“อืม……” อวิ๋นรั่วเจียวเองก็ง่วงแล้ว ค่อย ๆ ผ่อนคลายแรงทั้งหมดในอ้อมแขนของเขา เปลือกตาหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ฮั่วเจิงก้มหน้าลง แม้จะมองไม่ชัด แต่สัมผัสได้ว่าเส้นผมของนางเสียดสีกับคางของเขา ลมหายใจของนางพัดลงบนกระดูกไหปลาร้า ทั้งตัวหอมนุ่มขดอยู่ในอ้อมกอดของเขา
ช่างทรมานเสียจริง
เขาหลับตาลง รั้งร่างอ่อนนุ่มอุ่นนี้ไว้แน่นขึ้นอีกเล็กน้อย เสียงถอนหายใจเบา ๆ ลอดออกมาจากลำคอ
แสงยามเช้าลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างที่ติดหนังสือพิมพ์ ตกลงบนผ้าห่ม
อวิ๋นรั่วเจียวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย พบว่าตัวเองยังหนุนอยู่บนวงแขนของฮั่วเจิง นางขยับตัวเล็กน้อย อยากจะแอบถอนตัวออกจากอ้อมกอดของเขา
เพิ่งจะขยับไปครึ่งนิ้ว แขนบนเอวก็รั้งแน่นขึ้นทันที ดึงนางกลับมาได้อีกครั้ง