เวินโม่ถูกบทลงโทษเพราะด่าเรื่องคนอื่น ไม่เพียงถูกบังคับให้เข้าสู่โลกในหนังสือ แต่ยังถูกลงโทษให้คลอดลูกสี่คนในคราวเดียว ทั้งสี่คนเป็นลูกชาย!
......
"แม่ครับ หิวครับ ขอข้าว~""
ใต้สะพาน มีหน้าเล็ก ๆ สี่หน้าที่เหมือนกันเปี๊ยบ กำลังมองเวินโม่ด้วยสายตาอยากได้ มือเล็ก ๆ กำมุมเสื้อของเธอไว้สี่มุม
ท้องของเวินโม่เองก็หิวจนร้องเป็นเสียงดัง แต่ข้างหูกลับมีเสียงเรียกหาข้าวที่ดังต่อเนื่องไม่หยุด เธอรู้สึกเครียดขึ้นมานิดหน่อย
โดยเฉพาะคนสุดท้องที่แทบจะไม่มีแรงแม้แต่จะอ้าปาก น้ำตาคลอที่ขนตา น่าสงสารจนคนดูรู้สึกเจ็บปวดใจ
แต่เวินโม่ล้วงกระเป๋าแล้วพบว่าไม่มีเงินสักบาท ยอดเงินในโทรศัพท์เหลือเพียง 2.5 เหมา
เวินโม่ข้ามเวลามาเมื่อวาน ตอนนั้นเธออยู่ต่างประเทศ อยู่กับลูกชายสี่คนเพียงลำพัง และยากจนมาก ในแอปโทรศัพท์มีตั๋วเครื่องบินไปจีนโผล่ขึ้นมา
เธอจึงพาลูกชายทั้งสี่คนกลับประเทศทันที ก็เพราะบนเครื่องบินมีอาหารฟรี
จนขนาดนี้ยังต้องเลี้ยงเด็กเล็กสี่คนที่รอให้ป้อนข้าว คนอื่นข้ามเวลามาพร้อมระบบ แต่เธอได้แค่ประสบการณ์ทาสแล้วยังต้องแบกรับภาระอีกสี่ชีวิต
ก่อนข้ามเวลา เวินโม่เพิ่งอ่านนิยายทั้งคืนจนจบ พออ่านจบก็พบว่าผู้เขียนทิ้งเรื่องไปแล้ว กำลังจะได้เห็นพระเอกนางเอกมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง แต่ดันตัดจบ!
ทำให้เวินโม่รู้สึกเซ็งมาก
ก่อนนอนเธอบ่นว่า "ผู้เขียนไม่รับผิดชอบเลย ขอให้มีลูกสี่คนในท้องเดียว เป็นผู้ชายทุกคน" แล้วฟ้าก็ลงโทษให้เธอข้ามเวลา ไม่เพียงได้เป็นนางร้ายในนิยาย แต่ยังต้องคลอดลูกสี่คน เป็นผู้ชายทั้งหมด
เวินโม่ต้นฉบับในนิยาย เป็นเด็กผู้หญิงที่แย่งรูปเพื่อนร่วมห้องที่เป็นดาวมหาวิทยาลัยไปคุยกับพระเอกทางออนไลน์ เพื่อหวังเงิน
แต่ตอนที่เวินโม่ข้ามเวลามา เนื้อเรื่องส่วนนี้จบไปแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาสี่ปีต่อมา ต้นฉบับได้เงินไปแล้วก็หนีไปต่างประเทศ และใช้เงินหมดเกลี้ยงแล้ว
ตอนแรกต้นฉบับหลอกเงินพระเอกจำนวนมาก แล้ววางแผนจะหนีกลางคืน
แต่พระเอกกลับมาปรากฏตัวที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย ทำให้เธอไม่สามารถหนีได้
เพื่อไม่ให้ถูกจับได้ เธอรีบใส่หน้ากากอ้างว่าตัวเองเป็นผื่น ไม่ให้พระเอกเห็นหน้า
แต่พอเจอกัน ต้นฉบับกลับหลงใหลในความหล่อของพระเอก จึงเกิดไอเดียกล้า ๆ วางยาให้พระเอก แล้วพาไปโรงแรมในคืนนั้น
หลอกเงินแล้วก็ยังได้ตัวอีก
หลังจากนั้นต้นฉบับกลัวความจริงจะเปิดเผย จึงหายตัวไปจากประเทศ และไปใช้เงินที่ต่างประเทศอย่างฟุ่มเฟือย
ส่วนพระเอกที่ถูกหลอกเงินและถูกย่ำยี คือเพ่ย์ซื่อเจี๋ย ทายาทตระกูลใหญ่ระดับสูงสุดแห่งวงการกรุงปักกิ่ง
ตอนนั้นเพ่ย์ซื่อเจี๋ยยังหนุ่มบริสุทธิ์ ไม่เคยมีใจให้ใคร แต่มาเจอเธอเข้า
ทุ่มเททุกอย่างให้เธอ
ผลปรากฏว่า คนที่คุยออนไลน์ด้วยไม่เพียงหลอกเงินเขา แต่ยังทำลายความบริสุทธิ์ของเขาอีก
ในคืนเดียว เพ่ย์ซื่อเจี๋ยเสียเงิน เสียใจ และเสียคนไป กลายเป็นตัวตลกในวงการ
ตั้งแต่นั้นมาก็ปิดหัวใจ เปลี่ยนนิสัย จากหนุ่มน้อยซื่อ ๆ กลายเป็นยมทูตที่เย็นชา ขี้ระแวง และโหดร้าย
ว้าว นี่คือการเปลี่ยนเด็กหนุ่มบริสุทธิ์ให้กลายเป็นเจ้าพ่อวงการเลยหรือ?
แต่เรื่องที่เหลือเชื่อกว่านั้นยังมาไม่ถึง
ต้นฉบับหลังหนีไปต่างประเทศพบว่าตัวเองท้อง จึงคลอดลูกสี่คนออกมาโดยไม่รู้เรื่อง
แต่เธอขี้เกียจ โลภมาก รักสวยรักงาม จะทนความลำบากในการเลี้ยงลูกได้อย่างไร?
เงินที่หลอกมาได้เอาไปใช้กับตัวเองหมด ชอบเดินห้างซื้อกระเป๋า กินดื่มเพื่อตัวเอง วัน ๆ ปล่อยให้ลูกหิว
ลูก ๆ ที่น่าสงสารไม่เคยได้กินอิ่ม เธอข้ามเวลามาเมื่อสี่คนกำลังหิวจนต้องดูดนิ้ว
ลูกทั้งสี่ที่ควรจะอ้วนกลม ตอนนี้ขาดสารอาหารอย่างรุนแรง ผอมเหลือแต่กระดูก
ส่วนต้นฉบับ หลังจากใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยมาสี่ปี ในที่สุดก็ใช้เงินหมด
ต้นฉบับเห็นว่าไม่มีทางไปต่อ มองลูกทั้งสี่ที่เปรียบเสมือนภาระ ก็เกิดไอเดียอีกครั้ง—พาลูกกลับประเทศ หาเพ่ย์ซื่อเจี๋ยคนโง่ ใช้ลูกเป็นบันได ขึ้นเป็นสนมแล้วหาเงินอีกครั้ง!
ช่างเป็นการวางแผนระยะยาวที่ดีจริง ๆ!
แต่พอต้นฉบับซื้อตั๋วเครื่องบินกลับประเทศก็เกิดเรื่อง ถูกตำรวจต่างประเทศไล่ยิงเพราะข้อหาขโมย สุดท้ายล้มตายอยู่บนถนน
แล้ววิญญาณก็เปลี่ยนเป็นเธอซึ่งเป็นมนุษย์เงินเดือนที่ซวยไม่รู้กาล
เวินโม่ย่อยความทรงจำทั้งหมดได้แล้ว ก็ถอนหายใจมองฟ้า
แต่เอาล่ะ มาแล้วก็มาแล้ว เธอก็ถือว่าเข้าร่วมกองทัพคนข้ามเวลาเหมือนกัน
"แม่ครับ หิว~""
เด็กน้อยข้าง ๆ ส่งเสียงแผ่วเบาอีกครั้ง
เวินโหมองลงไปเห็นเด็กน้อยสี่คนที่กำลังจะหิวเป็นลม ก็ใจอ่อนทันที
เธอเองยังเลี้ยงตัวเองไม่ได้ เป็นหนอนสังคม จะเลี้ยงลูกสี่คนได้อย่างไร?
ไม่มีเงิน ไม่มีประสบการณ์ จะรับมือกับเรื่องยุ่งยากนี้ยังไง?
หรือว่าจะต้องไปขอเงินพ่อของเด็ก ๆ จริง ๆ เพื่อเอามาเลี้ยงลูก?
ยังไงเขาก็เป็นพ่อของลูกทั้งสี่ ควรจะจ่ายค่าเลี้ยงดูบ้างใช่ไหม?
ไม่ เธอรีบปัดความคิดนี้ทิ้งทันที
ยังไงเธอก็ไม่ไปหาคนที่โหดร้ายนั่นเด็ดขาด
ในนิยาย ต้นฉบับพาลูกทั้งสี่กลับประเทศก็ตรงไปหาพระเอกเพื่อขอเงิน
แต่พระเอกที่ถูกหลอกเงินและถูกย่ำยีเกลียดเธอมาก เกลียดทั้งที่เธอแอบให้กำเนิดลูกของเขา เกลียดจนอยากจะฆ่าเธอให้ตาย
หกเดือนก่อน พระเอกและนางเอกได้พบกันแล้ว หลังจากเห็นสาวมหาวิทยาลัยคนนั้น พระเอกก็ตกหลุมรักนางเอกอีกครั้งตั้งแต่แรกพบ
ส่วนนางเอกที่แท้จริงก็คือเพื่อนร่วมห้องที่เป็นดาวมหาวิทยาลัยของเธอ คนที่พระเอกเห็นรูปแล้วตัดสินใจคุยออนไลน์ด้วย
หลังจากทั้งคู่สนิทกัน พระเอกก็พบว่าเธอบริสุทธิ์ ดีงาม และใจดีเหมือนในรูป สุดท้ายพระเอกก็ตกหลุมรักนางเอก
เวินโม่กลายเป็นอดีตไปแล้ว แฟนเก่าที่มีมลทิน
แต่ต้นฉบับกลับไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง อยากใช้ลูกไต่เต้า
ถึงแม้จะวางแผนสารพัด ในนิยายก็ได้แค่เป็นตัวขัดขวาง
พอผลักดันความรักของพระเอกนางเอกเดินหน้าได้ ก็ถูกพระเอกส่งเข้าคุก ร้องไห้อยู่หลังลูกกรง
ส่วนลูกทั้งสี่ ผ่านการใช้และการวางแผนของต้นฉบับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตายไปสอง คนหนึ่งถูกเธอเผลอฆ่าตาย
เหลือคนสุดท้องที่ยังไม่ตาย แต่เพราะมีแม่แบบนี้ สุดท้ายก็จิตใจบิดเบี้ยว กลายเป็นตัวร้ายตัวน้อย แล้วก็ถูกนางเอกเล่นงานยับเยินอีก
เวินโม่อดไม่ได้ที่จะมองเด็กน้อยตรงหน้า
คนโตคือคนที่ไม่ตายแต่จิตใจบิดเบี้ยว
เด็กน้อยคนนี้ตอนนี้จ้องเธอเขม็ง และเป็นคนที่เจ้าเล่ห์ที่สุดในสี่คน จัดการยากที่สุด
ตอนนี้เพื่อข้าวถึงเรียกเธอว่าแม่ แต่ทั้งหมดคือการอดทนไว้เท่านั้น พอปีกแข็งเมื่อไหร่ เขาจะเป็นปีศาจตัวน้อยคนแรกที่ลุกขึ้นสู้
คนที่สองและสามหลังจากถูกต้นฉบับใช้ไม่กี่ครั้ง ไม่เพียงไม่ได้รับความรักจากพระเอก ยังกลายเป็นแพะรับบาปที่ตายอย่างน่าเวทนาในการแย่งชิงความรัก
ส่วนคนสุดท้องยิ่งน่าสงสาร
หลังจากเสียคนที่สองและสาม ต้นฉบับอยากใช้คนสุดท้องไปแย่งพระเอกคืน แต่ต้นฉบับรำคาญที่เขาหัวทึบ ทำอะไรก็ไม่สำเร็จ โมโหจนทุบตีอย่างหนัก สุดท้ายก็ตีเขาตาย
ตั้งแต่นั้นมา คนโตก็แตกสลายกลายเป็นปีศาจน้อย
ดังนั้น เวินโม่ไม่กล้าไปหาเพ่ย์ซื่อเจี๋ยเด็ดขาด
ชาตินี้เธอตั้งใจจะทำตัวดี เลี้ยงลูกให้ดี หาเงินให้มาก อยู่ห่างจากพระเอก และใช้ชีวิตอย่างสงบไปทั้งชีวิต
จะไม่เดินตามรอยต้นฉบับเด็ดขาด!
โชคดีที่โศกนาฏกรรมยังไม่เริ่ม ทั้งสี่คนยังเป็นเด็กสามขวบน่ารัก ถึงแม้จะผิดหวังและกลัวต้นฉบับบ้าง แต่ด้วยธรรมชาติของเด็ก ก็ยังพึ่งพาแม่
......
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เวินโม่เก็บเหรียญสองอันที่คนใจดีโยนมาให้ ก็รีบวิ่งไปซื้อแป้งจี่สี่ลูก
เธออุ้มแป้งจี่ร้อน ๆ วิ่งกลับมา "ข้าวมาแล้ว~""
เด็กน้อยที่ย่อตัวอยู่ใต้สะพานโผล่หัวออกมา เห็นเวินโม่ถือแป้งจี่สี่ลูกกลับมา ดวงตาสีดำโตก็เป็นประกายทันที
พร้อมกันยื่นมือเล็ก ๆ ที่เปื้อน ๆ ออกมาอยากแย่ง
เวินโม่แจกทีละคน พลางพูด: "อย่าเพิ่งร้อน แต่ละคนได้คนละลูก นะ หนึ่ง สอง สาม...""
พอเวินโม่แจกถึงลูกที่สี่ มือก็ชะงักทันที
เดี๋ยวนะ
เธอเงยหน้านับหัวเล็ก ๆ ตรงหน้า
หนึ่ง สอง สาม
เฮ้ ทำไมหายไปหนึ่งคน?
"อีกคนหนึ่งอยู่ไหน?" เธอมองเด็กสามคนตรงหน้า มั่นใจว่าหายไปหนึ่งคน
เด็กสามคนตรงหน้าพร้อมกันส่ายหัว "ไม่รู้~""
เวินโม่หัวจะระเบิด
เธอค้นใต้สะพานทั่ว เอื้อมไปทุกมุมที่ซ่อนได้ ร้องเรียกจนเสียงแหบ ก็ไม่เจอเด็กคนที่สี่
ลูกคนที่สี่หายไปแล้ว
ที่แย่ที่สุดคือลูกทั้งสี่หน้าตาเหมือนกัน เธอยังแยกไม่ออกเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่หายไปคือใคร
เด็กน้อยคนนี้อายุแค่สามขวบ ถ้าหายไป หรือถูกคนร้ายลักพาตัวไปจะทำยังไง?
เวินโม่ร้อนใจจนมือเหงื่อออก รีบหยิบโทรศัพท์กด 110
"สวัสดีค่ะ คุณตำรวจ ลูกฉันหายไปหนึ่งคน...""
"คุณผู้หญิง กรุณาบอกรายละเอียดด้วยค่ะ""
พอแจ้งความเสร็จ เวินโม่ก็ย่อลงมองเด็กสามคนที่เหลือ "พวกเธอสามคน บอกชื่อมา""
เด็กสามคนพร้อมกันยืดอกเล็ก ๆ
"อีอี""
"เอ้อเอ้อ""
"ซานซาน""
เวินโม่รู้สึกหน้ามืด
ต้นฉบับไม่สนใจลูก ถึงขั้นขี้เกียจตั้งชื่อ เรียกแค่หนึ่งสองสามสี่
ที่เหลืออยู่คืออีอี เอ้อเอ้อ ซานซาน
ที่หายไปคือ...
แย่แล้ว ที่หายไปคือซี่ซี่ คนที่โง่ที่สุด