคนรับใช้ของบ้านคนรวย ก็ไม่ใช่สิ่งที่บ้านคนธรรมดาจะเทียบได้
ดังนั้น เธอจึงไม่มีอะไรจะติดใจ เดินเข้าไปอย่างว่าง่าย
จงป๋อวางชุดแม่บ้านที่พับไว้แล้วบนโต๊ะ แล้วจะเดินออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เวินโม่รีบเรียกเขาไว้ "เฮ้ จงป๋อ ฉันเห็นว่าท่านก็เป็นคนสำคัญรองจากนายเหนือหัวในบ้านนี้ ช่วยพูดให้ฉันอีกสักหน่อยได้ไหม? ที่บ้านฉันมีทั้งคนแก่คนเล็ก อยู่เป็นแม่บ้านที่นี่ตลอดไม่ได้นะ!"
ใครจะรู้ จงป๋อที่เมื่อคืนยังอบอุ่นเป็นกันเอง ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ ตอนนี้กลับหน้านิ่ง ส่งเสียงหึ "หึ ฉันไม่ใช่นายน้อย หรอก จะมาหลงกลคำพูดหวานๆ ของเธอไม่ได้"
เขาทำหน้าตาย "ฉันแนะนำให้เธอ เลิกเรื่องวุ่นวาย และอย่าคิดเล่นเล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ"
สีหน้าเวินโม่เย็นลง "จงป๋อ เมื่อคืนท่านไม่ใช่แบบนี้! ท่านเปลี่ยนไป!"
จงป๋อหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย ยืดคอเถียง "นั่นเพราะเมื่อคืนฉันไม่รู้ว่าเธอคือผู้หญิงเลวคนนั้น!"
เขาชี้ไปที่เวินโม่ "เธอ...เธอหลอกความรู้สึกนายน้อย! ปีนั้นนายน้อยถูกเธอทำลายหนักแค่ไหน! ทั้งตระกูลเพ่ยต้องอับอายตามไปด้วย!"