ติดต่อกันสองคืน อิ้นฉีก็นอนหลับสนิทจนถึงรุ่งเช้า ไม่ถูกฝันร้ายปลุกให้ตื่นขึ้นกลางดึกอีก
อิ้นเหริงรักษาคำมั่น พาเจ้าก้อนน้อยไปยังกระโจมของเซ่อปู้เถิงปาเล่อจูเอ่อร์
อิ้นฉีเปี่ยมด้วยความยินดี มือเล็กกำเหยี่ยวไม้ร่อนปีกผ้าไว้แน่น อีกมือจับมืออิ้นเหริงไว้ไม่ปล่อย ยืนรออยู่หน้ากระโจมอย่างสงบเสงี่ยม
ภายในกระโจม เซ่อปู้เถิงปาเล่อจูเอ่อร์ได้ยินผู้มารายงานว่า อาเกอน้อยจากเมืองหลวงมาหา ก็รู้สึกฉงนใจยิ่งนัก
มาหาเขาด้วยเหตุใด? เขาไม่มีเวลาว่างไปเล่นกับเด็กน้อยหรอก เพียงแต่ท่านพ่อพร่ำสั่งสอนอยู่เสมอว่า เวลาปฏิบัติต่อผู้อื่นต้องรักษามารยาท อย่าให้เสียเกียรติของเค่อเอ่อร์ชิ่น เขาครุ่นคิดเพียงครู่หนึ่ง ก่อนก้าวออกจากกระโจม
เซ่อปู้เถิงปาเล่อจูเอ่อร์ก้าวไปข้างหน้า คุกเข่าคำนับ “คารวะองค์ชายรอง องค์ชายยี่สิบสาม”
อิ้นเหริงพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยเสียงเบาว่า “ซื่อจื่อน้อย ไม่ต้องเกรงใจ”
“พี่ชายปาเล่อจูเอ่อร์!” ดวงตาอิ้นฉีเป็นประกาย เขาเงยหน้าขึ้น ยกเหยี่ยวไม้ขึ้นด้วยสองมือแล้วยื่นให้ “ข้ามาหาท่านเล่น! นี่เป็นของที่ข้ากับพี่รอง พี่เก้า และพี่สิบช่วยกันทำด้วยมือ ขอมอบให้ท่านเพื่อขอบคุณที่ช่วยข้าไว้วันนั้น”
เซ่อปู้เถิงปาเล่อจูเอ่อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ขอบใจ”
เขาก้มตามองเหยี่ยวไม้ทำมือที่เจ้าก้อนน้อยยื่นมา ในสายตาของเขา ของเล่นชิ้นเล็กที่ทำจากโครงไม้ไผ่และปีกผ้านี้ จะเทียบกับเหยี่ยวที่เขาเลี้ยงไว้เองอย่าง “หูเหลย” ได้อย่างไร ทั้งยังไร้ซึ่งความองอาจแม้แต่น้อย