เวินซวี่พูดแล้วทำได้จริงๆ แถมยังวิ่งไปดูนิ้วที่โดนมีดบาดของคุณเทพธิดามาด้วย
พอเห็นว่าแผลถูกปิดด้วยพลาสเตอร์ยาแล้ว เลือดแทบไม่ไหล เขาก็รีบร้อนกลับมาอีก
กว่าจะถึงบ้าน ฟ้าก็มืดแล้ว
บนถนนไปกลับหลายชั่วโมง เวินซวี่ทั้งตัวดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด หัวห้อยตาโรย พอกลับมาถึงก็ทรุดกายลงบนโซฟาด้วยความเหนื่อย
เวินโม่นั่งอยู่ข้างๆ ถามขึ้นว่า “เป็นไงบ้าง? นิ้วของคุณเทพธิดาหายดีหรือยัง?”
เวินซวี่หน้าแดงเล็กน้อย “ไม่...ไม่เป็นไร...แค่บาดเล็กน้อย”
เวินโม่ส่งเสียงหึออกมา รู้ทันอยู่แล้ว
“ที่ฉันให้ไปถามนะ ถามแล้วหรือยัง?”
ใครจะรู้ เวินซวี่กลับเงียบไป
“...ยัง ไม่ได้ถาม”
เวินโม่ไม่พอใจทันที ปัญหาสำคัญขนาดนี้ เขาไม่ถามเลยเหรอ? วิ่งไปแค่ดูนิ้วเทพธิดาจริงๆ เหรอ?
เวินซวี่พูดอย่างลังเล “เสี่ยวโม่ ปัญหานี้ ฉันถามไม่ออกจริงๆ ให้เวลาฉันอีกหน่อยนะ”
เวินโม่เหลือบมองเขา แล้วพูดตำหนิไม่ไว้หน้า “ฉันว่าเธอไม่ได้ถามไม่ออกหรอก แต่อยากรู้คำตอบแล้วกลัวว่ามันจะไม่ใช่เธอมากกว่าใช่ไหม?”
เวินซวี่ก้มตาลง ไม่พูดอะไร เห็นชัดว่าถูกชี้จุดอ่อน
เวินโม่เห็นท่าทางห่อเหี่ยวแบบนั้น ก็ไม่อยากซักต่อแล้ว “ช่างเถอะ เรื่องอื่นฉันไม่สน แต่แค่อย่าลืมช่วยฉันเลี้ยงเด็กก็พอ เธอสัญญากับฉันแล้วนะ”
เวินซวี่พยักหน้า “อื้ม ฉันจะช่วยเลี้ยง”
จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาพูดต่อ “อ้อ เสี่ยวโม่ ฉันไม่ได้ถามว่าเหย่าเหยาชอบใคร แต่ฉันถามเรื่องเธอกับเพ่ย์ซื่อเจี๋ยไป เผยให้ได้ความมาบางอย่าง”