ซั่วเหย่คุกเข่าข้างเตียง โอบมือเล็ก ๆ ที่ทั้งนุ่มทั้งเย็นของนางไว้ในอุ้งมืออันร้อนแรงของตน เงยหน้ามองนาง กล่าวทีละคำทีละคำ "เจียวเจียว เจ้าจะได้เป็นมารดาแล้ว"
ดวงตาของอวิ๋นรั่วเจียวชุ่มน้ำตาขึ้นมาทันที
ซั่วเหย่ตระหนกขึ้นมาทันควัน ขยับเข้ามานั่งโอบนางทั้งตัวเข้าในอ้อมกอด ลูบหลังนางเบา ๆ พลางถาม "จะร้องไห้ทำไมหรือ? รู้สึกไม่สุขกายตรงไหนหรือ?"
"ข้า... ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน..." นางซบหน้าลงในซอกคอของเขา "เพียงแต่ข้าดีใจนัก กลับเกรงว่าตนเองจะทำหน้าที่มารดาได้ไม่ดี"
หัวใจของซั่วเหย่แทบละลาย เขาก้มลงจูบขมับ ปลายจมูก ริมฝีปากของนาง จูบทีหนึ่งก็พร่ำคำว่า "ไม่ต้องกลัว" จูบทีหนึ่งก็พร่ำว่า "ข้าอยู่ที่นี่"
มั่วซานที่นั่งยิ้มจนตาแทบเป็นเส้นสองเส้นอยู่อีกด้าน ค่อย ๆ ถอนตัวออกไปนอกประตูอย่างรู้จักกาละเทศะ แล้วชะโงกหน้าเข้ามาอีกครึ่งหัว "ฝ่าบาท ราชินีครรภ์นี้มีพลังจิตเข้มข้นยิ่งนัก สามเดือนแรกสำคัญที่สุด อาหารการกินและกิจวัตรต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ! ข้าจะไปปรุงยาบำรุงครรภ์สมุนไพรสองสามสูตรมาให้พ่ะย่ะค่ะ"
ว่าแล้วก็รีบสาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ห้องทั้งห้องเงียบสงบอบอุ่นไปด้วยบรรยากาศนุ่มนวล
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา อวิ๋นรั่วเจียวก็ใช้ชีวิตเยี่ยงคนที่ถูกอุ้มไว้ในอุ้งมือเกรงจะหล่น ถูกอมไว้ในปากเกรงจะละลายอย่างเต็มรูปแบบ
ซั่วเหย่แบ่งกิจการของเผ่าส่วนใหญ่ให้เที่ยเย่ไปจัดการ ส่วนตนเองเฝ้าอยู่ข้างกายนางตลอดวัน