ทะเลสาบมังกรดำ
ร่างของหลี่ต้าจว้จมดิ่งลงอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ถึงก้นทะเลสาบ
ทันใดนั้น
หยกที่หน้าอกของเขาก็เปล่งแสงสว่างวาบ
หลี่ต้าจว้ลืมตาขึ้น แววตาใสกระจ่างอย่างยิ่ง
เบื้องหน้าของเขาปรากฏชายชราชุดขาวผู้มีเมตตาเปี่ยมด้วยกลิ่นอายเซียน
“เจ้าหนุ่มโง่ ตื่นแล้วหรือ?”
“คุณเป็นใคร? คุณช่วยผมไว้หรือ?”
“ฉันคือบรรพบุรุษตระกูลหลี่ เมื่อหลายพันปีก่อน ฉันบรรลุเป็นเซียนไปแล้ว ตอนนี้สายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลหลี่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ฉันจึงปรากฏตัวออกมาช่วยชีวิตแก”
ชายชรากล่าวช้า ๆ
“บรรพบุรุษของผมหรือ?”
“ดวงจิตของฉันสถิตอยู่ในหยกชิ้นนี้ อยู่ได้นานไม่นัก เวลามีค่า ฉันจะพูดให้สั้นเข้า แกเป็นสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลหลี่แห่งเมืองหลวง เมื่อยี่สิบปีก่อน ตระกูลหลี่เกิดเหตุพลิกผันครั้งใหญ่ บ่าวรับใช้ของตระกูลหลี่ หรือก็คือปู่ที่แกเรียกตามฐานะ เป็นคนช่วยแกไว้และพามาที่หมู่บ้านเถาฮวา”
“แกคือสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลหลี่ แบกรับหน้าที่ฟื้นฟูตระกูล ฉันจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาพลังภายในอันไร้เทียมทานให้ หวังว่าแกจะสังหารศัตรูด้วยมือตัวเอง และพาตระกูลหลี่กลับคืนสู่จุดสูงสุด”
“ตอนนี้ตั้งสมาธิให้มั่น ฉันจะถ่ายทอดยอดวิชาให้แก”
……
วิชาหยวนหยางมหาสับสน มีอานุภาพไร้คู่เปรียบ ผสานหยินหยางให้สมดุล ฝึกจนสำเร็จจะได้ร่างวัชระที่ไม่แตกสลาย มีทั้งหมดเก้าชั้น เมื่อฝึกถึงชั้นที่เก้าแล้วจะไร้ผู้ต้านทานใต้หล้า
เวทมนตร์สามกงเต๊ก ครอบคลุมสรรพสิ่ง เปลี่ยนแปลงได้สุดคาดหยั่ง โปรยถั่วเป็นกองทหาร เรียกลมเรียกฝน สร้างสายฟ้าดึงอสนี รู้แจ้งวิชาฮวงจุ้ย เปลี่ยนของเน่าเปื่อยให้กลายเป็นของวิเศษ
คัมภีร์แพทย์กุ่ยกู่ ชุบชีวิตคนตายและสร้างเนื้อบนกระดูกขาวได้
เปิดดวงตาทิพย์ มองทะลุสรรพสิ่งและจำแนกภูตผีปีศาจในโลกได้
กระบี่ปราบมารหนึ่งเล่ม เป่าขนก็ขาด เมื่อเลือดไหลย่อมปลิดชีพได้
แหวนเก็บของหนึ่งวง บรรจุสรรพสิ่งได้
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
“พรสวรรค์ของแกไม่เลว สมกับเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขตระกูลหลี่ของเราจริง ๆ”
ชายชราชุดขาวกล่าวพลางยิ้มแย้ม
หลี่ต้าจว้าคุกเข่าลงกับพื้น กราบเสียงดังสามครั้ง
“ขอบคุณบรรพบุรุษ ผมจะไม่ทำให้ความคาดหวังของท่านต้องผิดหวังแน่นอน”
“ขอท่านบอกผมด้วยว่าใครคือศัตรูของตระกูลหลี่ ผมจะล้างแค้นสายเลือดนี้ให้ได้!”
“คัมภีร์หยินหยางโกลาหลของแกเพิ่งฝึกถึงชั้นสาม ยังห่างชั้นจากยอดฝีมือชั้นสูงมาก หากบอกแกตอนนี้ แกก็ทำอะไรไม่ได้! จำไว้ให้ดี ต้องปกปิดฝีมือเอาไว้ ห้ามเปิดเผยตัวตนเด็ดขาดจนกว่าจะฝึกถึงชั้นที่แปด”
“เข้าใจหรือยัง?”
ชายชราชุดขาวกำชับอย่างจริงจัง
“เข้าใจแล้ว!”
“คัมภีร์หยินหยางโกลาหล ตามชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าต้องผสานหยินหยางเข้าด้วยกัน จึงจะได้ผลเป็นสองเท่า โดยเฉพาะผู้หญิงที่มีร่างกายพิเศษ จะช่วยในการฝึกได้อย่างมหัศจรรย์ อีกทั้งแกยังแบกรับหน้าที่ขยายเผ่าพันธุ์ให้ตระกูลหลี่ เพราะฉะนั้นกับผู้หญิงทั้งหลาย อย่าได้เกรงใจเป็นอันขาด”
“ฉันพูดได้เท่านี้ ถึงเวลาต้องไปแล้ว!”
“ขอส่งบรรพบุรุษ!”
หลี่ต้าจว้คุกเข่าลงกับพื้น
ชายชราชุดขาวกล่าวจบ ร่างก็แปรเปลี่ยนเป็นไอขาวสายหนึ่งแล้วหายวับไป
หลี่ต้าจว้ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ
“หลี่ฟุ่ยกุ้ย อู๋ชุนเซียง กล้าทำร้ายฉัน รอดูกันได้เลย!”
……
เมื่อกลับถึงบ้าน
ตัวหลี่ต้าจว้เปียกโชก รู้สึกไม่สบายตัว จึงถอดเสื้อตัวนอกออก เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำ
ขณะที่กำลังจะถอดกางเกงชั้นใน
สวี่ซินก็ผลักประตูเข้ามา
“ต้าจว้ กลับมาแล้วหรือ? ฉันเก็บข้าวไว้ให้แน่ะ”
หลี่ต้าจว้มีสีหน้ากระอักกระอ่วน
ตอนนี้คิดจะสวมเสื้อผ้ากลับก็ไม่ทันแล้ว
สวี่ซินเหลือบมองแวบหนึ่ง ใบหน้าพลันแดงก่ำ
แม้เธอจะดูแลหลี่ต้าจว้มาหลายปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นร่างเปลือยของเขา
“ต้าจว้ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วมาช่วยฉันเก็บถั่วลิสงด้วยนะ”
“ได้!”
หลี่ต้าจว้พยักหน้า
ตอนนี้เขายังไม่อยากให้สวี่ซินรู้ว่าสมองของตัวเองหายเป็นปกติแล้ว
“งั้นฉันไปก่อนนะ!”
สวี่ซินอดไม่ได้ที่จะแอบเหลือบมองหลี่ต้าจว้อีกครั้ง ก่อนจะรีบเดินออกไป
ต้าจว้คนนี้สมชื่อจริง ๆ กำยำเหลือเกิน!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สวี่ซินก็หน้าแดงขึ้นมา ใต้ท้องน้อยพลันร้อนวูบวาบ
ส่วนหลี่ต้าจว้ในตอนนี้ก็กำลังมองแผ่นหลังเย้ายวนของสวี่ซิน พลางทอดถอนใจ
บั้นท้ายของพี่สะใภ้สวี่ซินช่างใหญ่และกลมจริง ๆ
หลังกินข้าวเสร็จ
สวี่ซินนั่งยอง ๆ อยู่กับพื้น
คอเสื้อเปิดออก เผยผิวขาวผ่องให้เห็นรำไร
“พี่สะใภ้ ผมมาช่วยนะ”
หลี่ต้าจว้เบิกตากว้างจนแทบเท่าระฆัง จ้องมองไม่วางตา
สวี่ซินเงยหน้าขึ้นมาเห็นภาพนั้น ใบหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที
ลังเลอยู่สองวินาที ก่อนจะรวบรวมความกล้าถามว่า
“ต้าจว้ สวยไหม?”
หากเป็นวันอื่น เธอคงไม่กล้าพูดแบบนี้
แต่วันนี้เธอเห็นร่างกำยำของต้าจว้ จึงเกิดอารมณ์ขึ้นมา อีกทั้งเดิมทีก็ไม่ได้รังเกียจเขา ความปรารถนาที่กดไว้ในใจจึงแทบจะควบคุมไม่อยู่
“สวย!”
หลี่ต้าจว้หัวเราะคิกคักแล้วพยักหน้า
ตอนนี้เขาไม่ได้โง่แล้ว ย่อมรู้ว่าสวี่ซินกำลังยั่วยวนตัวเอง
“เจ้าคนโง่นี่ ยังรู้จักเลือกดูเสียด้วย”
สวี่ซินหน้าแดง พลางเชิดอกขึ้นอย่างหยิ่งทะนง
หลี่ต้าจว้ยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความงุนงง
เจ้าคนโง่นี่โง่จริง ๆ ไม่รู้จักรุกเข้าหาเธอบ้างเลย
แววผิดหวังเล็กน้อยวาบผ่านดวงตาของสวี่ซิน เธอถลึงตาใส่หลี่ต้าจว้
“ยังยืนโง่อยู่อีกทำไม รีบมาช่วยสิ”
“อ้อ!”
หลี่ต้าจว้รีบนั่งยองลง
“เอ๊ะ!”
“อาซิน กำลังเก็บถั่วลิสงกับเจ้าคนโง่อยู่หรือ?”
ชายวัยกลางคนหน้าตาอัปลักษณ์คนหนึ่งเดินเข้ามา สายตาที่มองสวี่ซินเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย
ในรัศมีหลายสิบลี้นี้ รูปร่างหน้าตาของแม่ม่ายคนนี้จัดว่าเป็นหนึ่งในสามอันดับแรกอย่างแน่นอน
ถ้าได้เธอมาครอง คงสุขใจสุด ๆ!
“หวงเอ๋อร์โกว มาทำอะไร?”
สวี่ซินลุกขึ้นยืน
“อาซิน ถามทั้งที่รู้อยู่แล้วทำไม? แน่นอนว่ามาทวงเงินสิ”
หวงเอ๋อร์โกวยิ้มลามก
“ตอนนั้นตกลงกันว่าจะคืนช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ไม่ใช่หรือ? ยังไม่ถึงกำหนดเลย คุณจะเร่งทวงทำไม วางใจเถอะ พอถึงกำหนดฉันจะคืนให้ทั้งต้นทั้งดอก”
สวี่ซินกล่าวอย่างไม่พอใจ
“อาซิน เงินห้าพันหยวนนี้ไม่จำเป็นต้องคืนก็ได้ แค่เธอมาอยู่กับฉันสักคืน หนี้ก้อนนี้ก็ถือว่ายกเลิกกัน เป็นไง?”
หวงเอ๋อร์โกวขยับเข้าใกล้ สีหน้าหื่นกระหาย เผยให้เห็นฟันเหลืองสองซี่
“ไสหัวไป! คุณเลือกคนผิดแล้ว!”
สวี่ซินตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว
“อาซิน คนในหมู่บ้านต่างก็รู้ว่าสามีที่ตายไปของเธอไม่เอาไหนมาตลอด ไม่มีปัญญาทำให้เธอพอใจ เธอไม่รู้สึกเหงาเปล่าเปลี่ยวบ้างหรือ?”
“ผู้หญิงอยู่คนเดียวลำบากแค่ไหนกัน! ฉันรับรองว่าแค่เธอยอมมาอยู่กับฉัน ฉันจะดีกับเธอแน่นอน จะให้เธอใส่ทองใส่เงิน กินดีอยู่ดีทุกวัน”
หวงเอ๋อร์โกวหน้าด้านเดินเข้ามาหาสวี่ซิน ก่อนจะยื่นมือสกปรกหมายจะลูบหน้าอกเธอ
หลี่ต้าจว้ที่อยู่ข้าง ๆ คว้ามือหวงเอ๋อร์โกวไว้ แล้วออกแรงบีบเบา ๆ
“อ๊าก!”
หวงเอ๋อร์โกวร้องโหยหวน อดไม่ได้ที่จะสบถด่า
“ไอ้ทึ่ม ปล่อยฉัน!”
“คุณลวนลามพี่สะใภ้! สมควรถูกตี!”
หลี่ต้าจว้ออกแรงมือขวาต่อ
“อ๊าก! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”
เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผากหวงเอ๋อร์โกว เขาร้องโหยหวนเสียงดัง
“ยังกล้าอีกไหม?”
หลี่ต้าจว้ยิ้มอย่างได้ใจ
“ไม่กล้าแล้ว!”
หลี่ต้าจว้ปล่อยมือ
“ไอ้ทึ่ม! ฉันจะฆ่าแก!”
หวงเอ๋อร์โกวทำหน้าบิดเบี้ยว ก่อนจะควักมีดสั้นออกมา
“ต้าจว้ ระวัง!”
สวี่ซินหน้าซีดเผือดทันที
หลี่ต้าจว้ทำหน้าไม่ยี่หระ ยกขาขวาขึ้นแล้วเตะออกไปอย่างแรง
“อ๊าก!”
หวงเอ๋อร์โกวร้องลั่น ร่างกระเด็นล้มลงกับพื้นห่างออกไปหลายเมตร มีดสั้นในมือหล่นลงพื้น
ไม่กี่วินาทีต่อมา
เขาลุกขึ้นแล้วตะโกนใส่หลี่ต้าจว้ว่า
“ไอ้ทึ่ม รอดูเถอะ ฉันจะฆ่าแกเข้าสักวัน!”
“ยังไม่ไสหัวไปอีกใช่ไหม!”
หลี่ต้าจว้กำหมัดพุ่งเข้าใส่
หวงเอ๋อร์โกวตกใจจนฉี่ราด รีบหันหลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
“นังแพศยา รอดูเถอะ! ถ้ายังไม่คืนเงิน ฉันจะนอนกับเธอให้ได้!”