เจียงหว่านซิงยิ้มเยาะ แววดูแคลนฉายวาบในดวงตา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ถ้าพูดตามที่น้องสาวว่า งั้นตอนก่อนแต่งงานเธอกับหลินต้าเหว่ยมีอะไรกัน ก็เป็นความผิดพลาดโดยไม่ได้ตั้งใจเหมือนกันหรือ?”
เดิมทีเจียงหว่านซิงไม่ได้คิดจะเอาเรื่องเหลวไหลของเจียงเสวี่ยหลิงมาพูดให้เป็นเรื่องเป็นราว
แต่หวงกุ้ยเซียงกับลูกสาวคอยหาเรื่องเธอไม่เว้นแต่ละวัน
เจียงหว่านซิงอย่างเธอเป็นแม่พระหรือไง?
เสือไม่ขย้ำเข้าให้ ก็คิดว่าเธอเป็นแมวป่วยจริง ๆ สินะ
“อะไรนะ? มีอะไรกันก่อนแต่งงาน?”
พอทุกคนได้ยินก็เหมือนได้กินเผือกร้อนชิ้นโต
สีหน้าที่มองเจียงเสวี่ยหลิงเปลี่ยนไปทันที
“ไม่อยากเชื่อเลยนะ! เด็กสาวเสวี่ยหลิงดูเรียบร้อยแท้ ๆ แต่กลับเปิดกว้างเรื่องความสัมพันธ์ขนาดนี้”
“หวงกุ้ยเซียงยังมีหน้ามาพูดถึงเด็กสาวหว่านซิงอีกเหรอ?”
เสียงซุบซิบของทุกคนทิ่มแทงใจเจียงเสวี่ยหลิงราวกับหนาม
สีเลือดบนใบหน้าของเธอหายวับ ขอบตาแดงก่ำ ก่อนมองเจียงหว่านซิงด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
“พี่คะ เมื่อกี้ฉันแค่เตือนพี่ไปสองประโยคเอง ทำไมพี่ต้องใส่ร้ายฉันด้วย?”
เจียงเสวี่ยหลิงยอมรับไม่ได้เด็ดขาดว่าตัวเองมีอะไรกับหลินต้าเหว่ยก่อนแต่งงาน
ไม่อย่างนั้น ถ้าเรื่องนี้แพร่ไปถึงหูคนตระกูลหลิน ต่อไปเธอคงเชิดหน้าเป็นคนไม่ได้อีก
แม้แต่กลับบ้านเดิมในวันหน้า ก็ต้องถูกคนชี้หน้าซุบซิบนินทา
หวงกุ้ยเซียงได้สติกลับมา แล้วพูดเสียงแหลม
“เจียงหว่านซิง เมื่อกี้ฉันก็แค่พูดไปเรื่อย เธอมีเรื่องอะไรก็มาลงที่ฉันสิ”