เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น อวิ๋นรั่วเจียวถูกนาฬิกาปลุกปลุกให้ตื่น
นางลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย นึกได้ว่าวันนี้เป็นวันแรกที่ต้องทำงาน รีบลุกไปล้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เปลี่ยนเป็นชุดแม่บ้านที่ทางบ้านจัดให้ เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงสีดำครึ่งตัว ผูกผ้ากันเปื้อนสีเรียบๆ มัดผมยาวเป็นหางม้าต่ำไว้ที่ด้านหลังศีรษะ
เดินออกจากอาคารเล็ก แสงแดดยามเช้าส่องผ่านใบไม้ลงมา เสียงนกร้องดังมาจากสวนด้านไกล อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้และหญ้า
อวิ๋นรั่วเจียวสูดหายใจลึกๆ จู่ๆ ก็รู้สึกว่า ดูเหมือนมันจะไม่ได้แย่อย่างที่คิด
หลินพ่อบ้านรออยู่ที่นั่นแล้ว พอเห็นนางมาก็พยักหน้าเล็กน้อย: “คุณหนูอวิ๋น สวัสดีตอนเช้า วันนี้ให้เริ่มงานทำความสะอาดก่อน รับผิดชอบพื้นที่ส่วนกลางชั้นหนึ่งเป็นหลัก”
“พี่หวังจะพาคุณไปทำความคุ้นเคยกับขั้นตอน”
พี่หวังเป็นผู้หญิงอายุประมาณสี่สิบเศษๆ พูดน้อย แต่ทำงานคล่องแคล่ว
พานางเดินจากชั้นหนึ่งไปเรื่อยๆ ระหว่างทางก็สั่งกำชับ: “คุณชายฟู่มีโรคกลัวสกปรก ของวางตรงไหนก็ต้องอยู่ตรงนั้น เคลื่อนย้ายไม่ได้ ห้องหนังสือกับห้องนอนใหญ่ปกติไม่ต้องให้คุณทำความสะอาด คุณดูแลแค่ห้องนั่งเล่น ห้องอาหาร และทางเดินชั้นหนึ่งก็พอ”
อวิ๋นรั่วเจียวพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย: “ได้ค่ะ พี่หวัง”
แต่ในใจกลับคิดว่า: ห้องหนังสือกับห้องนอนใหญ่ไม่ให้เข้าไปอย่างนั้นเหรอ? แล้วอย่างนี้ฉันจะเข้าใกล้เขาได้ยังไง?
เสี่ยวลิ่วเอ่ยขึ้นมาพอเหมาะ: “เจ้าของอย่าเพิ่งร้อนใจ โอกาสต้องสร้างเอง คุณทำงานพื้นฐานให้ดีก่อน พอเขาเริ่มสังเกตเห็นคุณ ทุกอย่างก็จะดำเนินไปตามธรรมชาติเอง”
อวิ๋นรั่วเจียวคิดว่าก็จริง จึงตั้งใจเรียนวิธีเช็ดโต๊ะ จัดแจกัน จัดโต๊ะกาแฟกับพี่หวังอย่างจริงจัง