"เจียวเจียว เจ้านี่นะ..."
เสิ่นยานชิงก้มลงกัดติ่งหูนาง คาบไว้ระหว่างฟันแล้วขบเบา ๆ ลมหายใจรดที่ใบหู "เจ้ากำลังทดสอบข้าหรือ?"
อวิ๋นรั่วเจียวส่งเสียงอืออือ ตัวหดเข้าไปในอ้อมแขนเขาตัวสั่น "ข้า...ข้าก็แค่รู้สึกว่า...ยังไงก็..."
"ยังไงก็อะไร?" เสียงเขาต่ำพร่า น่ากลัว ฝ่ามือเลื่อนจากเอวนางลงไป แล้วดันตัวนางขึ้นมา
"อือ...!"
อวิ๋นรั่วเจียวสั่นสะท้าน ร้องด้วยความตกใจแล้วโอบคอเขา ถูกเขาอุ้มใต้ก้นไว้
"ยังไงก็" นางซบที่ไหล่เขา เสียงอู้อี้ทั้งเขินทั้งอ่อน "ยังไงพี่รองก็ต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว..."
ดวงตาสีดำสนิทของเสิ่นยานชิงมีสีเข้มหม่นที่พลุ่งพล่านรุนแรงจนแทบลุกไหม้ เขาจ้องนางสองวินาที แล้วก้มลงจูบริมฝีปากนาง
"อืม ข้ารับผิดชอบ"
เขายื่นมือแก้กระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเอง การเคลื่อนไหวรีบร้อนกว่าปกติเล็กน้อย ความยับยั้งในแววตากำลังพังทลายลงทีละน้อย
หุ่นกล้ามเนื้อแปดบล็อกเปิดเผยออกมา ปล่อยกลิ่นอายความเป็นชายเข้มข้น
อวิ๋นรั่วเจียวรู้สึกได้ถึงฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาประทับที่ผิวข้างเอว ร่างกายสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว
"กลัว?" เขากระซิบข้างหูนาง เสียงแหบเหมือนมีเม็ดทรายคาอยู่
"นิดหน่อย" เสียงนางนุ่มและสั่น "แต่..."
"แต่อะไร?"
อวิ๋นรั่วเจียวยื่นมือโอบรอบคอเขา ซุกใบหน้าร้อนผ่าวลงในซอกคอเขา "แต่พี่รองบอกแล้วว่าจะรับผิดชอบ"
เสิ่นยานชิงหัวเราะเบา ๆ ในอก ราวกับประโยคของนางทำลายแนวป้องกันสุดท้ายของเขาลงสิ้น