ราตรีอันเร่าร้อนสิ้นสุดลง
หลังจากที่ได้ครอบครองนางจนเป็นที่พอใจ เผยเหยียนจึงออกไปขึ้นว่าราชการด้วยความอิ่มเอม
อวิ๋นรั่วเจียวหลับยาวจนถึงสายตะวันเกือบเที่ยงจึงตื่นขึ้น ร่างกายอ่อนระโหยโรยแรงไปทั้งตัว
นางใช้มือประคองเอวค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ส่องกระจกทองแดงดู เห็นรอยแดงจ้ำ ๆ จางบ้างเข้มบ้างเรียงรายอยู่บนลำคอ กระดูกไหปลาร้า ไปจนถึงข้อมือ รอยเก่ายังไม่ทันจางรอยใหม่ก็เพิ่มทับเข้ามาอีก
นางแต่งตัวเสร็จโดยมีชุยเอ๋อร์คอยปรนนิบัติ แล้วค่อย ๆ ขยับกายไปนั่งอาบแดดบนเก้าอี้นางพญาที่ลานหลังบ้าน
แสงแดดอุ่น ๆ สาดลงมาทำให้นางง่วงหงาวหาวนอน พอจะหลับตาลงจริง ๆ จัง ๆ ก็ได้ยินเสียงอึกทึกจากหน้าบ้านดังมา
"คุณหนู! คุณหนู!" ชุยเอ๋อร์วิ่งน้อย ๆ เข้ามา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความดีใจ
"ท่านอ๋องกลับมาแล้ว ยังนำของมาด้วย!"
อวิ๋นรั่วเจียวยังไม่ทันได้ลุกขึ้น ก็เห็นเผยเหยียนเดินก้าวยาวเข้ามา
วันนี้เขาสวมชุดลำลองสีดำเข้มมีลายทอดเงาในเนื้อผ้า ผมครึ่งศีรษะเกล้าขึ้นด้วยปิ่นหยกขาว ใบหน้าคมคายเย็นชาเช่นเคย แต่ในอ้อมแขนกลับมีสิ่งที่ขนฟูนุ่มเป็นก้อนอยู่
"ท่านอ๋อง?" อวิ๋นรั่วเจียวจ้องก้อนสิ่งที่ไม่รู้ว่าคืออะไรในอ้อมแขนของเขา
เผยเหยียนเดินมาถึงตรงหน้านาง แล้ววางสิ่งนั้นลงบนมือของนาง
ลูกแมวตัวเล็กเท่าฝ่ามือ
ขนสีขาวบริสุทธิ์ทั้งตัว มีเพียงปลายอุ้งเท้าทั้งสี่และปลายหูที่เป็นสีเทาอ่อน ดวงตาสีฟ้ากลมโตมองนางอย่างประหม่า ส่งเสียงร้อง "เมี๊ยว" อย่างออดอ้อน
ดวงตาของอวิ๋นรั่วเจียวเป็นประกายทันที