การหายตัวไปของอวิ๋นรั่วเจียวในวันแรกสร้างความสั่นสะเทือนให้แก่ทั้งเผ่ากระต่ายและเผ่านกอินทรีอย่างรวดเร็ว
ในวันที่สองของพิธีล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิ อวิ๋นกั่วเข้าสู่สภาวะ "เตรียมพร้อม" อย่างเต็มที่
นางติดตามอวิ๋นรั่วเจียวอย่างไม่ห่างแม้ก้าวเดียว ไม่ว่าอวิ๋นรั่วเจียวจะไปที่ใดก็ตาม แม้แต่ตอนล้างมือก็ยังต้องจับตาดูอย่างใกล้ชิดในระยะสามก้าว ราวกับกลัวว่าเพียงแค่กะพริบตา เจ้าสมบัติอันล้ำค่านี้จะถูกเพศชายป่าคนใดคนหนึ่งแย่งไป
อวิ๋นรั่วเจียวกลับไม่ทันสังเกตความตึงเครียดของอวิ๋นกั่วเท่าใดนัก
นางนั่งอยู่บนก้อนหินเล็ก ๆ หน้าค่ายพัก กำผลไม้ป่าลูกหนึ่งไว้ในมือ กัดคำหนึ่งแล้วเคี้ยวอย่างช้า ๆ สายตาลอยไปยังแนวป่าทึบที่อยู่ไกลออกไป
ในใจนางยังคิดถึงเพศชายรูปงามผมสีเงินที่พบที่ริมลำธารเมื่อวานนี้
บาดแผลของเขาหายดีแล้วหรือยัง?
เขายังคงอยู่คนเดียวในป่านั้นหรือไม่?
"เจียวเจียว" เสียงของอวิ๋นกั่วดังขึ้นข้างหู "ทำไมเธอใจลอยแบบนี้?"
อวิ๋นรั่วเจียวสะดุ้ง รีบก้มหน้าทำเป็นตั้งใจกินผลไม้ "ไม่ ไม่มีอะไร"
อวิ๋นกั่วหรี่ตามอง "เธอคิดอะไรอยู่?"
"ไม่มี!" อวิ๋นรั่วเจียวปฏิเสธเร็วเกินไป จนตัวเองก็รู้สึกผิดเล็กน้อย จึงพูดเสียงเบา "ฉันก็แค่... แค่ดูวิวไปเรื่อยเปื่อย"
อวิ๋นกั่วมองนางอย่างพิรูธอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจ "อย่าไปเที่ยวเล่นให้วุ่นวายล่ะ วันนี้คนเยอะแยะอะไรก็ไม่รู้
มีพวกค้ามนุษย์ที่คอยจับเพศหญิงตัวเล็กอย่างเธอโดยเฉพาะจริง ๆ ถ้าถูกจับไปก็จะไม่ได้พบแม่อีกเลย"
อวิ๋นรั่วเจียวตกใจจนหูกระต่ายสั่นระริก "ฉันไม่ไปเที่ยวเล่นแน่นอน"
นางรับปากเช่นนั้น แต่ในใจกลับมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ