ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งของซั่วเหย่เป็นประกายวาววับด้วยแสงน้ำ อ่อนโยนจนหัวใจสั่นไหว: "บางที ข้างในอาจมีลูกหมาป่าตัวน้อยแล้วก็ได้"
อวิ๋นรั่วเจียวคิดถึงความบ้าคลั่งในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ก็รู้สึกว่าไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ฝ่ามือของซั่วเหย่ทาบลงบนท้องน้อยที่แบนราบ นวดเบาๆ
ในใจเขารู้ดีว่าไม่แน่ว่าจะตั้งครรภ์ วิธีสืบพันธุ์ดั้งเดิมที่สุดของเผ่าหมาป่าคือการผูกพันเป็นคู่ ซึ่งช่วยเพิ่มโอกาสในการตั้งครรภ์ได้มาก
แต่ทุกครั้งเขาก็อดใจไว้ เพราะร่างของคู่ครองตัวน้อยของเขายังอ่อนเยาว์เกินไป ไม่สามารถรองรับสิ่งนี้ได้...
ดังนั้น ต่อให้หลายวันนี้จะยังไม่ท้อง หลังจากแต่งงานกัน เมื่อนางปรับตัวได้ดีแล้ว ค่อยมีลูกก็ไม่สาย
ความคิดเหล่านี้ ซั่วเหย่เก็บไว้ในใจเท่านั้น ไม่ได้เอ่ยปาก เขาก้มลง จูบขมับที่ชุ่มเหงื่อของนาง: "วางใจได้ ยังดีอยู่ อีกไม่กี่วันก็หายดีทั้งหมด"
อวิ๋นรั่วเจียวตอบเบาๆ "อืม"
พอตกเย็น
ซั่วเหย่ก็มาตื๊อนางอีกเช่นเคย
เขากอดอวิ๋นรั่วเจียวไว้ในอ้อมแขน คางวางบนหัวนาง เสียงต่ำๆ ปลอบโยน: "คืนนี้ไม่ทำอะไร แค่ให้ข้าจูบหน่อย ได้ไหม?"
อวิ๋นรั่วเจียวหดตัวลงไปในผ้าห่ม เหลือเพียงดวงตากลมโตแบบกระต่าย มองอย่างระแวดระวัง: "จริงๆ นะ แค่จูบหน้า?"
ซั่วเหย่ตอบเบาๆ "อือ" ยิ้มอย่างสุภาพอ่อนโยน
อวิ๋นรั่วเจียวเชื่อใจ ยอมลดการป้องกันลง ปล่อยให้เขาดึงตัวเองเข้าไป
ซั่วเหย่ปิดไฟ ห้องมืดลงราวกับแพรไหม มีเพียงแสงจันทร์ส่องลอดเข้ามาเป็นหย่อมๆ
เขาก็รักษาคำพูดจริงๆ ตอนแรกเพียงจูบที่แก้ม จูบหน้าผาก จูบขนตา จูบปลายจมูก
อวิ๋นรั่วเจียวถูกเขาจูบจนรู้สึกจั๊กจี้ อดหัวเราะคิกคักไม่ได้ ผลักเขา: "พอแล้ว พอแล้ว เจ้าจูบจนหน้าข้าเปื้อนน้ำลายหมดแล้ว..."