เลือกผ้าเรียบร้อยแล้ว เจียงหว่านซิงก็หันไปดูแผนกของใช้ประจำวัน
บนชั้นวางมีอ่างเคลือบลายมงคลคู่ กาน้ำอะลูมิเนียม กระติกน้ำร้อน และกล่องเข็มด้ายจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ล้วนเป็นของมีหน้ามีตาที่จำเป็นสำหรับงานแต่ง
ตลอดช่วงเช้า เจียงหว่านซิงซื้อของที่ต้องเตรียมเป็นสินเดิมได้เกือบครบแล้ว
ของมีมากเกินไป เธอจึงให้เงินลุงหวังเพิ่มอีก 5 หยวน รบกวนให้เขาช่วยหาเกวียนมาขนของที่ซื้อไปส่งที่บ้าน
ลุงหวังตอบตกลงอย่างเต็มใจ
พอออกจากสหกรณ์แล้ว ก็ถึงเวลาอาหารกลางวันพอดี
เจียงหว่านซิงไปที่ร้านอาหารของรัฐ
เพิ่งสั่งอาหารเสร็จ เสียงประหลาดใจของเจียงเสวี่ยหลิงก็ดังขึ้น
“พี่บังเอิญจังเลย มากินข้าวที่นี่เหมือนกันเหรอคะ?”
เจียงหว่านซิงเงยหน้า เจียงเสวี่ยหลิงกำลังเดินเข้ามาจากประตูใหญ่ ข้างกายยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งตามมาด้วย
ชายคนนั้นรูปร่างผอมซูบ เดินโซเซไร้เรี่ยวแรง ใต้ตาคล้ำเขียวเล็กน้อย
อาการจากความเคยชินในอาชีพของเจียงหว่านซิงกำเริบอีกแล้ว
แค่มองเพียงแวบเดียว เธอก็รู้ว่าเขามีอาการไตพร่องอย่างเห็นได้ชัด
ทันทีที่หลินต้าเหว่ยเห็นเจียงหว่านซิง แววตาก็ฉายประกายตะลึงในความงาม
ทำไมเจียงหว่านซิงถึงดูสวยขึ้นกว่าเมื่อคราวก่อนที่เจอกันตั้งเยอะนะ!
เขาอยากถามเจียงหว่านซิงว่าทำไมเมื่อวานถึงผิดนัด
แต่พอเหลือบมองเจียงเสวี่ยหลิงที่อยู่ข้าง ๆ คำพูดที่จ่ออยู่ปลายลิ้นก็ถูกกลืนกลับลงไป
เรื่องที่เขานัดเจียงหว่านซิงเป็นการลับเมื่อวาน จะให้เจียงเสวี่ยหลิงรู้ไม่ได้เด็ดขาด
เจียงหว่านซิงกวาดตามองทั้งคู่ด้วยสายตาเย็นชาอย่างไม่ใส่ใจ
“อืม บังเอิญจริง ๆ”