วันนี้ฟู่เยี่ยนเซินใส่เสื้อถักสีเทาเข้ม แขนเสื้อถูกพับขึ้นอย่างไม่ใส่ใจถึงข้อศอก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแรงและเป็นสัดส่วน
เขาก้าวลงบันได สายตามองไปทางห้องครัว เห็นอวิ๋นรั่วเจียวยืนหันหลังให้เขาอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว เธอเอื้อมมือไปทางด้านหลังสุดแรง เอวบางโค้งงอเป็นเส้นโค้งนุ่มนวล เสื้อเชิ้ตสีขาวแนบติดตัว เน้นให้เห็นเอวคอดและสัดส่วนอวบอิ่ม
ใบหน้าของเธอแดงเรื่อเพราะความรีบร้อน ดวงตาจิ้งจอกฉายแววกังวล ดูอย่างไรก็น่ารัก
ฟู่เยี่ยนเซินยืนอยู่หัวบันได มองอยู่เนิ่นนาน
จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
“หมุนตัวไป”
อวิ๋นรั่วเจียวกำลังง่วนอยู่กับเชือกผูกผ้ากันเปื้อน ได้ยินเสียงจากด้านหลังก็สะดุ้งตกใจ หันกลับไปเห็นฟู่เยี่ยนเซินยืนอยู่ข้างหลังเธอ
“คะ...คุณฟู่...” เธอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
ฟู่เยี่ยนเซินไม่พูดอะไร ยื่นมือไปจับไหล่เธอ แล้วหมุนตัวเธอเบา ๆ ไปอีกด้าน
เชือกผูกผ้ากันเปื้อนสองเส้นห้อยอยู่ที่เอวด้านหลัง นิ้วของเขายาวและแข็งแรง รวดเร็วเพียงไม่กี่ทีก็ผูกเป็นโบว์สวยงาม
แต่หลังจากผูกเสร็จ มือของเขากลับไม่ดึงออกทันที แต่วางนิ่งอยู่ที่เอวของเธอ
ความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูกพลุ่งขึ้นมา เขาโอบเอวบางที่คอดกิ่วของเธอด้วยแรงที่เผลอตัว
อวิ๋นรั่วเจียวตัวเกร็งไปหมด ร่างกายเหมือนถูกสะกดไว้ ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาที่แผ่ผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวบาง ๆ เข้ามา ร้อนจนขาของเธออ่อนแรง
แล้วเธอก็รู้สึกว่าเขาก้มหน้าลง
ลมหายใจอุ่น ๆ พ่นอยู่ที่ข้างคอของเธอ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความหลงใหลที่บรรยายไม่ถูก: “หอมจริง... ทำไมถึงหอมขนาดนี้”
หูของอวิ๋นรั่วเจียวแดงก่ำขึ้นมาทันที