สีหน้าของเจียงเสวี่ยหลิงผ่อนคลายลงเล็กน้อย น้ำเสียงกลับมาอ่อนหวานนุ่มนวลเหมือนเช่นเคย
“พี่ต้าเหว่ย ฉันเชื่อคุณค่ะ”
เจียงเสวี่ยหลิงมองแผ่นหลังของเจียงหว่านซิงที่หายลับไปตรงหัวมุมระเบียงยาว ภายในใจพลันเกิดความไม่สบายใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
คำพูดของเจียงหว่านซิงเมื่อครู่หมายความว่ายังไงกัน?
เรื่องที่เกิดขึ้นในลานหลังบ้าน คู่สามีภรรยาตระกูลหลินกับคู่สามีภรรยาตระกูลเจียงซึ่งอยู่ในโถงด้านหน้าไม่รู้เรื่องเลย
หลังเจียงเสวี่ยหลิงกลับมานั่ง จ้าวจินเฟิ่งก็เลือกวันที่เหมาะสำหรับแต่งงานไว้สองวัน วันหนึ่งคือเทศกาลไหว้พระจันทร์ วันที่ 15 เดือน 8 อีกวันคือวันชาติจีน วันที่ 1 ตุลาคม
ทั้งสองวันห่างกันแค่สัปดาห์เดียว จึงให้คู่สามีภรรยาตระกูลเจียงเป็นคนเลือก
หวงกุ้ยเซียงถูกเจียงเสวี่ยหลิงกระตุกแขนเสื้อ
เธอเข้าใจทันที แล้วยิ้มเอ่ยว่า
“ไม่อย่างนั้นให้เสวี่ยหลิงเลือกเองดีไหมคะ? ยังไงคนที่แต่งงานก็คือตัวเธอเอง”
คู่สามีภรรยาตระกูลหลินมองเจียงเสวี่ยหลิง จ้าวจินเฟิ่งยิ้มพลางพยักหน้า
“เสวี่ยหลิง ลองดูสิว่าชอบวันไหน? สองวันนี้เราให้คนไปดูมาแล้ว เป็นวันดีเหมาะกับการแต่งงานทั้งคู่”
เจียงเสวี่ยหลิงตอบโดยไม่ลังเล
“คุณป้าหลิน เลือกวันที่ 15 เดือน 8 ซึ่งเป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์เถอะค่ะ!”
“วันนั้นก็เป็นวันที่พี่สาวแต่งงานพอดี ให้พวกเราพี่น้องแต่งงานวันเดียวกันจะได้ครึกครื้นขึ้นค่ะ”
“พี่ว่าใช่ไหมคะ?”
เจียงเสวี่ยหลิงมองเจียงหว่านซิงด้วยรอยยิ้ม
เจียงหว่านซิงยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงไม่เย็นชาและไม่อบอุ่น