อีกด้านหนึ่ง หลังจากแม่ไปซื้อซาลาเปา ซี่ซี่ก็รีบตามไปอย่างกระวนกระวาย
"แม่ อย่าทิ้งซี่ซี่ไปนะ ซี่ซี่ไม่หิว ไม่กินเผ็ด..."
น่าเสียดายที่เวินโม่วิ่งเร็วเกินไป เธอไม่ได้ยินเสียงเล็กๆ นุ่มๆ ที่อยู่ข้างหลังเลย
ก่อนจากไป เธอกำชับเด็กทั้งสี่ให้รอเธอกลับมาอย่างเชื่อฟัง แต่ซี่ซี่เข้าใจผิดคิดว่าแม่จะหนีไป ไม่ต้องการพวกเขาอีกแล้ว
ซี่ซี่หิวจนฝีเท้าเริ่มสั่น ผ่านไปไม่นานก็ตามแม่ไม่ทัน
ซี่ซี่ยืนอยู่บนถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน หลงทาง
หัวเล็กๆ หมุนไปหมุนมา ล้วนเป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย เขาอมปาก ตาแดงก่ำ
"อือ... แม่..."
กำลังจะร้องไห้ ซี่ซี่ก็ชนเข้ากับคนเดินผ่านคนหนึ่ง
"หนูน้อย ทำไมอยู่คนเดียวที่นี่ล่ะ แม่อยู่ไหน?"
คนที่พูดเป็นพี่สาวหน้าตาดีมาก กำลังก้มลงมองเขาอยู่ เสียงนุ่มนวล
ซี่ซี่ก้มหน้าลง ใบหน้าเศร้าสร้อย "แม่ไม่เอาเราแล้ว~"
พี่สาวใจดีถามอีกว่า "แล้วพ่อล่ะ?"
พอได้ยินคำว่าพ่อ ซี่ซี่ก็เงยหน้าขึ้นในที่สุด
ใช่แล้ว ซี่ยังมีพ่อ!"
แม่เคยบอกว่า เธอจะพาพวกเขากลับมาหาพ่อ พ่อรวยมาก จะเลี้ยงดูพวกเขา
แบบนั้นก็ไม่ต้องหิวอีกต่อไป
"ซี่ซี่มีพ่อ พ่อของซี่ซี่ชื่อเพ่ย์ซื่อเจี๋ย!"
ซี่ซี่แม้จะไม่รู้ว่าชื่อนั้นเขียนยังไง แต่เขาจำได้ เพราะแม่คอยพูดถึงชื่อพ่อผู้ร่ำรวยอยู่ข้างหูเสมอ
"ผมจะไปหาพ่อ!" ซี่ซี่กำหมัดเล็กๆ ใบหน้าแน่วแน่
สีหน้าของหญิงสาวชะงักงัน
"พ่อเธอนามสกุลเป่ย? ชื่อเพ่ย์ซื่อเจี๋ย?"
ทั้งเมืองจิงตูที่มีแซ่เป่ย มีเพียงตระกูลใหญ่ระดับบนสุดตระกูลเดียว
ชื่อของเพ่ย์ซื่อเจี๋ยปรากฏบนหนังสือพิมพ์การเงินอยู่เสมอ แทบไม่มีใครไม่รู้จัก
แล้วเด็กที่สกปรก ผอมแห้ง คนนี้ กลับบอกว่าพ่อของเขาคือเพ่ย์ซื่อเจี๋ย?
ซี่ซี่พยักหน้าแรงๆ ใบหน้าเล็กๆ มุ่งมั่นมาก "ใช่แล้ว พ่อของผมชื่อเพ่ย์ซื่อเจี๋ย!"
หญิงสาวเงียบไปสองวินาที
ไม่รู้ว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อดี
แต่เธอก็ก้มลงอุ้มซี่ซี่ขึ้นมา "ฉันไม่รู้จักพ่อเธอ แต่ฉันพาเธอไปส่งที่หน้าบริษัทตระกูลเป่ยได้"
ถ้าถึงตอนนั้น พ่อของเด็กคนนี้ไม่ใช่เพ่ย์ซื่อเจี๋ย ก็คงมีคนจัดการเอง
ซี่ซี่นั่งนิ่งๆ ขึ้นรถ เขาซุกตัวที่ขอบหน้าต่าง มองวิวนอกถนนที่วิ่งถอยหลังไปเรื่อยๆ ใบหน้าเล็กๆ ดีใจมาก
อีกไม่นานซี่ซี่จะได้พบพ่อแล้ว!
พอซี่ซี่พาพ่อกลับไป แม่ต้องดีใจแน่!
แบบนั้นแม่ก็คงไม่ทิ้งซี่ซี่อีก~
...
มาถึงหน้าบริษัทตระกูลเป่ย
ซี่ซี่กระโดดลงจากรถอย่างร่าเริง เงยหน้าเล็กๆ ขึ้น
เบื้องหน้าคือตึกสูงจนน่ากลัว กำแพงกระจกส่องแสงระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด ยอดตึกเสียดฟ้า
คอเล็กๆ ของซี่ซี่เมื่อยกขึ้นจนเมื่อยแล้ว ก็ยังมองไม่เห็นยอดตึก
ซี่ซี่อุทานในใจ ว้าว นี่คือบริษัทของพ่อเหรอ?
บริษัทของพ่อสูงและใหญ่จัง! พ่อรวยจริงๆ ด้วย!
เขาตามพี่สาวใจดีเดินไปที่ประตูใหญ่
แต่ยังไม่ทันเข้าไป ก็ถูกพี่ลุงยามในเครื่องแบบที่หน้าประตูขวางไว้
"หยุด! มาทำอะไร? ที่นี่คือกลุ่มบริษัทตระกูลเป่ย คนนอกห้ามเข้าตามอำเภอใจ"
แต่ซี่ซี่ไม่กลัว เงยหน้าขึ้น เสียงนุ่มๆ แต่ชัดเจน "ลุงครับ ผมมาหาพ่อ!"
ยามงงไปชั่วขณะ "หาพ่อ? พ่อเธอเป็นใคร?"
ซี่ซี่ยืดอกเล็กๆ พูดช้าๆ เน้นทีละคำ "เพ่ย์-ซื่อ-เจี๋ย เพ่ย์ซื่อเจี๋ยคือพ่อของผม"
ยามถึงกับตาตั้ง
เจ้านายน้อยของฉัน!
ทั้งเมืองจิงตู ใครจะไม่รู้จักชื่อของท่านประธานเป่ย? แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อนี้ตรงๆ
เด็กน้อยคนนี้ไม่เพียงกล้าเรียก แต่ยังกล้าพูดว่าตัวเองเป็นลูกของท่านประธานเป่ย?
ช่างเป็นลูกวัวไม่กลัวเสือ... ไม่สิ นี่ต้องเป็นนักต้มตุ๋นแน่ๆ!
ยามเงยหน้ามองผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ สายตาเย็นชาลงทันที
ผู้หญิงคนหนึ่งพาเด็กมา แล้วบอกว่าหาท่านประธานเป่ย และบอกว่าท่านประธานเป่ยเป็นพ่อของเด็ก
แผนต้มตุ๋นคลาสสิก เขาเห็นมามากแล้ว
ยามทำหน้าขรึม โบกมือ "ไปๆๆ ท่านประธานเป่ยไม่มีลูก อย่ามาต้มตุ๋นที่นี่!"
เสียงเพิ่งจบลง ข้างๆ ก็มีพนักงานรักษาความปลอดภัยอีกสองคนเข้ามา ขวางหน้าประตู แล้วไล่ทั้งใหญ่ทั้งเล็กออกไป
"รีบไป รีบไป!"
"ไม่ออกไปจะแจ้งตำรวจแล้วนะ!"
ซี่ซี่ถูกผลักถอยหลังหลายก้าว ขาสั้นๆ เซถลา
เขาเงยหน้ามองใบหน้าเย็นชาของพวกยาม ริมฝีปากเล็กๆ เม้มแน่น รู้สึกอัดอั้นใจมาก
ทำไมพวกเขาไม่ให้ผมเข้าไปล่ะ?
หรือว่าพ่อไม่อยากเจอผม?
พี่สาวใจดีก็ถูกไล่ออกมาเช่นกัน ยืนอยู่ข้างถนนด้วยสีหน้าลำบากใจ
ฟังจากที่ยามพูด ท่านประธานเป่ยไม่มีลูกชายจริงๆ
เธอก้มมองเด็กตัวเล็กๆ สกปรกคนนี้ เริ่มลังเลใจ
เด็กคนนี้... คงไม่ได้โกหกจริงๆ ใช่ไหม?
แต่เธอเป็นแค่คนเดินผ่านธรรมดา ไม่กล้าไปยุ่งกับตระกูลใหญ่ระดับนี้หรอก
เธอนั่งยองๆ พูดอย่างลังเล "หนูน้อย... บางที... บางทีพ่อเธออาจจะไม่อยู่ที่นี่"
ตาของซี่ซี่แดงก่ำทันที หัวน้อยๆ ก้มลง เสียงทึมๆ "พ่อไม่ยอมรับผม พ่อก็ไม่รักผม..."
เช่นกัน?
ผู้หญิงรู้สึกเจ็บแปลบในใจ
เด็กคนนี้พูดว่า "เช่นกัน"
แม่ไม่เอาเขาแล้ว พ่อก็ไม่รักเขา
เธอมองไหล่เล็กๆ บางๆ ของซี่ซี่ ใบหน้าเล็กๆ สกปรก ชั่วขณะหนึ่งลืมความสงสัยทั้งหมด เหลือเพียงความสงสาร
ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสารจริงๆ
ในขณะนั้นเอง รถโรลส์-รอยซ์สีดำคันหนึ่งก็ค่อยๆ ขับออกจากทางออกลานจอดรถของบริษัท
ตัวรถเงางาม มีกลิ่นอายความหรูหราหนาแน่นที่แยกจากโลกภายนอก
กระจกข้างหลังเปิดครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่โดดเด่นของผู้ชายคนหนึ่ง
เป็นโครงหน้าที่งดงาม ผิวพรรณสูงศักดิ์ ดึงดูดสายตายิ่งกว่ารถคันนั้นเสียอีก
ชายคนนั้นสวมชุดสูทดำตัดเย็บมือ ใบหน้าคมเข้มเย็นชา ออร่าแข็งแกร่งและเยือกเย็น รอบตัวแผ่ความเย็นชาที่ห้ามเข้าใกล้ นี่คือผู้มีอำนาจสูงสุดของตระกูลเป่ย — เพ่ย์ซื่อเจี๋ย
ซี่ซี่เหลือบตาไป ก็เห็นผู้ชายที่นั่งอยู่เบาะหลัง
พ่อ?
นั่นคือหน้าของพ่อ เขาเคยดูรูปที่แม่ค้นในโทรศัพท์
แม่ยังบอกอีกว่าพวกเขาคือรุ่นจิ๋วของพ่อ แค่ยืนอยู่ตรงหน้าพ่อ พ่อก็ต้องจำได้ว่าพวกเขาเป็นลูกแท้ๆ ของพ่อ!
ซี่ซี่วิ่งไปที่รถของพ่อด้วยความหวังสุดท้าย "พ่อ พ่อ..."
เขาวิ่งไปพร้อมตะโกน แต่ขาสั้นๆ สองข้างวิ่งช้าเกินไป ตามรถพ่อไม่ทันจริงๆ
ในเวลานั้น ในรถ
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยกำลังหลับตาพักผ่อน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเล็กๆ นุ่มๆ ลอยเข้ามา
เขาลืมตาขึ้นทันที ดวงตาสีดำสนิทเย็นชาล้ำลึก
ริมฝีปากบางขยับ "ได้ยินเสียงอะไรไหม?"
ผู้ช่วยที่นั่งเบาะหน้าซึ่งทำหน้าที่ขับรถกำลังตั้งใจขับ พอได้ยินก็เหลือบมองกระจกหลัง
"ท่านประธาน เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง กับเด็กคนนึง เหมือนเด็กคนนั้นกำลังตะโกน"
สายตาของเพ่ย์ซื่อเจี๋ยเย็นลง เขาเบี่ยงหัวมองกระจกหลัง
เห็นผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งจริงๆ และเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ตัวสกปรกมองหน้าไม่ชัด กำลังวิ่งเซถลาตามรถมา