อวิ๋นรั่วเจียวขาอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่ ร่างน้อยหดถอยไปหนึ่งชุ่น
ฮั่วเจิงตามไปหนึ่งนิ้ว มือใหญ่ประกบท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้หนี อีกมือรั้งเอวบางให้เข้ามาในอ้อมกอด
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ เขาจึงปล่อย
อวิ๋นรั่วเจียวนุ่มนิ่มพิงอยู่ในอ้อมแขนเขา ใบหน้าแดงเรื่อ ริมฝีปากถูกจูบจนแดงและบวมเล็กน้อย อกน้อยกระเพื่อมแรง
ฮั่วเจิงจ้องเธอด้วยสายตาหม่นมัว ใต้ท้องรู้สึกตึงตังโดยควบคุมไม่ได้
เขาหายใจเข้าลึก ๆ ข่มความปรารถนารุนแรงนั้นไว้อย่างสุดกำลัง
"ฝนหยุดแล้ว"
อวิ๋นรั่วเจียวหันไปมอง ปากถ้ำด้านนอกมีแสงสว่างส่องเข้ามา ฝนหยุดแล้วจริง ๆ
แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องว่างของเมฆ ส่องลงบนใบไม้ที่เปียกชื้น เป็นประกายสีทองอร่าม
ฮั่วเจิงปล่อยเธอ ลุกขึ้นก่อน แล้วรวบเสื้อนอกให้เธออีกครั้ง ก้มหน้าพูดว่า "ลงเขากันเถอะ"
ระหว่างทางเขาไม่ค่อยพูดอะไร แต่จับมือเธอไว้ไม่ปล่อยตลอดทาง
อวิ๋นรั่วเจียวเดินอยู่ข้างกายเขา ฝ่ามือถูกบีบจนเหงื่อออก แต่เขาไม่มีทีท่าจะปล่อย เธอใจเต้นระรัว รู้สึกว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่างที่สำคัญ
กลับถึงบ้าน ฮั่วเจิงตากเสื้อผ้าเปียก แล้วต้มน้ำร้อนให้เธออาบน้ำ
อวิ๋นรั่วเจียวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดออกมา เห็นฮั่วเจิงนั่งอยู่ที่ธรณีประตู หลังค่อมเล็กน้อย
เธอเดินไปนั่งข้าง ๆ แล้วถามเบา ๆ "ฮั่วเจิง คุณคิดอะไรอยู่?"
ฮั่วเจิงเงียบอยู่นาน แล้วพูดเสียงต่ำแต่จริงจัง "อวิ๋นรั่วเจียว มีเรื่อง...ฉันอยากปรึกษากับคุณ"
อวิ๋นรั่วเจียวมองเขา “คุณพูดสิ”
ฮั่วเจิงสายตาจริงจังจ้องหน้าเธอ ในดวงตาสีเข้มนั้นมีอารมณ์ที่เธออ่านไม่ออก
"เจียวเจียว ฉันอยากเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ คุณยอมไหม?"
เจียวเจียว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกเธอว่าเจียวเจียว
สองคำนั้นหลุดออกมาจากลำคอแหบพร่าของเขาอย่างเชื่องช้าและเขินอาย แต่อบอุ่นราวกับไฟ
พูดจบ ปลายหูของเขาแดงระเรื่อ แต่สายตาไม่หลบเลี่ยง
อวิ๋นรั่วเจียวตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเข้าใจความหมายของเขา
"เป็นสามีภรรยากันจริง ๆ" ไม่ใช่แค่ในนาม ใบหน้าเล็กแดงก่ำ เธอก้มขนตาลง ครู่หนึ่งจึงเอ่ยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
"เรา...เป็นสามีภรรยากันแล้ว"
สายตาฮั่วเจิงเปล่งประกายขึ้นมาทันที ถามต่อ "งั้น...คุณยอม?"
อวิ๋นรั่วเจียวพยักหน้าเบา ๆ