หญิงสาวสวมชุดนอนสีเหลืองอ่อนวันนี้ ไร้ซึ่งความระแวง ทอดกายลงในอ้อมแขนของเขา คอเสื้อที่เปิดกว้างเผยให้เห็นผิวขาวดั่งหิมะเป็นหย่อมเล็ก ๆ
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง
“เจียวเจียว” เขาเอ่ยขึ้นในทันใด เสียงทุ้มต่ำ
“หืม?” อวิ๋นรั่วเจียวตอบอย่างเกียจคร้าน เปลือกตาไม่แม้แต่จะยกขึ้น
“เจ้าพร้อมแล้วหรือยัง?”
อวิ๋นรั่วเจียวตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้น สายตาแฝงความงุนงง “พร้อมอะไร?”
เย่เฉิงหยวนหัวเราะแผ่วเบา นิ้วโป้งไล้ไปตามแก้มนวลของนาง เสียงทุ้มต่ำจนแทบไม่น่าเชื่อ “เจ้าว่าเล่า?”
อวิ๋นรั่วเจียวนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่ใบหน้าเล็ก ๆ จะแดงก่ำขึ้นมาทันใด
นางนึกขึ้นได้แล้ว สิ่งที่เขาพูดไว้ก่อนหน้านี้เกี่ยวกับการปรนนิบัติเขาในคืนนั้น
หลายวันมานี้ แม้ชายหนุ่มจะกอดนางนอนทุกคืน แต่ยังมิได้ก้าวข้ามขั้นสุดท้ายจริง ๆ อย่างมากที่สุดก็แค่หอมแก้ม กอดรัด ลูบเอวจับมือ แม้บางครั้งเขาจะทรมานจนเจ็บปวด ก็ไม่เคยฝืนใจนาง
ในใจนางรู้สึกซาบซึ้งจริง ๆ แม้เขาจะดุดัน แต่เขาก็รอคอย รอจนกว่านางจะพร้อม รอจนกว่านางจะเต็มใจ
แต่นางก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง
เสี่ยวลิ่วเอ่ยปลอบในหัว “โฮสต์อย่าตื่นตระหนก!”
“การได้ปรนนิบัติองค์ราชานั้นเป็นเรื่องดี ครั้งหนึ่งได้ยี่สิบแต้ม และจะต้องเอาชนะองค์ราชาให้ได้ นี่คือหนทางที่ต้องผ่าน”
อวิ๋นรั่วเจียวกัดริมฝีปาก
ถูกต้อง เพื่อภารกิจ เพื่อพลังบำเพ็ญนับล้านปี เพื่ออนาคตอันสุขสบาย สู้ตาย!
นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาจิ้งจอกมีหมอกน้ำพร่ามัว พยักหน้าแผ่วเบา “เช่นนั้น... ฝ่าบาทโปรดทรงเบามือ...”
เย่เฉิงหยวนรูม่านตาหดเกร็ง หัวใจราวกับถูกบางสิ่งกระแทกอย่างแรง
นางตอบตกลง
นางเต็มใจมอบกายให้เขา
นางไว้ใจเขาถึงเพียงนี้
ลมหายใจเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงในทันใด เลือดเนื้อทั่วกายเดือดพล่านขึ้นมาในชั่วขณะนี้
เขาก้มลงประทับจูบลงบนริมฝีปากของนาง “ดี ข้าจะเบามือ”
“คืนนี้ ข้ามาที่ตำหนักจินซิ่ว”
...
ในตำหนักจินซิ่ว เซี่ยจู๋นำเหล่านางกำนัลวุ่นวายกาย น้ำอุ่นถูกหามเข้ามาในห้องอาบน้ำทีละถัง น้ำหอมผสมกลีบกุหลาบและน้ำนมสด