อิ้นถังกับอิ้นเอ๋อได้รับพระบัญชาจากคังซี วันรุ่งขึ้นก็เริ่มวุ่นวายขึ้นมา ทั้งประสานงานกับองค์ชายต๋าเอ่อร์ฮั่นเรื่องอุปสงค์และอุปทานของแต่ละเผ่าในทุ่งหญ้า ทั้งร่างระเบียบข้อกำหนดการค้าทดลองใช้ ผู้คนเข้าออกวิ่งวุ่นทั้งในและนอกกระโจม ดูคึกคักกว่าวันก่อน ๆ อยู่หลายส่วน
อีกด้านหนึ่ง ข่าวลือเรื่องบัญชีเสบียงมีการรั่วไหลก็แพร่สะพัดไปทั่วค่าย
ภายในกระโจมหลวง เปลวเทียนลุกไหม้อย่างสงบ
ขุนนางก้มกายก้มศีรษะ กล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า “กราบทูลฝ่าบาท ช่วงนี้มีข่าวลือแพร่สะพัดในค่าย ต่างกล่าวกันว่าบัญชีเสบียงอาจมีการรั่วไหล กระหม่อมมิกล้าปิดบัง จึงมารายงาน ขอฝ่าบาทโปรดมีพระบัญชา”
สีหน้าคังซีแปรเปลี่ยนเล็กน้อย “เมื่อมีข่าวเช่นนี้ ก็ส่งคนไปตรวจสอบบัญชีและเรื่องการขนส่งอย่างละเอียด ไล่ตรวจสอบหาต้นตอให้ถี่ถ้วน”
ขุนนางมีสีหน้าลังเล เขาก้มกายกราบทูลอีกครั้ง “ฝ่าบาท เพียงแต่เรื่องเสบียงมีองค์ชายสี่ดูแลอยู่ที่เมืองหลวง กระหม่อมทั้งหลายมิกล้าตรวจสอบโดยพลการพ่ะย่ะค่ะ”
แววตาคังซีเข้มขึ้น ตรัสเสียงเคร่งขรึม “ตรวจสอบไปเถิด หากตรวจพบว่าฝ่ายองค์ชายสี่มีข้อบกพร่องจริง เราก็จะลงโทษอย่างเข้มงวดเช่นกัน ไม่มีทางละเว้นเป็นอันขาด”
บทสนทนานั้นลอดผ่านรอยแยกของกระโจมไปถึงหูอิ้นฉีทุกถ้อยคำ
เดิมทีเขาเห็นว่าวันนี้คังซียังไม่กลับมาเสวยมื้อค่ำด้วย จึงแอบวิ่งมาดูเองโดยไม่ให้ใครรู้ คิดไม่ถึงว่าจะได้ยินเรื่องเหล่านี้ ร่างน้อยแนบอยู่ข้างเสาไม้ หัวใจพลันแขวนค้าง
เขาเชื่อว่าพี่สี่ต้องบริสุทธิ์แน่นอน แต่ก็กลัวว่าข่าวลือไร้มูลจะพอกพูนขึ้นทีละชั้น ต่อให้สะอาดหมดจด ก็ยังอาจถูกใส่ร้ายจนมีมลทิน ต้องกล้ำกลืนความอัดอั้นโดยไม่อาจชี้แจง
แม้เขาจะรู้ว่าในท้ายที่สุดอิ้นเจินจะได้ขึ้นสู่ตำแหน่งนั้น แต่ก็ไม่อาจทนเห็นพี่สี่ต้องรับความอยุติธรรมในเวลานี้ได้
เขาไม่มีเวลาใส่ใจฟังต่อว่าคนในกระโจมพูดอะไรอีก จึงค่อย ๆ ถอยออกมา ก่อนวิ่งตรงไปยังกระโจมของอิ้นเสียง
ภายในกระโจม อิ้นเสียงได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนปนร้อนรน เขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นอิ้นฉียืนหอบหายใจอยู่ตรงปากกระโจม ใบหน้าน้อยซีดเผือด