อาการป่วยของอวิ๋นรั่วเจียวมามันก็ไปเร็ว หายนอนอยู่บนเตียงสามวันก็กลับมากระปรี้กระเปร่าได้อีกครั้ง
เช้าวันที่สี่ นางได้ยินชุยเอ๋อร์บอกว่าเผยเหยียนไม่ได้ไปขึ้นวังในวันนี้ เก็บตัวอยู่ในห้องหนังสือเพื่อพบใครบางคน จึงรู้จักไม่เข้าไปรบกวน
แต่นางนั่งอยู่ในจิ้งหลานเซวียนได้ครึ่งชั่วยาม เอาเสวี่ยทวนมาเล่นอีกครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็นั่งไม่ติด
นางวิ่งไปที่หน้าห้องหนังสือ ยื่นหน้าเข้าไปมองข้างใน
เผยเหยียนกำลังนั่งอ่านเอกสารอะไรบางอย่างอยู่หลังโต๊ะ ได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาหงส์ที่เป็นประกายของนาง
"เข้ามา" เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า
อวิ๋นรั่วเจียวยกชายกระโปรงเดินย่อส่วนเข้าไป นั่งลงตรงข้ามเขา
"วันนี้องค์อ๋องไม่ไปขึ้นวังหรือเพคะ?"
"มีเรื่องต้องจัดการ" เผยเหยียนปิดแฟ้มเอกสารข้างมือลง เก็บเขาลิ้นชักอย่างไม่ให้ใครสังเกต
สายตาของอวิ๋นรั่วเจียวหยุดอยู่ที่แฟ้มที่เขาปิดลงครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเบา "องค์อ๋อง...กำลังสืบเรื่องของท่านพ่อของหม่อมฉันอยู่หรือเพคะ"
นางใช้ประโยคบอกเล่า
มือของเผยเหยียนชะงักลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้ปฏิเสธ
"หม่อมฉันรู้ว่าองค์อ๋องกำลังสืบอยู่" อวิ๋นรั่วเจียวหลุบตาลง เอ่ยเสียงเบา "ท่านพ่อของหม่อมฉัน ท่านไม่ใช่ข้าราชการโกง หม่อมฉันเชื่อว่าท่านจะไม่ทำเรื่องเช่นนั้น"
เผยเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วดึงแฟ้มเอกสารหลายฉบับออกมาจากลิ้นชักอีกครั้ง วางลงบนโต๊ะ แล้วใช้นิ้วกดลงไปบนนั้น
"ข้าสืบได้บางอย่างจริงๆ" เขาเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง "เจียวเจียว ท่านพ่อของเจ้าเมื่อปีก่อน อาจถูกใครบางคนกลั่นแกล้งใส่ร้าย"