「พี่สะใภ้ อย่าร้องไห้เลย!」
หลี่ต้าจว้ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังสวี่ซินอย่างไร้สุ้มเสียง
สวี่ซินลุกขึ้น เช็ดน้ำตา แล้วเดินเข้าไปในบ้าน หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เอ่ยว่า
「ต้าจ้วง กลับไปเถอะ!」
「พี่สะใภ้ ผมไม่ไป! พี่บอกว่าจะเล่นเกมกับผมไม่ใช่เหรอ?」
「ไม่เล่นแล้ว ต่อไปก็ไม่เล่นอีกแล้ว!」
สวี่ซินมีสีหน้าเศร้าสร้อย
「ไม่ ผมจะเล่นเกมกับพี่สะใภ้!」
「เด็กโง่ ฉันเป็นผู้หญิงอัปมงคล ถ้าเธออยู่กับฉัน เธอจะเดือดร้อน เข้าใจไหม?」
สวี่ซินยื่นมือไปลูบศีรษะหลี่ต้าจว้
「พี่สะใภ้เป็นผู้หญิงที่ดีดีกับผม ไม่ทำให้ผมเดือดร้อนหรอก!」
หลี่ต้าจว้เริ่มร้อนใจ
จิตใจของสวี่ซินบอบช้ำไปแล้ว หากก้าวข้ามเรื่องนี้ไม่ได้ ย่อมต้องกลายเป็นปมในใจแน่
เธอเป็นผู้หญิงใจดี หากรู้ว่าตัวเองหายดีแล้ว เธอคงยิ่งรู้สึกผิดและด้อยค่า จนต้องจากเขาไปแน่
「เด็กโง่! ฉันเป็นตัวกาลกิณี ดวงกินผัว ถ้าเราอยู่ด้วยกัน อีกไม่นานเธอก็ต้องตาย」
「เชื่อฟังนะ รีบกลับไปเถอะ!」
สวี่ซินพูดเสียงอ่อนโยน
หลี่ต้าจว้คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง
「พี่สะใภ้ เราไม่เล่นเกมกันแล้ว! ผมไปล้างจาน ล้างเสร็จแล้วจะกลับ」
สวี่ซินได้ยินดังนั้นก็โล่งอก พยักหน้าแล้วพูดว่า
「ต้าจ้วง ข้างนอกอย่าพูดเรื่องที่พี่เล่นเกมกับเธอนะ ถ้าคนอื่นได้ยินเข้า พวกเขาจะหัวเราะเยาะเรา เข้าใจไหม?」
「เข้าใจแล้วพี่สะใภ้ ต่อให้ตีผมตาย ผมก็ไม่พูด」
หลี่ต้าจว้ยิ้มแหย ๆ
「ต้าจ้วง ล้างจานแล้วกวาดพื้นให้สะอาดก็กลับไปได้เลยนะ ฉันจะไปอาบน้ำก่อน」
「รู้แล้วครับ พี่สะใภ้」
ตอนเดินผ่านห้องครัว สวี่ซินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วฉวยโอกาสที่หลี่ต้าจว้หันหลังให้ แอบหยิบแตงกวามาหนึ่งลูก
หยิบเสื้อผ้าแล้ว เธอก็เดินเข้าไปในห้องอาบน้ำที่เรียบง่าย
ฐานะทางบ้านของสวี่ซินในชนบทถือว่าธรรมดามาก
ในบ้านดินหลังหนึ่ง เพียงกั้นผ้าม่านไว้แทนประตู ส่วนผนังห้องอาบน้ำก็แขวนฝักบัวราคาถูกไว้หัวหนึ่ง
หลี่ต้าจว้หัวไม่ค่อยไว แต่ก็ประพฤติตัวเรียบร้อยมาตลอด ปกติสวี่ซินไม่เคยมองเขาเป็นคนนอก จึงอาบน้ำในบ้านได้อย่างสบายใจ
สวี่ซินถอดเสื้อผ้า สายน้ำจากฝักบัวไหลชำระเรือนร่างไร้ที่ติของเธอ
ท่ามกลางไอน้ำที่ลอยคลุ้ง
เธอเงยหน้าหลับตา ในหัวมีแต่ภาพร่างกายกำยำของหลี่ต้าจว้ และของเขา...
เธอมองเรือนร่างอวบอิ่มกับผิวเนียนขาวนุ่มนวลอย่างกลัดกลุ้ม แล้วถอนใจในใจ
ทำไมชีวิตฉันถึงขมขื่นขนาดนี้!
หรือฉันต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปจนแก่จริง ๆ หรือ?
แต่ฉันเพิ่งอายุ 25 เองนะ!
「ตรงนี้ขอละไว้หลายคำ ผู้อ่านทั้งหลายจินตนาการกันเอาเอง」
.....
หลี่ต้าจว้ได้ยินเสียงน้ำไหล จึงมองลอดผ้าม่านเข้าไป
เห็นน่องขาวเรียวยาวโผล่มาครึ่งหนึ่ง
สวยเหลือเกิน!
ช่างเป็นผลงานชิ้นเอกของพระเจ้าโดยแท้
ลมหายใจของหลี่ต้าจว้เริ่มถี่ขึ้น ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ
คัมภีร์หยินหยางโกลาหลเริ่มโคจรอย่างบ้าคลั่งอยู่ในร่าง
วินาทีนี้ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะระเบิด
「โครม!」
หลี่ต้าจว้มองเพลินจนเผลอทำจานใบร่วงลงพื้น
เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้สวี่ซินสะดุ้งตื่นจากภวังค์
เธอเสียหลัก กรีดร้องออกมา แล้วทรุดก้นลงกับพื้น
โอกาสดี!
หลี่ต้าจว้ฮึกเหิมขึ้น วางจานกับชามลง แล้วพุ่งเข้าไปในห้องอาบน้ำราวกับสายลม พร้อมตะโกนว่า
「พี่สะใภ้ เป็นอะไรหรือเปล่า?」
「ต้าจ้วง อย่าเข้ามานะ」
สวี่ซินลุกขึ้นอย่างหวาดผวา พยายามหยิบเสื้อผ้ามาปกปิดร่างกาย
แต่หลี่ต้าจว้พุ่งเข้ามาแล้ว ดวงตาจ้องเรือนร่างเย้ายวนมีเสน่ห์ของสวี่ซินเขม็ง
หุ่นแบบนี้ช่างไร้ที่ติจริง ๆ!
「ต้าจ้วง ออกไป!」
สวี่ซินหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นตึกตัก เธอใช้เสื้อผ้าปกปิดทรวงอกอวบอิ่ม
ถึงปากจะดุหลี่ต้าจว้ แต่พอมองต้าจ้วงร่างกำยำหน้าตาหล่อเหลา ในใจก็อดจินตนาการฟุ้งซ่านไม่ได้
เจ้าทึ่มตัวโตนี่จะรู้เรื่องชายหญิงหรือเปล่านะ
ถ้ารู้ พอเห็นร่างกายเธอเข้าก็คงหักห้ามใจไม่อยู่แน่
เธอจึงแอบเหลือบมองเขา
เห็นเนินนูนลูกหนึ่งแล้ว ความปรารถนาอันแรงกล้าก็พลันผุดขึ้นในใจ
「พี่สะใภ้สวยจัง!」
หลี่ต้าจว้กลืนน้ำลายอย่างแรง
「ต้าจ้วง เลือดกำเดาไหลแล้ว!」
สวี่ซินหัวเราะคิก ในใจแอบภาคภูมิใจอย่างยิ่ง
ดูท่าเสน่ห์ของเธอยังไม่เบาเลย
「พี่สะใภ้ ผมอยากเล่นเกมกับพี่!」
หลี่ต้าจว้แววตาร้อนแรง หอบหายใจเสียงดัง
「ไม่ได้ ฉันดวงกินผัว จะทำให้เธอเดือดร้อน ต้าจ้วง เด็กดี ออกไปเถอะ」
แม้สวี่ซินจะหวั่นไหว แต่ในหัวยังเหลือสติอยู่บ้าง
「พี่สะใภ้ ผมไม่สนหรอก ถ้าไม่ได้เล่นเกมกับพี่ ตอนนี้ผมต้องตายแน่!」
ถึงขั้นนี้แล้ว หลี่ต้าจว้จะยอมปล่อยเนื้อหวานตรงหน้าไปได้อย่างไร เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง อุ้มสวี่ซินขึ้นมาในอ้อมแขน
สวี่ซินได้กลิ่นฮอร์โมนที่แผ่ออกมาจากร่างของต้าจ้วง จึงยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง เธอดิ้นขัดขืนพอเป็นพิธีอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะซบอยู่ในอ้อมแขนของต้าจ้วงอย่างมีความสุข
ช่างเถอะ!
นี่คงเป็นลิขิตจากโชคชะตา
ภายในห้อง
「ต้าจ้วง เธอทำเป็นหรือ?」
「พี่สะใภ้ ลองดูก่อนสิ!」
หลี่ต้าจว้ยิ้มเจ้าเล่ห์
ครู่ต่อมา
「ต้าจ้วง เธอไม่ได้โง่นี่นา เก่งจริง ๆ!」
สวี่ซินลูบกล้ามเนื้อแน่นกระชับของต้าจ้วง พลางส่งเสียงพึมพำราวกับละเมอ
ความสามารถบางอย่างติดตัวมาแต่กำเนิดจริง ๆ ไม่เกี่ยวกับสมองเลยสักนิด
......
「กายาศักดิ์สิทธิ์หยินบริสุทธิ์ ได้ของล้ำค่ามาแล้ว!」
「คิก ๆ!」
หลี่ต้าจว้รู้สึกยินดีอยู่ในใจ
.....
「โครมคราม โครมคราม โครมคราม!」
「เอี๊ยดอ๊าด!」
เตียงที่บ้านสวี่ซินสั่นไหวไปตลอดทั้งคืน
พอฟ้าสาง
「ต้าจ้วง เธอแรงเยอะเกินไปแล้ว! ตอนนี้ฉันลุกจากเตียงไม่ไหวเลย」
สวี่ซินนอนหมดแรงอยู่บนเตียง ทุบอกหลี่ต้าจว้เบา ๆ
「แหะ ๆ!」
หลี่ต้าจว้เผยฟันขาวเป็นแถว
พูดมากก็พลาดได้
ในช่วงนี้เขายังไม่อยากให้สวี่ซินรู้ความลับของตัวเอง ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
ปล่อยให้เธอค่อย ๆ เข้าใจเองดีกว่า
「ต้าจ้วง ฉันจะไปทำอาหารเช้าให้เธอ กินเสร็จแล้วเราไปทำงานในนา」
สวี่ซินพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น
「พี่สะใภ้ ผมอุ้มพี่เอง!」
หลี่ต้าจว้ยื่นมือออกไป อุ้มสวี่ซินลงจากเตียง
「ต้าจ้วง เธอรู้จักเอาใจคนเหมือนกันนะ!」
「พี่สะใภ้ดีกับผม ผมก็ต้องดีกับพี่สิ」
หลี่ต้าจว้ยิ้มซื่อ ๆ
「ต้าจ้วง ฉันรู้สึกว่าเธอฉลาดขึ้นนะ」
สวี่ซินมองหลี่ต้าจว้ด้วยแววตาอ่อนหวาน
「อยู่กับพี่สะใภ้ ผมก็จะฉลาดขึ้นเรื่อย ๆ」
หลี่ต้าจว้รีบกลบเกลื่อน
「ต่อไปอย่าเรียกฉันว่าพี่สะใภ้แล้ว เรียกพี่ซิน จำได้หรือยัง?」
「จำได้แล้ว ตอนอยู่กันสองคน ผมเรียกพี่ว่าเสี่ยวซินซินได้ไหม?」
หลี่ต้าจว้พูดพร้อมยิ้ม
สวี่ซินเผยสีหน้าเขินอาย ลูบศีรษะหลี่ต้าจว้แล้วส่งยิ้มหวาน
「ต้าจ้วง เธอฉลาดขึ้นจริง ๆ พูดเก่งจัง ฉันชอบฟัง วางฉันลงได้แล้ว ฉันจะใส่เสื้อผ้า เธอออกไปก่อน」
หลี่ต้าจว้วางสวี่ซินลง แล้วเดินออกจากห้องไป
สวี่ซินนั่งอยู่หน้ากระจก มองตัวเองที่ดูสดใส ผิวขาวนุ่มนวล และมีเสน่ห์จับตา รู้สึกเหมือนตัวเองอ่อนเยาว์ลงไปหลายปีในชั่วพริบตา
ช่างน่าอัศจรรย์!
หรือว่านี่คือพลังของความรัก?
ความรู้สึกที่มีผู้ชายอยู่ข้างกายนี่ดีจริง ๆ!
สวี่ซินลุกขึ้น เดินออกจากห้องอย่างโซเซ