คืนวันแต่งงาน
ภายใต้แสงเทียน นางน้อยของเขางดงามจนน่าอัศจรรย์
ซั่วเหย่ยกมือขึ้น ค่อย ๆ เปิดผ้าบางนั่นออกทีละน้อย เผยให้เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ที่แต้มสีเรื่อระเรื่อ เต็มไปด้วยความเขินอายจนไม่อาจเอ่ยคำใด จนเขาคอแห้งตึง
"เจียวเจียว" เขาเรียกนางแผ่วเบา ดั่งท่องคาถาที่ซ่อนอยู่ในใจมานานแสนนาน
อวิ๋นรั่วเจียวเอ่ยตอบเสียงเบา "อื้อ" สายตานุ่มชุ่มด้วยประกายน้ำ เงยมองเขาอย่างเขินอาย
พลังแห่งพันธะสัตว์อสูรนิรันดร์ยังคงอบอุ่นอยู่ในกายนาง บัดนี้ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ร่างกาย จิตใจ และวิญญาณของนาง จะผูกพันกับบุรุษผู้นี้ไปชั่วชีวิต
ซั่วเหย่ลุกขึ้น รินสุราให้ตนเอง แล้วหันกลับมาดึงนางเข้าไปในอ้อมแขน
เขาอมสุราเต็มคำ แล้วโน้มศีรษะลงป้อนให้นาง อวิ๋นรั่วเจียวมิทันตั้งตัว ถูกน้ำสุรารสหวานเผ็ดร้อนนั้นทำให้สำลัก ไอสองสามครั้ง หางตากลายเป็นสีแดงก่ำ
ซั่วเหย่เลียคราบสุราบนมุมปากของนาง แล้วกระซิบข้างริมฝีปากพร้อมเสียงหัวเราะแผ่วเบา "ดื่มไม่เป็นหรือ?"
"ข้า... ข้าไม่เคยดื่ม..." นางเอ่ยเสียงอ่อน ลิ้นเริ่มชา
ซั่วเหย่ดื่มอีกคำ คราวนี้มิได้ป้อนให้ เพียงแต่จุมพิตนาง จูบทั้งเบาทั้งหนัก ส่งต่อกลิ่นสุราให้จนนางมึนงงไปทั้งร่าง
กายของนางอ่อนยวบยิ่งกว่าทุกที ดั่งพันธะสัตว์อสูรนิรันดร์ได้เปิดด่านป้องกันทั้งหมดของนาง ทุกสัมผัส ทุกการลูบไล้ของเขา ล้วนนำมาซึ่งความรู้สึกที่รุนแรงยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา
"ซั่วเหย่... แปลกนัก..." นางหายใจหอบแผ่วเบา แขนทั้งสองข้างโอบรอบลำคอของเขาอย่างอ่อนระทวย "เจ้าเพียงแค่จูบข้า ทำไมข้าถึง... ถึงได้..."
"เพราะพันธะ" ซั่วเหย่ก็หอบหนักเช่นกัน ใช้หน้าผากแนบกับหน้าผากนาง เสียงแหบพร่า "จากนี้ไป ข้าอยากได้เจ้ามากเพียงใด เจ้าก็จะสัมผัสได้ทุกอย่าง เจ้าอยากได้ข้าหรือไม่ ข้าก็สัมผัสได้เช่นกัน"