อวิ๋นรั่วเจียวถามอย่างมึนงง "แล้วยังต้องทำอะไรอีกหรือ?"
ซั่วเหย่ก้มหน้ามองนาง ดวงตาหม่นลึก ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก
"เรื่องนี้ ข้าช่วยเจียวเจียวได้ แต่เจียวเจียวต้องคิดให้ดี—"
ปลายนิ้วของเขาไล้ผ่านแก้มที่แดงระเรื่อของนาง ครั้งแล้วครั้งเล่า
"หากข้าแตะต้องเจ้าแล้ว ตั้งแต่นี้ไป เจ้าจะเป็นของข้าเพียงผู้เดียว"
อวิ๋นรั่วเจียวไม่เข้าใจ
ไฟราคะเผาไหม้สมองของนางจนมั่วไปหมด นางฟังไม่รู้เรื่องว่าเขาพูดอะไร มีเพียงความรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกเปลวเพลิงนั่นกลืนกิน
นางยื่นมือไปดึงชายเสื้อของเขา เสียงนุ่มนวลกล่าวว่า "งั้นท่านรีบช่วยข้าสิ..."
ซั่วเหย่มองท่าทางของนางแล้ว จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมาอย่างจนใจ
เขารู้ดีว่านางไม่ได้เข้าใจน้ำหนักของประโยคนี้เลยแม้แต่น้อย
"ก็ได้" แต่ท้ายที่สุดเขาก็ตอบรับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
มือของซั่วเหย่ค่อย ๆ ทาบลงบนหูกระต่ายนุ่มนิ่มบนศีรษะของนาง อวิ๋นรั่วเจียวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สัญชาตญาณทำให้อยากหลบหนี
"ผ่อนคลาย" เสียงของเขาทุ้มต่ำ เต็มไปด้วยความโน้มน้าว "เจ้าตึงเครียดเกินไป ผ่อนคลายลง แล้วจะไม่รู้สึกทรมาน"
ปลายนิ้วของเขานวดคลึงที่โคนหูของนางทีละที หนักเบาพอเหมาะ ทีแรกอวิ๋นรั่วเจียวยังเกร็งตัว แต่การกระทำของเขาอ่อนโยนเกินไป นางจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว แขนขาอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง