ซั่วเหย่ร่างสูงทะยานก้าวฝ่าม่านหิมะเข้ามาพร้อมไอหนาวเย็นทั้งกาย
เขาพึ่งกลับจากที่ประชุมเผ่า ยังไม่ทันได้ก้าวถึงหน้าประตูก็ได้กลิ่นหอมหวานอันผิดปกตินั้น—
หอมกว่าปกติหลายเท่านัก
กลิ่นบนกายนางนั้นแต่เดิมก็มีแรงดึงดูดโดยธรรมชาติต่อเขาแล้ว ยามปกติเขายังพอข่มใจอดทนไว้ได้ แต่ยามนี้...
ขมับของซั่วเหย่กระตุกเป็นจังหวะ แทบจะในชั่วขณะนั้นก็...
เขารีบก้าวยาวเข้าไปผลักประตู ก็เห็นกระต่ายน้อยของเขาเปลือยเท้านั่งอยู่บนพื้น หูกระต่ายทั้งสองข้างห้อยระริกอย่างอ่อนระทวย ใบหน้าแดงก่ำ สายตาออดอ้อนมองเขาอย่างน่าสงสาร
หัวใจของซั่วเหย่หยุดเต้นไปชั่วขณะ
"เหตุใดจึงนั่งอยู่กับพื้น?" เขาก้าวสามก้าวรวมเป็นสองก้าวเข้าไป ก้มตัวช้อนนางขึ้นมาในอ้อมแขน "ไม่บอกแล้วหรือว่าพื้นมันเย็น?"