"ท้องแล้ว!?"
ในตำหนักจิ่งเหริน ถ้วยชาในมือจ้าวเหยียนเยี่ยแตกละเอียด "แกรก" เสียงหนึ่ง เศษกระเบื้องบาดฝ่ามือ แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและความแค้น
"หนึ่งเดือน... หนึ่งเดือนก่อน เป็นตอนที่ฮ่องเต้เริ่มโปรดปรานนาง"
"ไม่ ต้องไม่ให้เป็นเช่นนั้น" เสียงของจ้าวเหยียนเยี่ยสั่นระริก "ไปสืบดู ว่าที่ตำหนักคุนหนิงมีใครที่สามารถซื้อได้บ้าง ใช้ทุกวิถีทางซื้อมา!"
ชุยหลิ่วเงยหน้าขึ้น "ความหมายของพระสนมคือ..."
แววตาจ้าวเหยียนเยี่ยวาบความโหดเหี้ยม "นังแพศยาไร้ตระกูลอย่างนาง จะมีสิทธิ์อะไรให้กำเนิดองค์ชายใหญ่? เด็กคนนี้ ต้องตาย!"
ส่วนในตำหนักคุนหนิง เย่เฉิงหยวนโปรดปรานอวิ๋นรั่วเจียวมากขึ้นอีกขั้น หลังจากรู้ว่านางท้อง
สิ่งแรกที่เขาทำหลังออกจากราชการคือไปเยี่ยมนาง และต้องคอยควบคุมห้องเครื่องทำอาหารบำรุงให้เป็นการส่วนตัว ทุกวันส่งรังนก พุทราแดง กาวหนังลา สลับกันไปมา อยากจะนำสิ่งที่ดีที่สุดในโลกมาวางตรงหน้านางให้หมด
อวิ๋นรั่วเจียวตื่นนอนเมื่อพระอาทิตย์ขึ้นถึงยอดไม้แล้ว ตื่นก็หมกตัวอยู่บนเก้าอี้นางพญากินของบำรุง ชีวิตสุขสบายยิ่งกว่าอยู่บนสวรรค์เสียอีก
นางถอนหายใจกับเสี่ยวลิ่ว "รู้อย่างนี้ว่าท้องแล้วสบายขนาดนี้ ฉันท้องมานานแล้ว"
เสี่ยวลิ่วยิ้มแก้มปริ "โฮสต์ ก็เพราะเธอมีสวัสดิการไร้ความรู้สึกขณะตั้งครรภ์ไงล่ะ! คนปกติท้องไม่ได้สบายขนาดนี้หรอกนะ! จะแพ้ท้อง จะบวมน้ำ จะปวดหลังปวดเอว จะนอนไม่หลับ สารพัดความทรมาน!"
อวิ๋นรั่วเจียวคิดตาม ก็จริง
วันนี้ พระพันปีเสด็จมาที่ตำหนักคุนหนิงเพื่อเยี่ยมด้วยพระองค์เอง
พระพันปีจับมืออวิ๋นรั่วเจียว พระเนตรแดงก่ำ พระสุรเสียงสั่นเครือ "เด็กดี ขอบใจเจ้าที่ตั้งครรภ์เชื้อพระวงศ์ให้หยวนเอ๋อร์ ข้ารอวันนี้มาสี่ปีแล้ว เชื้อพระวงศ์สกุลเย่ ถึงจะมีทางสืบสกุลเสียที"