เจียงหว่านซิงทรุดนั่งลงบนตักของเผยจิ้งซงเต็ม ๆ
แผ่นหลังบอบบางของเธอปะทะเข้ากับแผงอกกว้างด้านหลัง
“อืม...”
เสียงครางต่ำดังมาจากด้านหลัง
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ปะทะเข้ากับอ้อมแขนเขา ลมหายใจของเผยจิ้งซงชะงักไปชั่วขณะ ร่างกายแข็งทื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เส้นผมหอมกรุ่นปัดผ่านแก้มเขา ราวกับมีขนนกเส้นหนึ่งลูบไล้ตรงกลางใจแผ่วเบา
ดวงตาคมเย็นของเผยจิ้งซงพลันลุ่มลึกขึ้นหลายส่วน
เจียงหว่านซิง ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะมีพิษ
แค่เข้าใกล้เธอ ร่างกายของเขาก็มีปฏิกิริยาบางอย่างที่ควบคุมไม่ได้
“ขะ...ขอโทษค่ะ!”
เจียงหว่านซิงตกใจจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ ทำไมฉากหน้าแตกแบบนี้ถึงต้องเกิดกับเธอด้วย
เธอลนลานรีบลุกออกจากตักเผยจิ้งซง
ความแดงระเรื่อไล่จากใบหน้าไปจนถึงหลังใบหู
“ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ ฉันจะพาไปดูห้องอื่น”
เผยจิ้งซงหันหลังเดินนำไปก่อน หากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าหลังใบหูของเขาแดงก่ำ
ห้องของเผยจิ้งซงอยู่ทางปีกตะวันออก ห้องสามห้องข้าง ๆ เป็นห้องของสามีภรรยาตระกูลเผย ลูกสาวคนเล็ก และน้องชายคนรองของตระกูลเผยตามลำดับ
สามีภรรยาตระกูลเผยมีลูกสามคน คนโตคือเผยจิ้งซง คนรองเผยเยี่ยนซู และคนเล็กเผยชิงซวง
เผยจิ้งซงเข้ากองทัพตอนอายุ 18 ปี ปีนี้อายุ 22 ปี
เผยเยี่ยนซูอายุ 20 ปี ทำงานเป็นกรรมการฝ่ายจัดตั้งในอำเภอ เลือกเดินบนเส้นทางสายบุ๋น
เผยชิงซวงคนเล็กอายุ 18 ปี เรียนจบมัธยมปลายแล้ว ปีนี้สอบไม่ติดโควตามหาวิทยาลัยสำหรับกรรมกร ชาวนา และทหาร จึงอยู่ในหมู่บ้านเป็นครูประถม
ยังมีห้องอื่นอีกหลายห้อง ทั้งห้องเก็บของ ห้องครัว และห้องอาบน้ำแยกต่างหาก
พื้นที่ว่างในลานหลังบ้านที่ล้อมด้วยรั้วไม้ไผ่เลี้ยงไก่ เป็ด และห่านไว้
หลังจากเดินชมบ้าน เจียงหว่านซิงก็ได้ข้อสรุปในใจ