การที่สกุลหลิงยินยอมนำเห็ดหลินจือโลหิตมังกรมาแลกเปลี่ยน นั่นก็หมายความว่าได้ตกลงเป็นพันธมิตรกันมั่นคงแล้ว
ต่อไปเมื่อสองสกุลร่วมเป็นพันธมิตรเข้าสู่แดนเทพแผ่นดินกลาง ก็จะยิ่งตั้งตัวได้มั่นคงขึ้น
หัวหน้าสกุลฉู่จัดการอย่างเฉียบขาด ลงชื่อของหลิงหลิงไว้ข้างชื่อของฉู่เฉาเยว่ พลางส่งสัญญาณให้หลิงหลิงประทับตรามือและยิ้มแย้มพยักหน้าให้ผู้อาวุโสสกุลหลิง "ไม่มีปัญหา ข้าสกุลฉู่จะส่งคนส่งกำลังเต็มที่ ไม่มีปัญหาแน่!"
พอนางหลิงหลิงประทับตรามือแล้ว หัวหน้าสกุลฉู่ยังหันไปกำชับฉู่เฉาเยว่ "เฉาเยว่เอ๋ย ต้องดูแลหลิงเอ๋อร์ให้ดีรู้ไหม"
ฉู่เฉาเยว่ "ทราบแล้ว" อย่างนั้นหรือ น้องสะใภ้ของนาง กลายเป็นภรรยาของนางเช่นนี้?
หลิงหลิงมองฉู่เฉาเยว่ พลางพยักหน้าพอใจ ไม่เลว คราวนี้ผูกมัดกันแน่นหนาแล้ว
เจ้าพระเอกตัวน้อย ข้าดูซิว่าเมื่อไร้นิ้วทองแล้ว เจ้าจะยังมีประโยชน์อะไรอีก!
ไกลออกไป ขบวนรถมุ่งหน้าสู่แดนเทพแผ่นดินกลางจอดอยู่ข้างฉู่ฟานและซูเหอ
"เฮ้ย ไปหรือไม่ไป?" คนในขบวนถาม
"ท่านพี่ฟาน เป็นอะไรไป?" ซูเหอดึงแขนเสื้อของฉู่ฟาน
ฉู่ฟานได้สติ หยิบเหรียญทองจากถุงเก็บสมบัติส่งให้คนในขบวน เมื่อเผชิญคำถามของซูเหอกลับส่ายหน้า
เพียงแต่ก่อนขึ้นรถ เขาอดเหลียวกลับไปมองทางเมืองร้อยบุปผามิได้ ในใจรู้สึกไม่สบายใจเลือนราง เขารู้สึกราวกับว่าตนลืมอะไรบางอย่างที่มิได้นำติดตัวไป
ขึ้นรถม้าแล้ว ฉู่ฟานเก็บถุงเก็บสมบัติให้เรียบร้อย ถุงในอ้อมอกอัดแน่นด้วยเหรียญทองและเสื้อผ้าอาหารจนหนาเตอะ ทิ่มแทงเขาจนรู้สึกไม่สบายตัว
หากมีแหวนเก็บสมบัติก็คงดี
ใช่แล้ว สกุลหลิงบอกว่าจะมอบแหวนเก็บสมบัติเป็นสินสอด
ตอนนั้นเขายังเฝ้ารออยู่ หวังแหวนเก็บสมบัติจะถูกส่งมาก่อนแล้วเขาจะหยิบไป จะได้สะดวกสบายขึ้นตลอดทาง
แต่ไม่รู้ทำไม สกุลหลิงกลับไม่ส่งมาแต่เนิ่นๆ เกรงว่าหากล่าช้าจะหนีไม่ได้ ต้องแต่งกับคุณหนูใหญ่สกุลหลิงเข้าแล้ว ฉู่ฟานจึงต้องพาซูเหอออกเดินทางก่อน
ให้ตายสิ สกุลหลิงบัดซบ ส่งแหวนวงเดียวยังเชื่องช้านัก หาไม่แล้วข้าคงไม่ต้องพกถุงเก็บสมบัติอัปลักษณ์นี่
อย่างไรก็ตาม แม้จะไม่ได้แหวนเก็บสมบัติ แต่อ้อมไปมา เขาก็ได้โอสถกำเนิดชีวิตนั่นมาไว้ในมือแล้ว
บนรถม้า ฉู่ฟานหยิบขวดที่บรรจุโอสถกำเนิดชีวิตออกมา
เพียงเพราะรากวิญญาณต่างกันแค่เส้นเดียว กลับต้องให้เขาจมอยู่ที่บ้านแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ให้ฉู่เฉาเยว่ไปบำเพ็ญเพียรที่แดนเทพแผ่นดินกลาง ด้วยเหตุใด?
อีกทั้งโอสถกำเนิดชีวิตที่สามารถสร้างรากวิญญาณได้นี่ ในเมื่อฉู่เฉาเยว่เอากลับมาแล้ว เหตุใดจึงให้เขาใช้มิได้?
ให้ลูกอนุพวกนั้นกิน ให้ลูกอนุพวกนั้นบำเพ็ญเพียร ไม่รู้ว่าหัวหน้าสกุลคิดอะไรอยู่
เขาคือคุณชายสายตรงของสกุลนี้ ไม่ให้เขาบำเพ็ญเพียร เช่นนั้นเขาจะชิงเอาเอง!
ฉู่เฉาเยว่ สตรีเพียงคนเดียวยังฝึกเซียนได้ เขาก็ย่อมทำได้เช่นกัน
"ท่านพี่ฟาน นี่คือสิ่งที่สร้างรากวิญญาณได้...อื้อ..."
ซูเหอเพิ่งเอ่ยปากก็ถูกฉู่ฟานปิดปากไว้ แววตาฉู่ฟานเฉียบขาดน่าหวาดกลัว เขากดเสียงต่ำพูด "หุบปาก!"
ของดีเช่นนี้หากถูกพบเห็น จะต้องนำภัยมาให้
ซูเหอรีบพยักหน้า ฉู่ฟานจึงคลายมือ ซูเหอมองฉู่ฟาน "ท่านพี่ฟาน ควรเร็วอย่าช้า รีบกินเสียเถิด"
ฉู่ฟานมองไปรอบๆ นี่คือขบวนรถเดินทางสู่แดนเทพแผ่นดินกลาง มีคนมากมาย แม้ระหว่างทางเจออสูรปิศาจก็ยังรับมือได้
แต่ได้ยินว่าหากกินโอสถกำเนิดชีวิต การสร้างรากวิญญาณจะเจ็บปวดอย่างที่สุด หากเขาส่งเสียง เกรงว่าจะเรียกคนมามาก
การเก็บโอสถกำเนิดชีวิตไว้ตลอดก็ไม่ใช่เรื่องดี ขบวนรถก็ไม่ค่อยหยุด แม้หยุดก็ไม่ปลอดภัย สู้กินเสียแต่ตอนนี้เลยดีกว่า
"เสี่ยวเหอ ไม่ว่าเจ้าต้องใช้วิธีใด อย่าให้ข้าส่งเสียงเด็ดขาด เข้าใจไหม?" ฉู่ฟานพูดพลางกลืนโอสถกำเนิดชีวิตลงไปในคราวเดียว
ซูเหอพยักหน้าหนักแน่น "วางใจเถิดท่านพี่ฟาน ข้าจะปกป้องท่านอย่างดี!"
โอสถเข้าสู่ร่างกาย ความเจ็บปวดราวกับท้องไหม้พลันประดังขึ้นมา ฉานฟานใบหน้าซีดเผือดในพริบตา กุมท้อง เจ็บจนล้มดิ้นในตู้รถ
ความเจ็บปวดเหมือนถูกฉีกกระชากเริ่มกระจายไปทั่ว ฉู่ฟานใกล้จะอ้าปากครางด้วยความเจ็บ ซูเหอที่จับตาดูอยู่แน่วแน่จดจำคำกำชับของเขา คว้ากาเหล็กข้างๆ ทุบลงไป
ฉู่ฟานเบิกตาค้างแล้วสลบไป
ซูเหอถอนหายใจโล่งอก หมอบอกว่าหากสลบไปแล้วจะไม่รู้สึกเจ็บ
ฉู่ฟานที่สลบไปพลันส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บ ซูเหอเบิกตากว้าง รีบเข้าไปปิดปากเขา
"แขก มีอะไรหรือ?" องครักษ์ด้านนอกได้ยินเสียงจึงขี่ม้าเข้ามาใกล้
ซูเหอร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก คว้าผ้าผืนหนึ่งยัดเข้าปากฉู่ฟาน พลางกดเสียงตอบองครักษ์ด้านนอก "ไม่มีอะไร แค่ชนน่ะ"
"ได้ขอรับแขก ท่านจะให้ส่งเบาะมาให้ใช้ไหม?" องครักษ์จำได้ว่ารถม้าคันนี้เป็นสามีภรรยาคู่ใหม่
สามีภรรยาคู่ใหม่อยู่ด้วยกัน เช่นนั้นต้องเป็นดั่งฟืนใกล้ไฟ ชนน่ะ หึหึ...
"ไม่ต้อง อูย..." ขณะที่ซูเหอปฏิเสธน้ำใจขององครักษ์ เผลอไปหน่อย มือตัวเองก็ถูกฉู่ฟานกัดเข้าแล้ว ทำเอานางเจ็บจนตบกลับไปหนึ่งฉาด
เสียงเพี๊ยะดังฉาดนั่น ทำให้องครักษ์ด้านนอกรู้สึกร้อนหน้าไปด้วย "ได้ขอรับแขก หากต้องการสิ่งใดเรียกข้าได้"
องครักษ์จากไป ซูเหอจึงได้ถอนหายใจโล่งอก หันมองฉู่ฟานที่ถูกตัวเองตบไปหนึ่งฉาด ใจหนึ่งก็ปวดใจนัก มองดูผ้าที่อุดปากฉู่ฟาน ถึงได้รู้ว่านี่คือผ้าขี้ริ้วเช็ดโต๊ะ
ซูเหอเพิ่งจะดึงออกมา เปลี่ยนผ้าดีกว่าหน่อย แต่เสียงร้องเจ็บของฉู่ฟานกลับเล็ดลอดออกมาอีก ซูเหอร้อนใจจึงยัดผ้าขี้ริ้วกลับเข้าไป
หลังจากนั้นเพียงแค่ฉู่ฟานมีทีท่าจะฟื้น ซูเหอก็จับเขาทุบให้สลบอีก ใช้ผ้าขี้ริ้วนั่นอุดปากฉู่ฟานไว้แน่น
แล้วก็น้ำตาคลอมองฉู่ฟาน ปวดใจเอ่ยปากขอโทษเบาๆ "ท่านพี่ฟานขอโทษ ขอโทษ..."
ทางสกุลฉู่ หลังพิธีแต่งงานเสร็จสิ้น ก็เป็นวันส่งฉู่เฉาเยว่ไปยังแดนเทพแผ่นดินกลาง
สองสกุลร่วมกันจัดเตรียมขบวนพิเศษปลอมเป็นขบวนพ่อค้าให้ฉู่เฉาเยว่อัจฉริยะผู้นี้ คุ้มกันนางไปยังแดนเทพแผ่นดินกลาง และจะสำรวจพื้นที่ที่พวกเขาได้หมายตาไว้ก่อนหน้านี้ในแดนเทพแผ่นดินกลาง
รอเพียงฉู่เฉาเยว่เข้าสำนักเซียน ก็จะสามารถขอเอกสารพำนักจากสำนักเซียนได้อย่างเป็นทางการ
เดิมไม่มีธุระอะไรของหลิงหลิง แต่นางไม่ยอมห่างจากฉู่เฉาเยว่ สองสกุลปรึกษากัน ก็ไปด้วยกันเถิด
อย่างไรก็จะไปตั้งรกรากที่นั่น ไปก่อนแล้วพำนักอยู่เลยก็ได้ คนเป็นสามีภรรยาใหม่ไม่ยอมแยกจากกันก็เป็นปกติ...เดี๋ยวก่อน ดูมีอะไรไม่ถูกต้อง ช่างเถิด ไปด้วยกัน!
หลิงหลิงรู้สึกร่างกายสบายยิ่งนัก ราวกับมีบางสิ่งกำลังเติบโต ทว่าหากอยู่ห่างจากฉู่เฉาเยว่ ความรู้สึกนั้นก็จะช้าลง
ดังนั้นสองวันนี้ นางจึงเกาะติดฉู่เฉาเยว่แจ ฉู่เฉาเยว่ไปไหนนางไปด้วย ตกกลางคืนก็จะนอนกับฉู่เฉาเยว่
สกุลฉู่และสกุลหลิงล้วนเคยชินที่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน ไม่รู้ว่าเคยชินตั้งแต่วันงานวิวาห์ หรือว่าวันขึ้นทะเบียนตระกูล
หรือไม่ก็ได้ยินมาว่าในคืนแต่งงานใหม่ พวกนางก็นอนด้วยกันแล้วเหมือนกัน
อย่างไรก็ตาม จุดมุ่งหมายของสองสกุลบรรลุแล้ว ส่วนเรื่องเพศ ไม่สำคัญ
ขอเพียงคุณหนูใหญ่มีความสุขก็พอ
สองสกุลฉู่หลิงไม่ถือสา ทว่าคนนอกเมื่อได้ฟังข่าวกลับพากันวิพากษ์วิจารณ์
"สตรีสองนางแต่งงานกัน? ไร้ระเบียบ! ไร้ยางอาย!"
"ได้ยินว่าคุณหนูใหญ่สกุลหลิงเอาอำนาจกดขี่ด้วย ซ่าส์ คนอย่างคุณหนูใหญ่สกุลฉู่ต้องไม่เต็มใจแน่"