จากวันนั้นที่กลับมาจากป่าดอกซิ่งฮวา วันรุ่งขึ้นอวิ๋นรั่วเจียวก็ล้มป่วยลง
อันที่จริงก็ไม่ใช่อาการหนักอะไร เพียงแต่วันก่อนอยู่ในป่านานเกินไป และยังเหงื่อออกหลายชุดบนพื้นหญ้าที่โรยด้วยกลีบดอกไม้ ระหว่างทางกลับจวนอ๋องก็ต้องเจอลมกลางคืน พอตื่นเช้าขึ้นมาก็รู้สึกหัวหนักอึ้ง
ชุยเอ๋อร์เข้ามาปรนนิบัติอาบน้ำล้างหน้า ตกใจกับหน้าผากที่ร้อนผ่าวของนาง
"คุณหนู ท่านเป็นไข้!"
"ไม่เป็นไร แค่มึนหัวนิดหน่อย" อวิ๋นรั่วเจียวประคองขอบเตียงอยากจะลุกขึ้นนั่ง แต่วงแขนอ่อนปวกเปียกจึงล้มกลับลงไป
ทั้งตัวห่ออยู่ในผ้าห่ม เหลือเพียงใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงก่ำเพราะไข้
ชุยเอ๋อร์ตกใจจนหน้าซีด เผ่นออกไปข้างนอก เกือบชนเข้ากับเผยเหยียนที่กำลังจะก้าวเข้ามาพอดี
"ตกใจอะไร" เผยเหยียนขมวดคิ้ว
"ท่าน ท่านอ๋อง! คุณหนูเป็นไข้! หน้าผากร้อนจนทอดไข่ได้เลย!"
สีหน้าเผยเหยียนเคร่งลง ก้าวเท้ายาวเข้าไปในห้องชั้นใน
เขานั่งลงที่ขอบเตียง ยื่นมือไปแตะหน้าผากของอวิ๋นรั่วเจียว
ร้อนยิ่งนัก
แล้วก็ลูบต้นคอของนาง ก็ร้อนผ่าวเช่นกัน
สาวน้อยถูกมือเย็นเฉียบของเขากระตุ้นจนตัวสั่น ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง พอเห็นว่าเป็นเขา ดวงตาที่ร้อนจนชุ่มน้ำก็เผยความน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมาทันที
"ท่านอ๋อง..." เสียงแหบแห้งของนางเรียกเขา "ไม่สบาย"
หัวใจของเผยเหยียนราวกับถูกอะไรบางอย่างหยิกเบา ๆ
เขาห่อผ้าห่มให้นางแน่นขึ้น แล้วหันไปทางชุยเอ๋อร์ "ไปตามหลวงหมอมา"
ชุยเอ๋อร์คลานไปคลานมาวิ่งออกไป
อวิ๋นรั่วเจียวขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ยื่นมือออกไปกำแขนเสื้อของเผยเหยียน แล้วดึงเขาเข้ามาหาตัว