อวิ๋นรั่วเจียวตกใจสะดุ้ง: "คุณ…คุณฟู่... กลับมาแล้วเหรอ?"
ฟู่เยี่ยนเซินไม่ตอบ แต่สายตากวาดมองจากใบหน้าขาวเนียนที่แต้มสีชมพูอ่อนของนาง ผ่านห้องที่นางจัดเรียบร้อย
เขาพูดเสียงต่ำ: "จัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง?"
อวิ๋นรั่วเจียวรีบยืนตรง: "ยังเหลือห้องน้ำที่ยังไม่ได้ทำความสะอาด..."
ฟู่เยี่ยนเซินมองไปทางห้องน้ำ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ: "อืม ตอนนี้ฉันจะอาบน้ำ รอฉันอาบเสร็จแล้วค่อยทำความสะอาด"
อวิ๋นรั่วเจียว: "...โอเค"
นางกำลังจะถอยออกไปรอ แต่ฟู่เยี่ยนเซินกลับชี้ไปที่ข้างเตียง: "รอตรงนั้น"
"คะ?" อวิ๋นรั่วเจียวกระพริบตางง ๆ คิดในใจว่าไม่ควรออกไปรอข้างนอกเหรอ แต่เมื่อเห็นแววตาที่ไม่ยอมให้ขัดของเขา ก็ต้องเดินไปนั่งที่ข้างเตียงอย่างว่าง่าย
ไม่นานก็มีเสียงน้ำดังมาจากห้องน้ำ
เสียงน้ำที่ซู่ซ่าในห้องเงียบ ๆ ฟังชัดเป็นพิเศษ อวิ๋นรั่วเจียวนั่งอยู่ที่ข้างเตียง สองมือกำขอบผ้ากันเปื้อนอย่างประหม่า ใบหูแดงขึ้นเรื่อย ๆ
นางรู้สึกว่าฉากนี้มันชวนให้คิดไปไกล แต่ก็พูดไม่ถูกว่ามันผิดปกติตรงไหน
เสี่ยวลิ่วหัวเราะคิก ๆ ในหัวนาง: "โฮสต์ เขาจงใจ! เขาจงใจให้เธอนั่งฟังที่นี่!"
"อย่าพูดอีกเลย..." อวิ๋นรั่วเจียวกรีดร้องในใจ
ในห้องน้ำ ฟู่เยี่ยนเซินยืนอยู่ใต้ฝักบัว น้ำร้อนเทลงมาจากหัว
เขาได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาของนางจากด้านนอก จินตนาการว่านางกำลังนั่งอยู่ข้างเตียงของเขา สวมเสื้อเชิ้ตขาวกระโปรงดำ ใบหน้าคงแดงระเรื่อ น่ารักเหมือนกระต่ายน้อย...
ยิ่งคิด ความร้อนที่คุ้นเคยก็พุ่งขึ้นมาจากท้องน้อย