[หากเนื้อหามีส่วนใดทำให้ท่านไม่สบายใจ โปรดออกจากหน้าเว็บทันที อย่าให้คะแนนแย่ โปรดทราบว่านี่คือนิยายฟรี! เคารพผู้เขียน]
เนื้อเรื่อง:
หลิงหลิงทะลุเข้านิยาย!
ข่าวดี คือได้เป็นนางเอก
ข่าวร้าย คือทะลุไปอยู่ในนิยายแนวผู้ชายบำเพ็ญเซียนสวรรค์ฮาเร็ม และนางเป็นแค่หนึ่งในนั้น
นี่คือนิยายชื่อ "กระดูกสามัญท้าสวรรค์ ข้าคือราชามังกร" พระเอกฉู่ฟานเดิมเป็นไอ้ขี้แพ้ แต่บังเอิญได้ดวงตามังกรเข้าตาจึงเริ่มพลิกชะตา
ฉู่ฟานมีรากกระดูกแย่ตั้งแต่เด็ก ครอบครัวจึงใช้เป็นเครื่องมือเชื่อมสัมพันธ์ แต่เขาไม่ยอมจำนน พาคนรักวัยเด็กหนีการแต่งงานไปบำเพ็ญเซียน
ตลอดทางตบหน้าพลิกชะตา พบเจอหญิงงามหลากหลาย สุดท้ายราชามังกรไร้เทียมทานก็รักเพียงสี่นาง
คือคนรักวัยเด็กผู้อ่อนโยน อาจารย์ผู้เย็นชา สตรีเผ่าจิ้งจอกยั่วยวน และคู่หมั้นสาวหยิ่งยโส
โชคร้ายที่หลิงหลิงคือหนึ่งในนั้น—คู่หมั้นนั่นเอง
เนื้อเรื่องเดิมเขียนไว้ชัดเจน หลังจากฉู่ฟานหนีงานแต่ง คู่หมั้นสาวหยิ่งยโสถูกดูหมิ่นเหยียดหยาม นางตามล้างแค้นพันลี้หมายเอาชีวิต
แต่กลับเกือบตายแล้วฉู่ฟานยอมสละชีวิตช่วยไว้ นางจึงใจสั่นไหว ยอมเข้าฮาเร็มของฉู่ฟานอย่างเต็มใจ กลายเป็นภรรยาคนที่สี่ของเขา
ในห้อง สาวใช้กำลังแต่งหน้าเกล้าผมให้ เมื่อเห็นความงามล้ำเลิศในกระจก หลิงหลิงก็รักษาจิตใจดีไว้ คิดแต่ว่าถึงยังไงก็อยู่ให้ห่างพระเอกไว้ก็ได้ แค่ตายแล้วฟื้นขึ้นมาใหม่ แถมยังได้ร่างงามไร้เทียมทานนี้มาก็คุ้มแล้ว
แต่ในวินาทีต่อมา จิตใจดีของนางก็ถูกทำลายสิ้นด้วยประโยคเดียว
"คุณหนู ในแหวนสุริยันจันทรานี้ วงที่เป็นแหวนตะวัน พวกบ่าวจะส่งไปจวนสกุลฉู่ก่อน กระทั่งถึงยามพลบค่ำเมื่อถึงพิธีแต่งก็จะได้แลกแหวนกันเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าวขึ้น
"เดี๋ยวก่อน เอามานี่" หลิงหลิงเอ่ยห้ามตามสัญชาตญาณ ราชามังกรนั่นก็กำลังจะหนีงานแต่งอยู่แล้วจะเอาอะไรไปให้?
สาวใช้นำกล่องผ้าขึ้นมาส่งให้ตามคำสั่ง ในกล่องมีแหวนสองวง วงหนึ่งทอง วงหนึ่งแดง สว่างวูบวาบน่าตื่นตา เมื่อมองดีๆ ดูเหมือนมีแววตาดิ่งกะพริบไหลเวียน
นี่มันไม่ใช่ดวงตามังกรที่ผู้เขียนต้นฉบับลงรูปไว้หรอกหรือ?
ฮา! งั้นก็คือ นิ้วทองของพระเอกที่พาดผ่านตลอดทั้งเรื่องพลิกชะตาลิขิตสวรรค์นั่น ก็คือแหวนแต่งงานที่นางมอบให้?
ดี เจ้าสุนัขนี่คว้าแหวนแต่งงาน ได้นิ้วทองแล้ว ยังจะหนีงานแต่งอีก?
"ไม่ต้องส่ง ยังไงพอถึงยามพลบค่ำก็ได้แต่งงานแล้ว ข้าเอาไปให้เองก็ได้ เจ้าถอยไปก่อนเถอะ" หลิงหลิงลูบคลำแหวนทั้งสองวง แหวนหมั้นของนาง เหตุใดต้องให้พระเอก?
"เจ้าค่ะ คุณหนู" สาวใช้รับคำ แล้วจากไปอย่างเรียบร้อย
หลิงหลิงหยิบแหวนทั้งสองวงขึ้นมา ใส่ดวงตามังกรเข้าตาใช่ไหม ในเมื่อเป็นของนาง ก็สมควรเข้าตาของนาง!
หลิงหลิงกรีดนิ้วแล้วหยดเลือดลงบนแหวนทั้งสองวง
วงสีแดงซึมซับเลือดของนางอย่างราบรื่น ดวงตามังกรบนแหวนวาบวับ พุ่งออกจากแหวน เข้าตาขวาของนางโดยตรง
แต่วงสีทองนั้นไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ยอมซึมซับเลือดของนาง หลิงหลิงบีบวงสีทองไว้แน่น
ยังไง? ขาดพระเอกไม่ได้งั้นหรือ?
ดี ดีนัก ของของนางแต่กลับไม่ยอมรับนางเป็นนาย งั้นก็อย่าหวังว่าใครจะได้มันไป
พลันในตาขวาของนางก็รวมตัวกันเป็นสีเลือดสายหนึ่ง ตรึงแหวนสีทองไว้แน่น
ทันใดนั้นในสมองก็ปวดวาบ ความคิดเล็กน้อยและเร่งร้อนก็เบียดแทรกเข้ามาในหัว มันว่า 'มิใช่ไม่เลือกเจ้า แต่มีเพียงสายเลือดสกุลฉู่เท่านั้นที่จะรองรับมันได้'
งั้นเอง! งั้นก็ทำลายเสียเถอะ
แสงสีแดงในตาขวาตกลงบนแหวนสีทอง ความคิดภายในแหวนสีทองก็ยิ่งร้อนรน 'อย่า! ถ้าข้าตาย อีกคนก็ต้องตายด้วย! เจ้ายกข้าให้ใครก็ได้! ขอเพียงเป็นสายเลือดสกุลฉู่ก็พอ ข้าไม่เลือกหรอก!'
สายเลือดสกุลฉู่ หลิงหลิงหัวเราะเย็น ในที่สุดสกุลฉู่ก็ยังประจบสอพลอฉู่ฟาน กลายเป็นตระกูลยิ่งใหญ่ที่ไหนจะมีใครยืนอยู่ข้างนาง?
อื้อ...
เหมือนจะมีคนหนึ่งจริงๆ
เมื่อมีไอ้ขี้แพ้ ก็ย่อมมีคู่เปรียบเทียบไอ้ขี้แพ้
พี่สาวอัจฉริยะของฉู่ฟาน ฉู่เฉาเยว่
ทายาทอัจฉริยะที่สุดของสกุลฉู่ รากวิญญาณสายฟ้าเดี่ยว ครอบครองกระดูกวิญญาณบริสุทธิ์ พรสวรรค์หยั่งรู้ทะลุฟ้า จิตเต๋ากระจ่างแจ้ง
นางคืออัจฉริยะที่มีโอกาสนำสกุลฉู่เข้าสู่แดนเทพแผ่นดินกลางมากที่สุด
สกุลหลิงเองก็เพราะนาง จึงยินดีเชื่อมสัมพันธ์กับสกุลฉู่
ในเมื่อเป็นคู่เปรียบเทียบ ชะตากรรมย่อมไม่ดีนัก
รากวิญญาณสายฟ้าเดี่ยวแล้วอย่างไร? ฉู่ฟานปลุกรากวิญญาณมืดที่เหนือชั้น
นางมีกระดูกวิญญาณบริสุทธิ์ ฉู่ฟานมีกระดูกมังกรอมตะ
นางหยั่งรู้ทะลุฟ้า ฉู่ฟานเห็นแจ้งทุกสิ่งภายใต้ดวงตามังกร
หลังจากพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า จิตเต๋าของนางก็แตกสลาย สุดท้ายสิ้นชีพขณะสังหารราชาปีศาจ
ต้องเป็นนางแล้ว!
เนื้อเรื่องในหนังสือเดิมเขียนไว้ชัดเจน คืนวันแต่งงาน ฉู่ฟานไม่มา ฉู่เฉาเยว่จึงต้องรับมือสถานการณ์คับขัน นำตัวหลิงหลิงเข้าสู่สกุลฉู่เพื่อให้พิธีแต่งงานแล้วเสร็จ สกุลฉู่ก็สัญญาว่าจะตามตัวฉู่ฟานกลับมาแน่นอน เพื่อให้คำตอบแก่สกุลหลิง
"คุณหนู เวลาใกล้ถึงแล้วเจ้าค่ะ พวกเราออกเดินทางกันเถอะ" เสียงเร่งเร้าของสาวใช้ดังมาจากนอกประตู
หลิงหลิงลุกขึ้น ขึ้นรถม้าที่ลากด้วยม้าขาวแปดตัว มุ่งหน้าไปยังสกุลฉู่
ขณะนี้ในสกุลฉู่ก็เริ่มวุ่นวาย เจ้าสาวใกล้จะมาถึงแล้ว แต่ฉู่ฟานกลับหายตัวไป
เรื่องนี้จะทำอย่างไรดี?
รู้หรือไม่ว่า สกุลหลิงคือตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองร้อยบุปผานี้ การจะได้เกี่ยวดองกับสกุลหลิง ก็เพราะสกุลฉู่มีอัจฉริยะที่จะไปยังแดนเทพแผ่นดินกลาง
"หา! ส่งคนไปหา!" เจ้าตระกูลโกรธจนทุบโต๊ะ
"เจ้า... เจ้าตระกูล ทางฝั่งเจ้าสาว..." จะทำอย่างไรดี? ให้ใครไปรับเจ้าสาว?
"ให้เฉาเยว่ไปรับ สกุลหลิงเขาเลือกที่จะเชื่อมสัมพันธ์กับสกุลฉู่ก็เพราะเห็นแก่เฉาเยว่ที่เป็นอัจฉริยะนี่แหละ" เจ้าตระกูลคิดว่า ยังไงสกุลหลิงก็ยินดีเชื่อมสัมพันธ์กับสกุลฉู่เพราะเห็นแก่อัจฉริยะอย่างเฉาเยว่
ขอเพียงท่านมีท่าทีดีพอ ก็ประคับประคองสถานการณ์ไว้ได้ชั่วคราว
เพียงแต่ได้ยินว่าคุณหนูใหญ่แห่งสกุลหลิงนั้นอารมณ์ไม่ดี ช่างเถอะ วันนี้สกุลฉู่ต้องขายหน้าแน่ รับตัวกลับมาแล้วค่อยขออภัยทีหลังก็แล้วกัน
ในมือของหลิงหลิงถือพัด ก้าวออกจากรถม้า พู่มาลัยดอกไม้และสายห้อยประดับแกว่งไกวต่อหน้าต่อตา แสงเทียนสลัวริบหรี่ ทำให้ตาพร่าพราย
มีมือหนึ่งยื่นมาตรงหน้าหลิงหลิง ข้อนิ้วชัดเจน เรียวยาวงดงาม เห็นได้ชัดว่าเป็นมือของสตรี
หลิงหลิงเลื่อนพัดลงต่ำ นางอยากเห็น คู่เปรียบเทียบผู้นี้
งดงาม นี่คือความคิดแรกของหลิงหลิงที่มีต่อฉู่เฉาเยว่ คิ้วราวยอดเขาไกล ดวงตาดั่งสระน้ำเย็นเยียบ องอาจหยิ่งทะนง งามสะอาดหมดจด
ฉู่เฉาเยว่เบื้องหน้านี้เหมือนดั่งชื่อของนาง แสงจันทร์ก่อนรุ่งสาง ลึกลับคลุมเครือและสง่าผ่าเผย
"ต้องขออภัยด้วย คุณหนูหลิง ข้าคือฉู่เฉาเยว่ ฉู่ฟานมีเหตุขัดข้อง สกุลฉู่จะให้คำตอบแก่เจ้า ข้าขอเชิญเจ้าเข้าก่อนดีหรือไม่?" เสียงของฉู่เฉาเยว่แฝงความเสียใจ สบตากับหลิงหลิง
คุณหนูใหญ่แห่งสกุลหลิงตรงหน้านี้แข็งทื่ออยู่กับที่ ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตามีประกายน้ำใส ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ ในใจของฉู่เฉาเยว่ก็พลันรู้สึกเวทนาอยู่สองส่วน
"เจ้า เจ้าจะแต่งกับข้ารึ?" หลิงหลิงตะลึงไปเล็กน้อย ตามตรงแล้ว เมื่อได้เห็นหญิงงามล้ำเช่นนี้ใกล้ๆ ก็รู้สึกตื่นตะลึงอยู่บ้าง
แผนการก่อนออกเดินทาง อะไรที่ว่าจะป่วนใหญ่ก่อนเพื่อระบายความแค้นในใจ แล้วค่อยสนทนากับฉู่เฉาเยว่สักเล็กน้อย
แต่เมื่อได้พบฉู่เฉาเยว่ อะไรที่ว่าจะป่วนสกุลฉู่ แสดงอารมณ์ร้ายของเจ้าของร่างเดิม แล้วยังไงต่อ ยังไง ล้วนลืมเสียสิ้น
ในหัวตอนนี้เหลือเพียงความคิดเดียวว่า คนที่แต่งกับนางคือนางงามตรงหน้านี้
ฉู่เฉาเยว่ได้ยินวาจาของหลิงหลิง ก็คิดจะอธิบาย แต่เมื่อเห็นดวงตาของหลิงหลิงภายใต้ม่านพู่ระย้า ก็ไม่อาจแก้ตัวออกมาได้
นางกล่าวว่า "อืม ข้าจะแต่งกับเจ้า"
คำพูดเพิ่งหลุดจากปาก ฉู่เฉาเยว่ก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่วินาทีต่อมา มือน้อยนุ่มนวลขาวนวลก็วางลงบนมือของนาง
หลิงหลิงยกพัดขึ้นปิดบังใบหน้าอีกครั้ง แต่วาจาไม่หยุด "งั้นไปเถิด ใกล้จะถึงมงคลแล้ว"
ฉู่เฉาเยว่ตะลึงไปชั่วขณะ แล้วจึงเปลี่ยนมาหมุนมือจับมือของหลิงหลิงตอบแทน นำทางนางลงจากรถม้า ไปร่วมงานวิวาห์