จ้าวจินเฟิ่งได้ยินดังนั้น สมองก็พลันปลอดโปร่งขึ้นมาทันที
จริงด้วย แค่สมบัติล้ำค่าทั้งสิบหีบนั่น พวกเขาก็อธิบายกับตำรวจไม่ได้แล้วว่ามันมาได้ยังไง
ยังมีสมุดบัญชีในช่องลับอีกเล่ม
ตลอดหลายปีที่ทำงานอยู่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ สองสามีภรรยาอาศัยตำแหน่งหน้าที่หาผลประโยชน์เข้ากระเป๋า
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหน หากแพร่งพรายออกไป พวกเขาสองคนก็ต้องติดคุกฐานยักยอกเงินหลวงจำนวนมาก ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้ออกมาอีกเลย
เผลอ ๆ อาจโดนยิงเป้าอีกด้วย
พอคิดถึงตรงนี้ จ้าวจินเฟิ่งก็เหงื่อเย็นผุดพรายไปทั่วกาย มือเท้าอ่อนแรง
“แล้ว...แล้วเราจะทำยังไงดี?”
สมบัติมากมายในบ้านหายไป จ้าวจินเฟิ่งรู้สึกราวกับฟ้ากำลังจะถล่มลงมา
“เรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายออกไป เราทำได้แค่สืบกันเงียบ ๆ”
“ของหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”
หลินเจี้ยนกั๋วผ่านเรื่องราวมามากมาย สมกับที่รับมือสถานการณ์ต่าง ๆ ได้ดี ไม่นานก็สงบสติอารมณ์ลง
ดวงตาเย็นเยียบของเขากวาดมองทุกซอกทุกมุมในห้องลับทีละนิ้ว
ภายในห้องไม่มีร่องรอยการขนย้ายแม้แต่น้อย
ของมีค่าตั้งสิบหีบหายไปต่อหน้าต่อตาสองสามีภรรยา ถ้าพูดออกไปจะมีใครเชื่อ?
แต่ของพวกนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยจริง ๆ
“ฉันก็ไม่รู้ เมื่อ...เมื่อเช้าวันก่อนฉันยังเข้ามาดูอยู่เลย ตอนนั้นของยังอยู่ครบ”
ถ้าไม่ใช่เพราะหลังจากก่อตั้งประเทศแล้ว ห้ามมีปีศาจบำเพ็ญจนกลายเป็นเซียน
จ้าวจินเฟิ่งคงสงสัยไปแล้วว่าบ้านตัวเองไปลบหลู่สิ่งไม่ดีอะไรเข้าหรือเปล่า
ไม่อย่างนั้นของตั้งสิบหีบที่วางอยู่ดี ๆ จะหายไปได้ยังไง?
ต่อให้เป็นขโมยคิดจะขนออกไป ในโรงงานที่พักแห่งนี้ก็มีคนอยู่มากมายทั้งข้างในข้างนอก แถมตรงประตูใหญ่ยังมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผลัดเวรกันตลอด 24 ชั่วโมง