หลายวันผ่านไป ซั่วเหย่ก็พาอวิ๋นรั่วเจียวกลับบ้านพ่อแม่ตามสัญญา
ทั้งสองนั่งบนยานพาหนะสัตว์ ร่างของอาณาเขตเผ่ากระต่ายที่อยู่ไกลออกไปเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
อวิ๋นรั่วเจียวเริ่มตื่นเต้นขึ้นมา นั่งตัวตรง นิ้วมือกำชายเสื้อแน่น
ซั่วเหย่เห็นสภาพนางเช่นนั้น ก็ยื่นมือลูบหัวนางเบาๆ "กลัวอะไร มีข้าอยู่ด้วย"
"มารดาข้าเวลาโกรธน่ากลัวมาก..." อวิ๋นรั่วเจียวเอ่ยเสียงเบา
ซั่วเหย่หัวเราะเสียงต่ำ "ข้าเป็นคนพาเจ้าหนีมา นางจะโทษก็ต้องโทษข้าเท่านั้นแหละ"
ยานพาหนะสัตว์จอดลงหน้าประตูอาณาเขตเผ่ากระต่าย ไกลๆ ก็เห็นอวิ๋นหลานและชางอวี่ยืนอยู่ที่หน้าประตู ด้านหลังยังมีผู้อาวุโสหลายคนของเผ่าตามมาด้วย
สายตาของอวิ๋นหลานจับจ้องไปที่ลูกสาวของตนเป็นอย่างแรก เห็นนางยังอยู่ดี สีหน้าสดใสกว่าเดิมเสียอีก จึงวางใจลงไปครึ่งหนึ่ง
แต่เมื่อสายตาของนางเลื่อนไปที่ซั่วเหย่ หัวใจครึ่งนั้นก็พลันถูกยกขึ้นมาอีกครั้ง
ซั่วเหย่ลงจากยานพาหนะสัตว์ จากนั้นจึงหันกายประคองอวิ๋นรั่วเจียวลงจากรถราวกับกำลังอุ้มสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่ง
อวิ๋นรั่วเจียวถูกสายตานับสิบคู่จับจ้อง เป็นคนหน้าบาง พอเหยียบพื้นก็วิ่งไปทางมารดาสองก้าว แล้วก็หยุด—ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันกลับไปมองซั่วเหย่แวบหนึ่ง
ซั่วเหย่พยักหน้าให้แก่นางเล็กน้อย นางจึงวางใจวิ่งไป กระโดดเข้าใส่อ้อมกอดของอวิ๋นหลาน
"มารดา!"
อวิ๋นหลานรับตัวลูกสาวไว้ มองไล่ขึ้นลง ยืนยันว่านางปลอดภัยดี น้ำตาแทบจะไหลออกมา
นางลูบผมของอวิ๋นรั่วเจียว แล้วก็บีบมือเล็กๆ ของนาง แล้วก็มองหน้าเล็กๆ ของนาง ยืนยันว่าคนทั้งคนยืนอยู่ตรงหน้าตนอย่างสมบูรณ์ไร้รอยตำหนิ ก้อนหินในใจจึงพลันวางลงกับพื้นอย่างสิ้นเชิง
แต่พอหันไปมองซั่วเหย่ ใบหน้าก็กลับแข็งทื่ออีกครั้ง
นางกำลังจะเอ่ยปาก ซั่วเหย่กลับพูดก่อนนาง
"หัวหน้าเผ่าอวิ๋น หัวหน้าเผ่าชางอวี่" ซั่วเหย่พยักหน้าเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพ แต่คำพูดคำต่อไปของเขาทำให้ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นหยุดหายใจ