แสงอรุณส่องสว่างเต็มฟ้า เจียงหว่านซิงก็ตื่นขึ้น
หลังรับประทานอาหารเช้า เธอกำลังจะออกจากบ้าน
หวงกุ้ยเซียงกลับเรียกเธอไว้กะทันหัน ในมือถือชุดสีแดงชุดหนึ่ง
“หว่านซิง แม่ไปหาร้านตัดเสื้อเก่าในตัวเมืองมา ตัดชุดแต่งงานให้ลูกกับน้องสาวคนละชุด”
คุณปู่เจียงกับเจียงต้าหอผู้เป็นลูกชายยังไม่ได้ออกไปทำงาน
พอดีได้เห็นภาพหวงกุ้ยเซียงมอบชุดแต่งงานให้เจียงหว่านซิงเข้า
สีหน้าของคุณปู่เจียงและเจียงต้าหอมีแววพึงพอใจอยู่เล็กน้อย
หวงกุ้ยเซียงคนนี้ อย่างน้อยก็ทำเรื่องที่พอเข้าท่าอยู่บ้าง
พวกเขาคิดว่าคนอย่างหวงกุ้ยเซียงที่มีแต่รับไม่ยอมจ่าย คงไม่มีทางเตรียมสินเดิมให้หว่านซิงแน่
พอเห็นว่าเธอมอบชุดแต่งงานให้หว่านซิงได้สักชุด ความคิดของสองพ่อลูกตระกูลเจียงที่มีต่อหวงกุ้ยเซียงก็เปลี่ยนไปบ้าง
หวงกุ้ยเซียงไม่ได้มีสีหน้าเย็นชาเหมือนทุกวัน ทว่าความเมตตาที่ฝืนแสดงออกมากลับดูเสแสร้งอยู่บ้าง
“แม่ไม่มีเงินมาก แต่แม่รักลูกกับเสวี่ยหลิงเท่ากัน ชุดแต่งงานนี้ลูกเก็บไว้ ถือเสียว่าเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากแม่”
เจียงหว่านซิงมองชุดแต่งงานในมือหวงกุ้ยเซียง แต่ไม่ได้รีบรับมา
เธอจำได้ว่าในเนื้อเรื่องเดิม
หลังจากเจ้าของร่างสวมชุดแต่งงานชุดนี้ออกเรือน ทั้งตัวก็แดงและคันไปหมด แถมยังคันยุบยิบจนน่าทรมาน
ระหว่างทางไปบ้านเจ้าบ่าว ผื่นแดงก็ขึ้นเต็มตัว
คนตระกูลหลินเห็นเข้า ก็คิดว่าเจ้าของร่างไปติดโรคประหลาดอะไรมา
เกือบไม่ยอมให้เธอเข้าบ้าน
จ้าวจินเฟิ่ง แม่ของหลิน ตวัดสายตาใส่เจ้าของร่างทันที ทั้งยังด่าว่าเป็นหญิงแพศยาที่ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว