หวังชุ่ยฮาทำหน้าเหมือนท้องผูก
สุดท้ายความคิดที่อยากเอาเปรียบคนอื่นก็ชนะทุกอย่าง
หวังชุ่ยฮามองเจียงหว่านซิงด้วยสีหน้าประจบสอพลอ
“ช่วงนี้ป้าหมุนเงินไม่ค่อยทัน หว่านซิงจ๊ะ เธอพอจะให้ป้ายืม 20 หยวน เอาไปหมุนก่อนได้ไหม?”
“ป้าเห็นเธอก็รู้เลยว่าเป็นคนสวยใจดี คงไม่ปฏิเสธป้าหรอก ใช่ไหมจ๊ะ?”
พอได้ยินแบบนั้น เจียงหว่านซิงแทบจะหัวเราะเยาะออกมาตรงนั้น
เธอเคยเจอคนหน้าหนาอยู่บ้าง แต่เพิ่งเคยเห็นคนหน้าหนาแล้วยังใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับคนอื่นแบบนี้เป็นครั้งแรก
หวังชุ่ยฮาเป็นคนปากมาก แถมยังชอบเอาเปรียบเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ
แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมเสียจนแทบล้นออกมา
“ป้าชุ่ยฮา ถ้าพูดแบบนี้ ถ้าฉันไม่ให้ป้ายืม 20 หยวน ฉันก็จะกลายเป็นคนทั้งขี้เหร่ทั้งใจร้ายงั้นเหรอ?”
เจียงหว่านซิงกอดอก ดวงตาดำขลับเย็นชาเผยให้เห็นว่าเธอมองทุกอย่างออกทะลุปรุโปร่ง
รอบกายแผ่รัศมีอันทรงพลังออกมา
ถึงกับทำให้หวังชุ่ยฮาที่ปกติไร้เหตุผลจนใครก็เถียงไม่ชนะ ลืมไปเลยว่าควรจะตอบอย่างไร
“พี่คะ พี่เข้าใจป้าชุ่ยฮาผิดแล้ว ถ้าเธอไม่ได้ลำบากจริง ๆ คงไม่เอ่ยปากขอยืมเงินจากพี่หรอกค่ะ”
“เมื่อวานแม่ทำกำไลของพี่พังโดยไม่ตั้งใจ ก็ชดใช้ให้พี่ไปตั้ง 1,000 หยวนแล้ว”
“พี่ให้ป้าชุ่ยฮายืมสัก 20 หยวน ถือว่าทำบุญทำทานเถอะค่ะ”
เสียงอ่อนหวานของเจียงเสวี่ยหลิงสอดแทรกขึ้นมา
เธอทำท่าทางเหมือนเข้าอกเข้าใจคนอื่นเป็นอย่างดี
ตั้งแต่เมื่อวาน เจียงหว่านซิงกับเจียงเสวี่ยหลิงก็ปะทะคารมกันทั้งซึ่งหน้าและลับหลังมาหลายครั้งแล้ว
เจียงหว่านซิงรู้ซึ้งถึงลูกไม้สาวชาของเจียงเสวี่ยหลิงดี
เห็นเจียงหว่านซิงหรี่ตาลง สีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะพูดเสียงเข้ม