พูดจบ โทรศัพท์ของเวินซวี่ก็ดังขึ้น
เขาหยิบมันออกมาดู แล้วยิ้มกว้างอย่างมีความสุข "เสี่ยวโม่ พี่ไปรับสายหน่อยนะ"
พูดจบ เขาก็หมุนตัววิ่งไปที่ระเบียง รับสายโดยหันหลังให้ห้องนั่งเล่น
เวินโม่สงสัย โทรศัพท์อะไรกัน ถึงทำให้เขาดีใจขนาดนั้น?
ผ่านไปไม่นาน เวินซวี่ก็รีบวิ่งกลับมา พูดอึกอัก "เสี่ยวโม่ พี่มีธุระนิดหน่อย ต้องไปก่อนละ"
เวินโม่ขมวดคิ้ว "ธุระอะไรรีบร้อนขนาดนั้น? พี่น้องเพิ่งจะได้เจอกันเอง"
เวินซวี่พูดเสียงเบา "มีเพื่อนคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บ พี่อยากไปดูหน่อย"
เวินโม่ใจสั่นวาบ สงสัย "เพื่อนคนนั้น เธอเป็นฉู่เยว่เหยาไม่ใช่หรือไง?"
เวินซวี่ทำหน้าตกใจ "เสี่ยวโม่ รู้ได้ยังไง?"
เขาพลางเหลือบมองไปทางหลิวกุ้ยหลาน "หรือว่าแม่บอกเธอ? เราสองคนยังไม่ได้คบหากัน พี่กำลังตามจีบเธออยู่"
เวินโม่กลอกตา "ฉันรู้อยู่แล้ว เธอเป็นเพื่อนร่วมห้องมหาวิทยาลัยของฉัน"
เวินซวี่ทำหน้าประหลาดใจ แล้วก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที "จริงเหรอ? เธอเป็นเพื่อนร่วมห้องเธองั้นเหรอ? ดีเลย! งั้นเธอก็ต้องสนิทกับเยว่เหยาสินะ? ช่วยพี่..."
เวินโม่ขัดจินตนาการของเขา "ไม่ได้! ฉันไม่ช่วยเธอตามจีบเธอหรอก ไม่ใช่แค่ไม่ช่วย ยังให้เธอเลิกราความคิดนี้ด้วย"
เวินซวี่ขมวดคิ้ว "ทำไมล่ะ?"
เวินโม่ลูบจมูก รู้สึกผิดนิดๆ "เพราะตอนนั้นฉันแอบใช้รูปของเธอไปคุยกับเพ่ย์ซื่อเจี๋ยทางเน็ต"
เวินซวี่นิ่งไป "...อะไรนะ?"
เวินโม่ "เธอควรจะภาวนาให้เธอยังไม่รู้เรื่องนี้ และไม่รู้ว่าฉันคือน้องสาวของเธอ แต่ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้จะปิดบังไว้ไม่นาน เธอจะรู้ในไม่ช้า"