“ต้าเจ๋อ กินอีกหน่อยสิ เมื่อคืนเหนื่อยแย่เลยนะ”
สวี่ซินคีบกับข้าวใส่ชามหลี่ต้าจว้ไม่หยุด
เจ้าหนุ่มทึ่มนี่ดื้อด้านจริง ๆ แถมยังทรหดเกินไป โชคดีที่ร่างกายเธอยังแข็งแรง ไม่อย่างนั้นคงหมดแรงจนแทบพังไปแล้ว
“ซินซิน เธอก็เหนื่อยเหมือนกันนะ”
หลี่ต้าจว้คีบกับข้าวให้สวี่ซินบ้าง
ที่จริงต้าเจ๋อไม่ได้โง่เลยสักนิด ยังรู้จักเอาใจใส่คนอื่นด้วย
สวี่ซินยิ้มแย้มอยู่ในใจ
“ต้าเจ๋อ วันนี้งานไม่เยอะ ไม่ต้องลงนาแล้ว พักอยู่บ้านเถอะ”
“อืม!”
หลี่ต้าจว้าครุ่นคิดว่าจะหาเงินสักหน่อยได้อย่างไร จะได้ไม่ต้องให้สวี่ซินเหนื่อยขนาดนี้
หลายปีมานี้ตั้งแต่ปู่เสีย เขาทำตัวเหมือนคนทึ่ม ไม่มีรายได้ หากไม่ใช่เพราะเธอคอยดูแลเรื่องกินอยู่และช่วยชีวิตเขาไว้ เขาคงตายไปนานแล้ว
หลังจากสวี่ซินออกจากบ้าน
หลี่ต้าจว้าก็มุ่งหน้าไปยังเขาด้านหลังหมู่บ้าน
ตอนนี้เขามีเคล็ดวิชาหยินหยางโกลาหลอยู่กับตัว ขึ้นเขาไปลองเสี่ยงโชค ล่าสัตว์ตัวเล็ก ๆ หรือขุดสมุนไพรล้ำค่า ก็น่าจะช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายในบ้านได้บ้าง
ตอนนี้เขาครอบครองวิชาเทพไร้เทียมทาน ก้าวเดินได้คล่องแคล่ว ไม่นานก็ขึ้นมาถึงกลางเขา
โชคดีไม่น้อย
ไก่ป่าตัวหนึ่งตกใจบินขึ้นมา
หลี่ต้าจว้าหยิบก้อนหินขึ้นมา ขว้างใส่มันอย่างแรง
ไก่ป่าร้องลั่นก่อนร่วงลงพื้น
เขาเก็บมันใส่แหวนเก็บของ แล้วเดินขึ้นเขาต่อ ทางเริ่มชันขึ้นเรื่อย ๆ บางช่วงไม่มีทางเดินเลย หากไม่มีวิชาเทพคอยช่วย เขาคงผ่านไปไม่ได้แน่
ผ่านไปสิบกว่านาที เขาก็จับกระต่ายป่าได้อีกตัว
ทันใดนั้น เขาก็ได้กลิ่นหอมจาง ๆ
“โสมป่า”
หลี่ต้าจว้าตื่นเต้นจนสีหน้าเปลี่ยน
ในคัมภีร์แพทย์กุ่ยกู่บันทึกไว้ว่า โสมป่าเป็นสมุนไพรล้ำค่าชั้นยอด โดยเฉพาะโสมป่าที่มีอายุหลายปี ยิ่งเป็นของหายากที่ประเมินค่าไม่ได้
เขามองตามกลิ่นหอมไป
เห็นโสมป่ากว่าสิบต้นขึ้นอยู่บนหน้าผาฝั่งตรงข้าม
พวกมันถูกหญ้ารกบดบังไว้เกือบหมด หากประสาทรับกลิ่นของเขาไม่ดีเยี่ยม คงไม่มีทางพบเข้า
หน้าผาทั้งสองฝั่งอยู่ห่างกันถึง 20 เมตร
ต่อให้คนธรรมดาพบเข้า ก็เก็บมาไม่ได้อยู่ดี
หลี่ต้าจว้ามองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นก็สูดหายใจลึก ปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ ก่อนพุ่งตัวไปยังฝั่งตรงข้าม
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้วิชาตัวเบา จึงยังไม่ชำนาญ ออกแรงมากเกินไปจนเกือบพุ่งชนหน้าผาเข้าให้
หลี่ต้าจว้าถอนโสมป่ากว่าสิบต้น แล้วเก็บใส่แหวนเก็บของ
จากนั้นก็กระโดดตัวลอยกลับไปยังฝั่งเดิม
รวยแล้ว!
หลี่ต้าจว้าตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ก่อนเดินลงเขาด้วยฝีเท้าเบิกบาน
เมื่อมาถึงกลางเขา
“ช่วยด้วย!”
เสียงแผ่วเบาดังมาแต่ไกล
หลี่ต้าจว้าเดินตามเสียงไป
เขาเห็นหวงชุนหลาน หมอประจำหมู่บ้าน นอนคว่ำอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด
หวงชุนหลานเป็นบัณฑิตแพทย์ที่จบมาและเข้าร่วมโครงการช่วยเหลือพื้นที่ห่างไกล เธอเป็นคนสวยมาก สูง 170 เซนติเมตร ใบหน้าหมดจด นิสัยอ่อนโยน มาอยู่หมู่บ้านเถาฮวามาได้ 1 ปีแล้ว ฝีมือรักษาก็ไม่เลว ยามชาวบ้านไม่มีเงินรักษาตัว เธอยังควักเงินสำรองจ่ายค่ายาให้ จึงเป็นที่ชื่นชอบของชาวบ้านมาก
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือรูปร่างไม่ค่อยมีส่วนเว้าโค้ง ออกจะแบนไปสักหน่อยด้วยซ้ำ
“ต้าเจ๋อ รีบมานี่เร็ว!”
หวงชุนหลานกวักมือเรียกหลี่ต้าจว้าอย่างร้อนใจ
ทำไมต้องเป็นเจ้าทึ่มนี่ด้วยนะ?
ไม่มีทางเลือกแล้ว คงต้องลองให้คนใกล้ตายรักษาดูแล้ว!
“คุณหมอหวง นอนคว่ำอยู่บนพื้นทำไมครับ กำลังเล่นซ่อนหาหรือ?”
หลี่ต้าจว้าเดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้มซื่อ ๆ
“ฉันถูกงูพิษกัด ขยับไม่ได้แล้ว รีบช่วยดูดพิษให้ที”
“เร็วเข้า”
หวงชุนหลานเร่งอย่างกระวนกระวาย
“โดนงูกัดเหรอครับ ตรงไหน?”
หลี่ต้าจว้าถาม
เดิมทีเขาใช้เข็มเงินขับพิษงูออกมาได้ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีเข็มอยู่กับตัว
แต่เขาจำคำกำชับของบรรพบุรุษได้ดี ให้เก็บตัวเงียบ ๆ หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ ห้ามเปิดเผยเด็ดขาดว่าตนมีวิชาต่อสู้และวิชาแพทย์
“ตรงแก้มก้นด้านซ้าย”
หวงชุนหลานตอบพลางหน้าแดง
“ต้องดูดยังไงครับ?”
หลี่ต้าจว้าถามพร้อมยิ้มซื่อ ๆ
“เลิกกระโปรงฉันขึ้น แล้วถอดกางเกงในออก พอเห็นแผลแล้วก็ดูดเหมือนดื่มน้ำแกง จำไว้ว่าต้องบ้วนน้ำเลือดทิ้ง ไม่อย่างนั้นนายจะถึงตายได้!”
“บ้วนน้ำเลือดพิษทิ้งทุกครั้งที่ดูดเสร็จ แล้วค่อยบีบแผลต่อ ทำซ้ำจนเลือดที่ไหลออกมาเป็นสีแดง เข้าใจไหม?”
หวงชุนหลานพูดรัวเร็ว
ในใจเธอก็อดกังวลไม่ได้
ต้าเจ๋อคนนี้สมองไม่ค่อยดี
ถ้าเผลอกลืนน้ำเลือดพิษเข้าไป คงถึงตายแน่
แต่รอบ ๆ ไม่มีใครเลย เธอไม่มีทางเลือก
“เข้าใจแล้วครับ!”
“คุณหมอหวง ไม่ต้องห่วง ผมฉลาดมาก!”
หลี่ต้าจว้าพูดด้วยรอยยิ้ม
“ต้าเจ๋อ ฉันจะไม่ไหวแล้ว มึนหัวไปหมด”
“ระวังตัวด้วยนะ”
หวงชุนหลานเร่งเขา
“ได้เลย!”
หลี่ต้าจว้ากระตือรือร้น รีบนั่งยองลงไป
เขาเลิกกระโปรงสั้นสีเหลืองของหวงชุนหลานขึ้น
ต้นขาขาวผ่องทั้งสองข้างปรากฏแก่สายตา
โชคดีที่เธอสวมกระโปรง ไม่อย่างนั้นคงจัดการลำบาก
ด้านนอกต้นขาซ้ายของเธอมีรอยเขี้ยวกับแผลสีคล้ำอยู่
หลี่ต้าจว้าเลิกกางเกงในของเธอขึ้นเล็กน้อย
“คุณหมอหวง ผมจะดูดแล้วนะครับ!”
“อืม รีบเลย!”
หวงชุนหลานทั้งกลัว ทั้งร้อนใจ ทั้งเขินอาย ใบหน้าแดงก่ำไปหมด
หลี่ต้าจว้าก้มลงไป
ชาซ่านิด ๆ สบายจัง!
หวงชุนหลานหน้าแดง รีบยกมือปิดปากตัวเอง บังคับไม่ให้ส่งเสียงออกมา
หลี่ต้าจว้าบ้วนน้ำเลือดพิษทิ้ง แล้วหัวเราะคิกคักพลางถามว่า
“คุณหมอหวง ดีขึ้นบ้างไหมครับ?”
“เจ้าทึ่ม อย่าถาม รีบดูดต่อ!”
หวงชุนหลานทั้งอายทั้งโมโหจนด่าออกมา
ยัยตัวดี ปากไม่ตรงกับใจชัด ๆ เห็นอยู่ว่าสบายแท้ ๆ ยังปากแข็งอีก ฉันจะทำให้เธอรู้สึกเสียบ้าง
หลี่ต้าจว้าหัวเราะคิกคัก
แล้วก็เริ่มลงมือบีบแผลอีกครั้ง
เมื่อเห็นผิวขาวผ่องตรงหน้าเปลี่ยนรูปไปมา ลมหายใจของต้าเจ๋อก็เริ่มถี่กระชั้นขึ้น
ใบหน้าหวงชุนหลานแดงราวกับแอปเปิล เธออับอายจนก้มหน้าซบพื้น ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเลย
ตอนนี้เลือดที่ไหลจากแผลของหวงชุนหลานกลายเป็นสีแดงสดแล้ว ดูท่าคงไม่เป็นไรอีก
แต่หลี่ต้าจว้าไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย...
หวงชุนหลานกรีดร้องเสียงหนึ่ง ก่อนจะกระโดดลุกขึ้นมาทันที แล้วตวาดว่า
“เจ้าทึ่ม นายมาทำอะไรล่วงเกินฉันแบบนี้ ใครอนุญาตกัน!”
ในใจหลี่ต้าจว้าหัวเราะจนแทบขาดใจ แต่ยังกลั้นเอาไว้ แล้วถามด้วยท่าทางซื่อบื้อว่า
“คุณหมอหวง ผมเผลอไปโดนเข้า ยังต้องดูดต่อไหมครับ?”
“ฉันว่านายตั้งใจชัด ๆ เลือดแดงหรือยัง?”
“แดงแล้วครับ”
“ไม่ต้องแล้ว ฉันไม่เป็นไรแล้ว ไอ้หื่นกาม!”
หวงชุนหลานถลึงตามองหลี่ต้าจว้าอย่างโมโห
“ผมชื่อหลี่ต้าจว้า ไม่ใช่ไอ้หื่นกามครับ”
หลี่ต้าจว้าเถียง
“ฉันบอกว่าใช่ก็คือใช่ ห้ามเถียง!”
หวงชุนหลานดึงกระโปรงลง พลางนึกถึงความรู้สึกวาบหวามเมื่อครู่ ใบหน้าก็พลันแดงขึ้นมาอีกครั้ง
“คุณหมอหวง หน้าแดงจังครับ ไม่สบายหรือเปล่า?”
“เจ้าทึ่ม นายต่างหากที่ไม่สบาย ไม่ต้องมายุ่ง!”
“คุณหมอหวง ขึ้นเขามาทำไมครับ ไม่รู้หรือว่าบนเขามีงู?”
หลี่ต้าจว้าถาม
“ขึ้นมาเก็บสมุนไพรนิดหน่อย ฉันคิดว่าช่วงเวลานี้คงไม่มีงูแล้ว ใครจะรู้ว่าจะโชคร้ายขนาดนี้”
หวงชุนหลานยังขวัญเสียอยู่ เธอตบหน้าอกที่ไม่ค่อยมีเนื้อของตัวเอง
ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าดุดันขึ้นพร้อมยกกำปั้น
“ต้าเจ๋อ เรื่องวันนี้ห้ามเอาไปพูดเพ้อเจ้อข้างนอกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคุณหนูคนนี้จะจัดการนายให้ดู!”
“จัดการให้ดูยังไงครับ?”
หลี่ต้าจว้าแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ แล้วถามอย่างซื่อบื้อ
“ฉันจะฉีดยาที่ก้นนาย กลัวไหมล่ะ?”
หวงชุนหลานทำหน้าดุ
“กลัวครับ อย่าฉีดยาให้ผมนะ ผมจะไม่เอาเรื่องนี้ไปพูดข้างนอก”
หลี่ต้าจว้ากลั้นหัวเราะ พลางทำสีหน้าหวาดกลัว
“รู้จักกลัวก็ดีแล้ว!”
หวงชุนหลานยิ้มอย่างได้ใจ
“คุณหมอหวง เวลายิ้มสวยมากเลยครับ!”
หลี่ต้าจว้าพูดพร้อมยิ้ม
“หลี่ต้าจว้า นายไม่ได้โง่นี่นา ตาถึงเหมือนกันนี่”
“ผมไม่ได้โง่อยู่แล้ว!”
“เอาสิ ชมว่าอ้วนหน่อยก็หอบใหญ่เลยนะ!”
.....
หลังระบายอารมณ์อยู่พักหนึ่ง
หวงชุนหลานก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอไว้
“ต้าเจ๋อ วันนี้ขอบใจนะ! ฉันจะจำบุญคุณครั้งนี้ไว้ ต่อไปแวะไปเล่นที่คลินิกบ่อย ๆ สิ พี่จะเตรียมของอร่อยไว้ให้ ใครกล้ารังแกนาย พี่จะช่วยจัดการให้”
“คุณหมอหวงดีกับผมมากเลยครับ ต่อไปผมจะแวะไปบ่อย ๆ”
หลี่ต้าจว้ากอดหวงชุนหลานแน่น มือก็แอบไล้ไปตามตัวเธออย่างแนบเนียน
หวงชุนหลานถูกกอดจนหายใจไม่ออก จากนั้นก็รู้สึกว่ามือใหญ่ของหลี่ต้าจว้าหยุดอยู่ตรงบั้นท้าย พลันรู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน
เธอได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วหยิกเอวหลี่ต้าจว้าอย่างแรง ก่อนจะกรีดร้องเสียงแหลม
“หลี่ต้าจว้า ไอ้หื่นกาม นายมันร้ายกาจจริง ๆ กล้าฉวยโอกาสจากคุณหนูคนนี้ได้ยังไง!”
“โอ๊ย!”
“คุณหมอหวง ผมไม่ได้ตั้งใจครับ แค่อยากคลำดูว่าแผลหายหรือยัง ถ้ายังไม่หาย ผมจะช่วยดูดให้อีก!”
หลี่ต้าจว้าร้องลั่น ก่อนปล่อยหวงชุนหลาน
“เจ้าทึ่ม ห้ามมอง แล้วก็ห้ามพูดถึงเรื่องนี้อีก!”
“อ้อ!”
.....