บนร่างของซั่วเหย่ยังมีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ บาดแผลบนไหล่หยุดเลือดแล้ว ความสามารถในการฟื้นฟูตนเองของเผ่าหมาป่านั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง บาดแผลเล็กน้อยเช่นนี้ย่อมไม่นับเป็นอะไร
เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งจัดการพวกเศษสวะเผ่าเสือที่ล้ำเขตแดนไปได้หลายตัว เดิมกำลังจะกลับค่าย ทว่าจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาอย่างยิ่งเสียงหนึ่ง
เป็นเสียงฝีเท้า
แผ่วเบาและสับสนอลหม่าน ราวกับสัตว์ตัวน้อยกำลังวิ่งหนีอย่างลนลาน
เขาเหลือบมองไปด้านข้างเล็กน้อย
ส่วนลึกของป่าทึบ ร่างสีขาวบอบบางร่างหนึ่งโซเซวิ่งออกมา
แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ส่องลงมา ทำให้ทั้งร่างของนางเปล่งประกาย นางมีผมยาวสีดำสนิทนุ่มสลวย ใบหูกระต่ายสีขาวราวหิมะชูชันออกมาจากเรือนผม บัดนี้กำลังสั่นไหวเบา ๆ อย่างตื่นตระหนก ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ลมหายใจของซั่วเหย่ชะงักไปชั่วขณะ
รูม่านตาสีฟ้าน้ำแข็งหดตัวลงอย่างเงียบงันในความมืด
ก้นบึ้งดวงตาลึกล้ำพลุ่งพล่านด้วยความละโมบอันดุร้าย ซึ่งเขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน
ซั่วเหย่ค่อย ๆ เอนพิงลำต้นไม้กลับไป กลิ่นอายทั่วร่างพลันหดเก็บ กลายเป็นอ่อนแอและไร้พิษภัย
เขาเหลือบมองบาดแผลบนไหล่ของตน
เหมาะเจาะพอดี
——
อวิ๋นรั่วเจียวหาทิศทางไม่เจอมาตลอด กำลังคิดจะย้อนกลับไปทางเดิม
ขณะเดินผ่านลำธารสายหนึ่ง นางกลับพบว่าบนก้อนหินริมธารมีคนผู้หนึ่งนั่งอยู่
ร่างของคนผู้นั้นสูงใหญ่เป็นอย่างยิ่ง ผมยาวสีเงินสยายลงมาถึงกลางหลัง ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ในเงาไม้ เผยให้เห็นเค้าโครงใบหน้าหล่อเหลาอย่างยิ่งลาง ๆ งดงามจนสะเทือนใจ