หลินต้าเหว่ยหยิกแก้มหลิวเสี่ยวอวี้เบา ๆ
หลิวเสี่ยวอวี้เจ็บจนขมวดคิ้ว ก่อนจะส่งสายตาค้อนให้เขาอย่างแง่งอน
เสน่ห์เย้ายวนราวกับผลไม้สุกงอมชวนให้คนเผลอเคลิบเคลิ้มตาม
หลินต้าเหว่ยชอบท่าทีเหมือนจะปฏิเสธแต่ก็คล้อยตามของหลิวเสี่ยวอวี้ที่สุด
“ไม่ต้องห่วง ต่อให้ฉันแต่งงานแล้ว ก็ยังดูแลเธอต่อไป”
หลินต้าเหว่ยรู้ดีว่าหลิวเสี่ยวอวี้คิดอะไรอยู่
ตอนแรกหลิวเสี่ยวอวี้คบกับเขาเพราะงานกับเงิน
พอได้ยินเช่นนั้น หลิวเสี่ยวอวี้ก็โล่งใจขึ้นมาหน่อย
ขอแค่หลินต้าเหว่ยยังให้เงินเธอต่อไปก็พอ
เธอไม่สนหรอกว่าเขาจะแต่งงานหรือเปล่า
ครอบครัวที่พ่อแม่ทำงานประจำทั้งคู่แบบบ้านหลินต้าเหว่ย ไม่มีทางยอมรับหญิงม่ายเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลหลิน
หลิวเสี่ยวอวี้รู้ตัวดีว่าอยู่ในสถานะไหน
น้ำเสียงของเธอเจือความเศร้าเล็กน้อย
“ต้าเหว่ย พอแต่งงานแล้ว คุณคงมาหาฉันบ่อย ๆ ไม่ได้ใช่ไหม?”
“ทำไมล่ะ ยัยตัวแสบ เธอขาดฉันไม่ได้ขนาดนั้นเลยหรือไง?”
เมื่อเห็นสีหน้าอาลัยอาวรณ์ของหลิวเสี่ยวอวี้ ความหยิ่งผยองในใจหลินต้าเหว่ยก็ได้รับการเติมเต็มอย่างมาก
“เกลียดจริง ๆ คุณก็รู้อยู่แล้วนี่ ตั้งแต่ฉันคบกับคุณ ฉันก็เลิกคิดเรื่องแต่งงานใหม่ไปแล้ว”
“ฉันมีคุณเป็นผู้ชายคนเดียว จะไม่ให้ขาดคุณได้ยังไงล่ะ”
คำพูดเหล่านั้นของหลิวเสี่ยวอวี้ทำให้หลินต้าเหว่ยเคลิบเคลิ้มเสียจนหัวหมุน
เขาจูบหลิวเสี่ยวอวี้อย่างหนักหน่วง ทั้งสองคลอเคลียกันอยู่พักหนึ่ง หลินต้าเหว่ยถึงลุกขึ้นแต่งตัว
ก่อนจากไป เขาวางธนบัตรใบละสิบหยวนไว้บนโต๊ะสองสามใบตามเคย