อวิ๋นรั่วเจียวยืนอยู่หน้าคฤหาสน์เก่าตระกูลฟู สมองยังคงมึนงงไม่หาย
สิบนาทีก่อนหน้านี้ นางเพิ่งข้ามมิติมาถึง ร่างกายปวดเมื่อยไปหมด หลบอยู่ซอกตรอกแคบ ๆ เบื้องหน้าคือประกาศรับสมัครงานที่ถูกขยำจนยับย่น
ความทรงจำของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามา บิดามารดาก่อหนี้พนันมหาศาลแล้วหนีไปกลางคืน เจ้าหนี้มาปิดประตู ตีข้าวของแตกกระจาย นางจนหนทาง จึงต้องมาสมัครเป็นสาวใช้ที่คฤหาสน์ตระกูลฟู
เงินเดือนเดือนละห้าหมื่น รวมที่พักและอาหาร
รออยู่หน้าคฤหาสน์เก่าครึ่งชั่วยาม ยังไม่ทันไรก็มีหญิงสาวนับสิบคนมารออยู่ด้วย รูปร่างหน้าตาหลากหลาย ทั้งอ้วนผอม ทั้งงามทั้งไม่งาม
อวิ๋นรั่วเจียวก้มลงมองเสื้อผ้าเก่า ๆ ของตัวเอง กระดุมที่คอเสื้อหลุดไปหนึ่งเม็ด
นางครวญครางในใจ: “เสี่ยวลิ่ว ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน! ข้าเพิ่งข้ามมิติมาแท้ ๆ ต้องทำงานเป็นสาวใช้เลยหรือ?”
ในหัวมีเสียงนุ่ม ๆ ดังขึ้น ปนความเอาใจอย่างรู้สึกผิด:
“เจ้าของอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย... ชายเอกของโลกนี้คือผู้ครองตระกูลฟู หากจัดการเขาได้ ก็ไม่ต้องกังวลอีกแล้ว!”
“ผู้ครองตระกูลฟู?” ดวงตาจิ้งจอกของอวิ๋นรั่วเจียวเป็นประกาย “รวยหรือไม่?”
“รว—ย—มหา—ศาล!” เสี่ยวลิ่วยืดเสียง
“ตระกูลฟูมีอาณาจักรธุรกิจครอบคลุมอสังหาริมทรัพย์ การเงิน เทคโนโลยี ติดอันดับฟอร์บส์เป็นประจำ ตัวฟู่เยี่ยนเซินเองทรัพย์สินนับแสนล้าน วิลลาบนยอดเขาครอบครองภูเขาไปเกือบทั้งลูก...”
อวิ๋นรั่วเจียวขัดขึ้น: “พอได้ พอได้ อย่าเอ่ยอีก ข้าทำ!”
นางสูดลมหายใจเข้าลึก ยืดเอวให้ตรง เพื่อพลังฝึกตนนับสิบล้านปี เพื่ออนาคตอันสุขสบาย จะเป็นแค่สาวใช้สักคนจะไปไยกัน
ข้างกายมีหญิงแต่งหน้าจัดคนหนึ่งเหลือบตามองนางอย่างดูถูก: “เฮอะ เจ้าก็มาสมัครด้วยหรือ? แต่งตัวแบบนี้ ตระกูลฟูเขาจะมองเจ้าเข้าตาหรือ?”