ภายในรถม้าเงียบสงัดลงทันที เหลือเพียงเสียงฝนกระทบหลังคาดังเปาะแปะ
อวิ๋นรั่วเจียวทรุดลงนั่งข้างเท้าเขา ทรุดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ หนาวจนสั่น
สายตาของเผยเหยียนหยุดอยู่ที่ตัวนางเพียงครู่ นางหนาวจนฟันกระทบกัน น่าอนาถยิ่งนัก อาภรณ์เปียกชื้นติดแนบเนื้อ สิ่งใดที่ควรปกปิดก็ปกปิดไม่อยู่ เอวบาง ทรวงอวบ เท้าน้อยขาวผ่อง ปรากฏให้เห็นโดยไม่เหลือซ่อน
ขาวดั่งหยก ดั่งหิมะ ปนสีชมพูอ่อนบาง
สายตาเขาหยุดอยู่ที่นางครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนไปทางอื่น
"ห่มให้เรียบร้อยด้วยตัวเอง"
เสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่แห้งผืนหนึ่งถูกโยนมาคลุมหัวคลุมหน้า หล่นลงบนไหล่นาง
อวิ๋นรั่วเจียวรีบห่อหุ้มตัวอย่างชุลมุน ร่างเล็ก ๆ ถูกเสื้อคลุมกว้างใหญ่ผืนนั้นห่อหุ้มมิดชิด เหลือเพียงใบหน้าขาวดั่งเครื่องกระเบื้องโผล่ออกมา
บนเสื้อคลุมยังหลงเหลือกลิ่นอายของเขา เย็นเยียบดั่งเข็มสนในฤดูหนาว ดั่งกลิ่นของสัตว์ร้ายที่ซุ่มซ่อนตัวอยู่รายรอบ
นางแอบสูดดมเข้าไป รู้สึกว่ากลิ่นนี้ช่างหอมนัก
"ขอบคุณท่านอ๋อง" อวิ๋นรั่วเจียวเอ่ยเสียงแผ่วเบา ห่อเสื้อคลุมของเขาหดตัวนั่งอยู่มุมรถม้า ค่อย ๆ หายสั่นสะท้าน
แต่ภายในรถม้ายังคงอบอวลไปด้วยความเย็นเยียบที่กดดัน
"เสี่ยวลิ่ว" นางเอ่ยเสียงเบาในใจ "อ๋องผู้สำเร็จราชการองค์นี้ดูน่ากลัวมากจริง ๆ เราตามหาคนผิดหรือไม่"
เสี่ยวลิ่ว: "ไม่ผิดหรอกเจ้าของ เพียงแต่เขามืดมนไปหน่อยเท่านั้น เจ้าของสู้ ๆ นะ!"
——
รถม้าจอดที่ประตูหลังของจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ ฝนเบาบางลงแล้ว
เผยเหยียนลงจากรถก่อน ยืนอยู่ใต้ชายคา อาภรณ์สีดำเปื้อนฝนเล็กน้อย ท่าทางเขาดั่งคมมีดที่ยืนตระหง่านกลางสายฝน
อวิ๋นรั่วเจียวห่อเสื้อคลุมตัวใหญ่ถูกพยุงลงจากรถ เท้าเหยียบพื้นยังอ่อนแรง