ดวงตะวันลอยสูงถึงกลางฟ้า แสงแดดยิ่งแผดจ้า พื้นดินร้อนระอุจนลามไปถึงอากาศที่อบอ้าว ต้นไม้ริมทางเขียวชอุ่มร่มครึ้ม พอให้ใช้พักเหนื่อยได้พอดี
คังซีเลิกม่านรถม้า ทอดพระเนตรขบวนผู้ติดตามที่ดูเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย ก่อนตรัสเสียงเข้มว่า “หลี่เต๋อเฉวียน ถ่ายทอดพระบัญชาของเรา ให้หยุดพัก ณ ที่นี้ แล้วเตรียมสำรับอาหาร”
“พ่ะย่ะค่ะ” หลี่เต๋อเฉวียนก้มรับคำ ก่อนเร่งฝีเท้าลงไปถ่ายทอดคำสั่ง
ไม่นานขบวนก็หยุดลงอย่างเป็นระเบียบ เหล่าองครักษ์แยกย้ายกันไปเฝ้าระวังอย่างรวดเร็ว ส่วนคนในวังก็เร่งมือกางเพิงบังแดด จัดวางกล่องอาหาร แล้วต่างหาที่พักกันตามอัธยาศัย
ตลอดเส้นทาง อิ้นฉีกระตือรือร้นอยู่เสมอ คอยเกาะขอบหน้าต่างรถม้าชะโงกมองออกไปด้านนอกเป็นระยะ
เขาดึงแขนเสื้อคังซีแล้วถามว่า “เสด็จพ่อ พวกเรามาถึงที่ใดแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?” “เสด็จพ่อ แม่น้ำสายนี้มีชื่อว่าอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
คังซีมิได้รำคาญที่เขาพูดเจื้อยแจ้ว ทั้งยังทรงตอบทีละคำถามอย่างอดทน พระเนตรเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน
หลี่เต๋อเฉวียนเพิ่งเลิกม่านรถม้า อิ้นถังก็รีบเข้ามาหา เขาประสานมือคำนับคังซีที่ประทับอยู่ในรถม้า “เสด็จพ่อ ป่าด้านหน้าร่มครึ้มและมีพื้นที่กว้างขวาง ลูกให้คนไปจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เชิญเสด็จไปประทับพักผ่อนพ่ะย่ะค่ะ”
กล่าวจบก็หันไปมองอิ้นฉีในรถม้า ยิ้มพลางยื่นมือออกไป “ฉีเอ๋อร์ มาหาเก้าเกอเถิด อยู่บนรถม้านานคงอึดอัด มาเดินสูดอากาศกับเก้าเกอกัน”
อิ้นฉีพลันกางแขนทั้งสองข้าง โน้มตัวไปข้างหน้า รอให้อิ้นถังอุ้ม
คังซีทอดพระเนตรเงาไม้ด้านนอก ก่อนกำชับเจ้าตัวน้อยว่า “ออกไปแล้วอย่าวิ่งซุกซน ระวังแดดเผา”
อิ้นฉีรับคำอย่างว่าง่าย แล้วถูกอิ้นถังอุ้มลงจากรถม้า
อิ้นฉีเงยหน้ามองผู้คนที่กำลังวุ่นวายอยู่รอบด้าน เมื่อเห็นเหงื่อผุดตรงขมับของทุกคน ก็ยื่นมือดึงแขนเสื้ออิ้นถัง “เก้าเกอ เหนื่อยหรือไม่? ฉีเอ๋อร์เดินเองได้!”