「คราวนี้สถานะของคุณคือคุณหนูรองตระกูลฉี」
เสียงของระบบเสี่ยวเสี่ยวดังขึ้นอีกครั้ง 「ตระกูลฉีอยู่ภายใต้การดูแลของฉีหร่าน พี่สาวของคุณ」
「พี่สาวของคุณอายุมากกว่าคุณหกปี อีกทั้งยังค่อนข้างเด็ดขาด พวกคุณไม่มีพ่อแม่ เธอจึงควบคุมดูแลคุณอย่างเข้มงวด」
「คุณเป็นเด็กสาวเรียบร้อยว่านอนสอนง่าย」
「ในเนื้อเรื่องเดิม พี่สาวของคุณปรากฏตัวขึ้นเพราะเคยติดต่อกับกู้เหยียนชวนและฟู่เสวียนเรื่องธุรกิจ แถมยังเคยถูกเซี่ยซินโยวมองว่าเป็นคู่แข่งหัวใจตัวปลอม จนหึงหวงไปแล้วครั้งหนึ่ง」
「ตอนนี้เป็นช่วงหลังจากคุณเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จได้ไม่นาน และกำลังจะกรอกใบสมัครเลือกมหาวิทยาลัย」
“เข้าใจแล้ว”
ฉีหว่านเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสงบนิ่งกว่าที่คิด
เธอขยับข้อมือ ใต้แขนเสื้อมีรอยแผลเป็นเก่าจางจนแทบมองไม่เห็น
สายตาของเธอหยุดอยู่บนรอยแผลนั้นหนึ่งวินาที ก่อนจะเลื่อนหนีไป
「โฮสต์」ระบบเสี่ยวเสี่ยวลังเลเล็กน้อย 「รอยแผลบนข้อมือของคุณ... เป็นรอยที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้」
「ตอนเด็กเจ้าของร่างเดิมเคยถูกลักพาตัวและถูกขังไว้ในห้องมืดตามลำพัง พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางไปช่วยเธอ ทั้งคู่ตายต่อหน้าต่อตาเพื่อปกป้องเธอ รถระเบิดจนไม่เหลือแม้แต่ร่าง」
「ตอนนั้นฉีหร่านเพิ่งบรรลุนิติภาวะ ต้องยุ่งกับการจัดการงานศพของพ่อแม่และปกป้องบริษัทไม่ให้ญาติ ๆ แบ่งสมบัติไป จึงละเลยเธอ」
「ญาติบางคนจัดการฉีหร่านที่เด็ดขาดไม่ได้ จึงลงมือกับเจ้าของร่างเดิม」
「พวกเขาพร่ำบอกเธออยู่เสมอว่าเป็นคนทำให้พ่อแม่ตาย ทั้งยังพูดจาร้าย ๆ อีกหลายอย่าง เพราะอย่างนั้น... เด็กหญิงวัยเพียงสิบสามปีจึงเริ่มมีปัญหาทางใจ รอยแผลนี้เกิดจากตอนที่เธอทนไม่ไหวแล้วกรีดตัวเอง」
「ภายหลังญาติพวกนั้นถูกจัดการไปแล้ว เจ้าของร่างเดิมกินยาและอาการดีขึ้นมาก ไม่กำเริบมาหลายปีแล้ว」
ฉีหว่านไม่พูดอะไร
เธอก้มมองลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือ
พอดึงออกก็เห็นขวดยาสีขาวอยู่ข้างใน
เธอหยิบขึ้นมาเขย่า เหลือยาอยู่ไม่ถึงครึ่งขวด
“...ไม่ได้กินมานานแล้ว”
เธอพึมพำ ก่อนวางขวดยากลับที่เดิม “ยังไงต่อไปก็คงไม่ได้ใช้แล้ว”
จากนั้นเธอก็หันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์
หน้าเว็บกรอกใบสมัครเปิดค้างอยู่ ตัวเลือกอันดับหนึ่งเขียนไว้ชัดเจนว่า “มหาวิทยาลัยเอ (ในพื้นที่)”
เธอเลื่อนเมาส์ไปคลิกแก้ไข ลบคำว่า “ในพื้นที่” ออก แล้วเปลี่ยนเป็นชื่อเมืองอีกแห่งหนึ่ง
ยังเป็นมหาวิทยาลัยเอเหมือนเดิม แต่ห่างจากเมืองเอสที่ตระกูลฉีอาศัยอยู่กว่าหนึ่งพันกิโลเมตร
「โฮสต์」ระบบเสี่ยวเสี่ยวส่งเสียงขึ้น 「ทำไมถึงเปลี่ยนตัวเลือกมหาวิทยาลัยล่ะ」
ฉีหว่านมองปุ่มยืนยันการส่งข้อมูลบนหน้าจอ แล้วตอบเสียงเรียบว่า “อยู่ใกล้ฟู่เสวียนขึ้นอีกหน่อย จะได้พิชิตใจเขาอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น”
เธอกดปุ่มยืนยัน หน้าจอปรากฏข้อความว่า “ส่งข้อมูลสำเร็จ”
“แล้วก็...” เธอปิดคอมพิวเตอร์ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางมองเพดาน “ฉันไม่อยากอยู่ใต้ปีกของพี่ไปตลอดแล้ว”
เจ้าของร่างเดิมได้รับการปกป้องจากฉีหร่านมาสิบแปดปี ไม่ว่าจะเรื่องกินอยู่ เสื้อผ้า การเดินทาง โรงเรียน หรือการคบเพื่อน ล้วนอยู่ในการควบคุมของพี่สาวทั้งสิ้น
ฉีหร่านทำไปด้วยความหวังดี แต่เจ้าของร่างเดิมกลับใช้ชีวิตราวกับนกที่ถูกขังอยู่ในกรงทอง
ฉีหว่านไม่เหมือนกัน เธอมาที่นี่เพื่อพิชิตใจคน ไม่ได้มาเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่าย
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เจ้าของร่างเดิมได้ไปหาพ่อแม่ของเธอแล้ว
เธอสละร่างนี้เพื่อขอให้ชาติหน้าได้เกิดเป็นลูกสาวของพวกท่านอีกครั้ง และได้เป็นพี่สาวของพี่สาวคนนี้
เพียงแต่ชาตินี้เธอหวังว่าจะมีใครสักคนช่วยใช้ชีวิตที่เหลือแทนเธอ
เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ
ฉีหว่านหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากฉีหร่านในวีแชต: 【กรอกใบสมัครหรือยัง? เลือกมหาวิทยาลัยไหน?】
ฉีหว่านตอบกลับ: 【กรอกแล้ว มหาวิทยาลัยเอ】
ฉีหร่าน: 【มหาวิทยาลัยเอก็ดีแล้ว อยู่ในพื้นที่ ใกล้บ้าน พี่จะได้สบายใจ รอพี่กลับไปก่อนแล้วค่อยคุยกัน】
ฉีหว่านจ้องคำว่า “อยู่ในพื้นที่” โดยไม่ได้แก้ไขความเข้าใจผิด
เสียงเปิดประตูดังมาจากด้านนอก
ฉีหว่านเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ลุกขึ้นเดินออกจากห้อง
ตรงโถงทางเข้า มีหญิงสาวในชุดสูทสีเทาเข้มกำลังเปลี่ยนรองเท้า
เธอดูอายุราวยี่สิบสามหรือยี่สิบสี่ปี ใบหน้าคล้ายฉีหว่านอยู่หกถึงเจ็ดส่วน แต่เส้นสายคมเข้มกว่า ระหว่างคิ้วและดวงตามีความน่าเกรงขามแม้ไม่ต้องแสดงอารมณ์
เธอรวบผมไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ ข้อมือสวมนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์เรือนเรียบหรู
ฉีหร่าน
เมื่อเห็นฉีหว่าน แววตาของเธอก็อ่อนโยนลงเล็กน้อย “กรอกใบสมัครแล้วหรือยัง? เลือกมหาวิทยาลัยไหน?”
“กรอกแล้วค่ะ ฉันเลือกมหาวิทยาลัยเอ”
ฉีหว่านพิงกรอบประตู มองพี่สาวแขวนเสื้อสูทอย่างคล่องแคล่ว
“วันนี้พี่กลับมาเร็วจัง งานเสร็จแล้วเหรอคะ?”
“เดี๋ยวพี่ยังมีประชุมอีกงาน อาจกลับมาไม่ทันกินมื้อเย็นกับเธอ”
ฉีหร่านยกมือดูนาฬิกา คิ้วขมวดน้อย ๆ ก่อนหันไปหยิบกุญแจรถจากตู้รองเท้า
“พี่...”
“มีอะไรก็โทรหาพี่นะ”
ฉีหร่านสวมรองเท้าเสร็จแล้วและเปิดประตูออก
ลมกลางคืนพัดกรูเข้ามาจากด้านนอก พร้อมความเย็นของต้นฤดูใบไม้ร่วง
“ค่ะ”
ฉีหว่านพยักหน้า
ประตูปิดลง
ไฟตรงโถงทางเข้ายังคงสว่าง แต่บ้านทั้งหลังก็พลันว่างเปล่าขึ้นมา
ฉีหว่านยืนอยู่หน้าประตู ฟังเสียงฝีเท้าของพี่สาวค่อย ๆ หายไปตรงสุดทางเดิน แล้วจึงหันกลับเข้าห้อง
เธอเปิดคอมพิวเตอร์อีกครั้ง เข้าสู่ระบบกรอกใบสมัครและตรวจดูให้แน่ใจอีกครั้ง—มหาวิทยาลัยเอ ต่างเมือง ตัวเลือกอันดับหนึ่ง ส่งข้อมูลแล้ว แก้ไขไม่ได้
「โฮสต์」เสียงของระบบเสี่ยวเสี่ยวดังขึ้นอีกครั้ง 「ถ้าพี่สาวรู้ว่าคุณเปลี่ยนตัวเลือกไปเป็นมหาวิทยาลัยต่างเมือง เธอจะโกรธไหม?」
“โกรธสิ”
ฉีหว่านปิดคอมพิวเตอร์ น้ำเสียงเรียบเฉย “แต่สักวันพี่ก็ต้องยอมรับได้”
“ฉันคงพึ่งพาการปกป้องและการควบคุมของพี่ไปตลอดชีวิตไม่ได้ ฉันต้องเรียนรู้ที่จะเป็นอิสระด้วย”
เธอเปิดลิ้นชัก มองขวดยาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบออกมาแล้วโยนลงถังขยะ
ใต้แสงไฟ รอยแผลบนข้อมือจางเสียจนเหมือนรอยดินสอขีดไว้บาง ๆ
ระบบเสี่ยวเสี่ยวเงียบไปพักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็อดถามไม่ได้ 「โฮสต์ คุณจะไม่กินยาแล้วจริง ๆ เหรอ? ถ้าเกิดว่า...」
ฉีหว่านเอนตัวลงนอนบนเตียง หลับตาลง “นอนได้แล้ว อีกไม่กี่วันก็เปิดเทอมแล้ว”