"คุณชายฉู่หนีงานแต่งก็ถูกแล้ว หญิงเช่นนี้ ใครกล้าแต่งด้วย?"
เพราะพรุ่งนี้เช้าจะออกเดินทาง หลิงหลิงที่กำลังเลือกซื้ออาหารในเมืองร้อยบุปผาเตรียมใส่แหวนเก็บสมบัติไว้สำหรับการเดินทางไกล: "??"
นางรู้สึกว่าเจ้าของร่างเดิมอารมณ์ดีเกินไป สกุลหลิงก็ยังอิทธิพลน้อยเกินไป ไม่อย่างนั้นจะมีใครกล้าพูดถึงนางเช่นนี้?
"อะแฮ่ม" หลิงหลิงกระแอมเบาๆ
สาวใช้ข้างกายเข้าใจความหมาย ชี้ไปที่คนทั้งสี่ "จับตัวไว้"
องครักษ์ตอบสนองว่องไว จับคนทั้งสี่ที่กำลังดื่มเหล้าคุยกันอยู่นั้นมากดให้คุกเข่าต่อหน้าหลิงหลิง
"คุณหนูใหญ่ไว้ชีวิตด้วย! คุณหนูใหญ่ไว้ชีวิตด้วย!" คนทั้งสี่ร้องขอชีวิตไม่หยุด
หลิงหลิงมองรอบๆ คว้าไม้พายทอดของพ่อค้าข้างๆ
"เฮ้..." พ่อค้าไม่พอใจ
สาวใช้โยนเหรียญทองให้หนึ่งเหรียญ
"คุณหนูขอรับ ที่ร้านข้ามีขนาดใหญ่กว่านี้!" พ่อค้าหมดข้อโต้แย้งแถมยื่นไม้พายใหญ่ให้
หลิงหลิงคว้าไม้พายใหญ่ มาอยู่ต่อหน้าคนทั้งสี่ ไม่สนใจคำร้องขอชีวิต ฟาดไม้พายไปที่ปากคนหนึ่ง
"เผียะ!"
"หญิงสองนางแต่งงานกันไปขัดขวางเจ้าหรือ? ยังมีหน้ามาพูดเรื่องจารีตศีลธรรม เอาแต่พูดลอยๆ ใส่ร้ายผู้อื่น เจ้ามีศีลธรรมหรือไม่?"
"เผียะ!"
"ข้าใช้อำนาจข่มเหงแล้วอย่างไร? เจ้ามีอำนาจหรือ? เจ้ามีอิทธิพลหรือ?"
"เผียะ!"
"ฝ่ายชายหนีงานแต่งยังมาโทษฝ่ายหญิง? เช่นนั้นพวกเจ้าถูกตีจะโทษใคร?"
"เผียะ!"
"คุณหนูใหญ่ ข้ามิได้ด่าท่านนะ..." คนสุดท้ายกุมใบหน้า เขาไม่ได้เอ่ยปาก จะตีเขาทำไม...
"อยู่กับพวกมันก็เหมือนงูกับหนูรวมรัง สมควรโดนตี เจ้ามีความเห็นหรือ?" หลิงหลิงถาม
คนสุดท้าย: "ไม่มี..." ฮือๆ เขาไม่กล้ามีความเห็น เหตุใดเขาต้องออกมาดื่มเหล้ากับพวกนั้นด้วยนะ...
ตีไปสี่ไม้พายทำเอามือหลิงหลิงเจ็บ นางโยนไม้พายทิ้ง "ตบปากตัวเอง"
คนทั้งสี่ภายใต้การคุกคามขององครักษ์ถือมีด ได้แต่ตบปากตัวเอง
หลิงหลิงพึงพอใจยิ่งนัก นางยืนดูด้วยความสะใจอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยกับคนทั้งสี่ว่า "พูดจาต้องใช้สมอง ไม่อย่างนั้นก็โดนตีที่ปากนา~"
หลิงหลิงจากไปอย่างสง่างาม ไปซื้อของต่อ
เรื่องราววันนี้แพร่กลับไป สกุลหลิงยังไม่ทันปริปาก สกุลฉู่ก็จัดการข่าวลือทันที
สั้นๆ แค่ สี่คำ ใช่เรื่องของเจ้าหรือ อยากตายนักใช่ไหม?
หลิงหลิงซื้อของกองโตเก็บเข้าแหวนเก็บสมบัติ มองดูแหวนบนนิ้ว
แหวนแต่งงานนี้หลังจากดวงตามังกรในนั้นเข้ามาอยู่ในดวงตาก็กลายเป็นแหวนเก็บสมบัติธรรมดา ข้างในกว้างขวางมาก ซื้อของมากมายก็ใส่ได้หมด ช่างเหนือชั้น ดีจริงๆ
เพียงแต่รู้ว่าดวงตามังกรของฉู่เฉาเยว่สามารถมองทะลุทุกสิ่ง ไม่รู้ว่าดวงตามังกรในตาของตนนี้มีประโยชน์อะไร
เหมือนจะปลดปล่อยพลังบางอย่างได้ มากพอจะทำลายดวงตามังกรทองได้ แต่ยังไม่เคยทดลอง น่าเสียดายจริงๆ
ดวงตามังกรทอง: "..." ทำไมรู้สึกวูบวาบที่ดวงตานะ...
ฉู่เฉาเยว่ที่ได้ยินเรื่องนี้ยืนอยู่หน้าประตู มองดูหลิงหลิงภายในห้องที่ก้มหน้าเงียบงัน
องครักษ์รายงานว่าหลิงหลิงจัดการคนพวกนั้นแล้ว แต่ไม่มีท่าทีโศกเศร้า
แต่ดูตอนนี้ หลิงหลิงก็ยังใส่ใจอยู่
นี่คือภรรยาที่นางเต็มใจแต่งเข้ามา แต่คนนอกกลับพูดว่านางใช้อำนาจข่มเหงบังคับให้อีกฝ่ายแต่ง
เด็กสาวดูเผินๆ ไม่เป็นอะไร แต่จริงๆ แล้วคงเสียใจมาก
ฉู่เฉาเยว่เคาะประตูเบาๆ เกิดเสียง หลิงหลิงได้สติ เงยหน้ามองไปที่ประตู
เห็นผู้สวมปิ่นหยกขาว นุ่งแพรไหมฟ้าคราม รูปร่างสูงสง่า โดดเด่นเป็นหนึ่งเดียว ยืนอยู่ตรงนั้น หลิงหลิงถึงกับนิ่งงัน
ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง ฉู่เฉาเยว่ก็งดงามตราตรึงใจทุกครา
แต่ฉู่เฉาเยว่เมื่อเห็นท่าทางแข็งทื่อนิ่งงันของหลิงหลิงกลับรู้สึกผิดมากขึ้น
นี่คือภรรยาที่นางเอ่ยปากยอมรับเอง ควรปกป้องอย่างดี จะให้ต้องทนทุกข์เช่นนี้ได้อย่างไร?
"หลิง... หลิงเอ๋อร์" ฉู่เฉาเยว่ลองเรียกหลิงหลิงด้วยชื่อเล่นอย่างสนิทสนม เพื่อแสดงว่าตนยอมรับหลิงหลิง
"อ๋า... ท่านยืนอยู่หน้าประตูทำไม? รีบเข้ามาสิ" หลิงหลิงได้สติ รีบเรียกฉู่เฉาเยว่เข้ามา
เข้ามาใกล้ๆ อีกหน่อย ให้นางได้งอกงามรากวิญญาณอย่างงดงาม~
รากวิญญาณของนาง ในฉบับเดิมเขียนว่าหลังจากกินโอสถกำเนิดชีวิตแล้วทรมานราวกับร่างแตกละเอียดจึงงอกงามรากวิญญาณน้ำระดับสูง สำเร็จเข้านิกายของพระเอก ถึงขั้นได้รับเป็นศิษย์ภายใน จึงสามารถคอยต่อต้านพระเอกที่ไม่เปิดเผยรากวิญญาณของตัวเองได้
แต่ตอนนี้ มีดวงตามังกรแล้ว ตนจะงอกงามรากวิญญาณอะไรได้บ้าง?
จะดีกว่าเดิมหรือไม่?
ความคิดในสมองหลิงหลิงพลุ่งพล่านไม่หยุด ไม่ทันสังเกตว่าฉู่เฉาเยว่ยืนอยู่ตรงหน้านางแล้ว
ฉู่เฉาเยว่ย่อตัวลง เตี้ยกว่าหลิงหลิงที่นั่งอยู่เล็กน้อย เงยหน้ามองนาง เอ่ยว่า "หลิงเอ๋อร์ อย่าเศร้าไปเลย ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า"
เด็กสาวชอบให้นางอยู่ด้วย เช่นนั้นนางก็จะอยู่ด้วย เดิมคิดจะนำโอสถกำเนิดชีวิตของตระกูลให้เด็กสาวกิน ใครจะรู้ว่าถูกฉู่ฟานขโมยไปด้วย
แต่ไม่เป็นไร เมื่อถึงเวลาไปแดนเทพแผ่นดินกลางบำเพ็ญเซียน มีทรัพยากรมากมาย นางต้องเลี้ยงดูเด็กสาวให้ดีได้แน่
หลิงหลิงมองลงมาที่ฉู่เฉาเยว่ คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?
อ๋อ! ฉู่เฉาเยว่เป็นคนมีความรับผิดชอบสูง นี่ถือว่านางเป็นความรับผิดชอบของตน
เช่นนี้ก็ดีสิ นางจะได้ติดตามฉู่เฉาเยว่ไปตลอด
"ข้าจะติดตามท่านไปตลอดเช่นกัน" หลิงหลิงให้สัญญา มีดวงตามังกรอยู่ นางกับฉู่เฉาเยว่ก็คือแบ่งปันพลัง เป็นตายร่วมกัน หากไม่ติดตามด้วยตัวเอง นางก็ไม่วางใจเช่นกัน
ฉู่เฉาเยว่ฟังคำนี้แล้ว ใจยิ่งอ่อนหวาน
ตระกูลติดตามตน เพราะตนมีพรสวรรค์เพียงพอ จะพาตระกูลเข้าไปในแดนเทพแผ่นดินกลาง ตอบแทนการอบรมเลี้ยงดูของตระกูล
หากตนมีพรสวรรค์ไม่พอ ตระกูลก็จะไม่เลือกนาง
แต่เด็กสาวไม่เหมือนใคร นางเลือกนางอย่างแน่วแน่ตั้งแต่ต้นจนจบ แต่งงานกับนาง จารึกชื่อคู่กับนาง เข้าออกที่ใดไปด้วยกันกับนาง
หญิงด้วยกันจะเป็นไรไป? นางแต่งแล้ว ก็ยอมรับ
ฉู่เฉาเยว่จับมือหลิงหลิง "หลิงเอ๋อร์ ข้ามีรากวิญญาณสายฟ้าเดี่ยว รากวิญญาณสายฟ้ามีพลังโจมตีสูงมาก ตระกูลอยากให้ข้าใช้กระบี่เข้าสู่เต๋า"
"แต่การใช้กระบี่เข้าสู่เต๋าสิ้นเปลืองทรัพยากรมากเกินไป สมบัติที่เจ้าให้ข้ามีผลล่วงรู้ทะลุทะลวง หากข้าใช้โอสถหรือค่ายกลเข้าสู่เต๋า อาจหาได้ทรัพยากรมากพอ"
ต้องเลี้ยงดูตระกูล เลี้ยงดูภรรยาด้วย
วิถีกระบี่แม้จะแข็งแกร่ง แต่ทรัพยากรที่หาได้มีจำกัด นางอยากให้ทรัพยากรที่ดีที่สุดแก่หลิงหลิง ให้หลิงหลิงได้บำเพ็ญเซียนเข้าสู่เต๋าเช่นกัน
หลิงหลิงตระหนักว่าฉู่เฉาเยว่กำลังปรึกษากับตน ค่อนข้างแปลกใจ ไม่เรียนกระบี่ เรียนโอสถหรือค่ายกล นี่ไม่ใช่เส้นทางของพระเอกหรือ?
พระเอกฉู่ฟาน หลังจากได้ดวงตามังกรทลายมายาสีทองนี่แล้ว ก็งอกงามรากวิญญาณ ทั้งยังมองทะลุสิ่งต่างๆ ได้ ว ซ่อนรากวิญญาณเข้านิกายโอสถแผนกนอก ทำเหมือนทำงานคล้ายคนรับใช้ แต่จริงๆ แล้วอาศัยดวงตามังกรแอบเรียนสูตรโอสถต่างๆ เก็บสมุนไพรวิเศษได้มากมาย
จากนั้นเวลาไปซื้อขายของที่ตลาดมืด ก็อาศัยดวงตามังกรค้นพบมรดกค่ายกลที่สลักไว้ในก้อนหิน เรียนรู้ค่ายกล
หลังจากลักลอบฝึกฝนอย่างลับๆ แล้ว ในการประลองใหญ่ของสำนักเซียนก็อาศัยสองวิชาโอสถและค่ายกล เอาชนะฉู่เฉาเยว่ผู้มีชื่อเสียงด้านกระบี่โดยตรง เป็นม้ามืดคว้าที่หนึ่ง
ฟังคำพูดของฉู่เฉาเยว่ หลิงหลิงรู้สึกราวกับเห็นภาพ ว่าฉู่เฉาเยว่เดินอยู่บนเส้นทางของพระเอก
เปลี่ยนตัวเอกเป็นเรื่องดีนะ!
แต่ว่า ฉู่เฉาเยว่มีรากวิญญาณสายฟ้า เหมาะกับการใช้กระบี่เข้าสู่เต๋ามาก ไม่จำเป็นต้องทิ้งกระบี่ไปทางอื่น
อีกอย่าง ใครบอกว่าใช้กระบี่เข้าสู่เต๋าแล้วจะเรียนอย่างอื่นไม่ได้อีก