“อะไรนะ?”
ทุกคนมองหน้ากันไปมา
ตอนแรกคิดว่าเย่ไห่จะยอมรับหนี้ก้อนนี้เหมือนคราวก่อน
ใครจะคิดว่าไอ้หมอนี่จะยอมฟังคำเตือนจริง ๆ?
หาได้ยากนะเนี่ย
คนที่ตกใจไม่แพ้กันคือชินรูอวี่ ซึ่งเพิ่งเดินออกมาจากในบ้าน เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าจะเอาเงินกว่า 200 หยวนไปคืนเสิ่นเสี่ยวจวินก่อน แล้วค่อยขอผ่อนผันไปอีกสองสามวัน
นิสัยของเย่ไห่ ในฐานะคนในครอบครัว เธอย่อมรู้ดีที่สุด
เขาทะนุถนอมเสิ่นเสี่ยวเยี่ยนราวกับแก้วตาดวงใจ ตัวเองไม่ยอมกินไม่ยอมดื่ม เงินที่หามาได้ก็เอาไปให้เสิ่นเสี่ยวเยี่ยนใช้จนหมด
วันนี้เป็นอะไรไป?
ถึงไม่ยอมแบกหนี้แทนเธอแล้ว
เปลี่ยนไปเป็นคนละคนหรือไง?
ชินรูอวี่คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้
เธอเดาว่าเย่ไห่คงอยากต่อรองกับเสิ่นเสี่ยวจวิน ให้จ่ายเงินน้อยลงหน่อย
เย่ไห่เห็นชินรูอวี่เดินออกมา จึงพูดว่า “พี่สะใภ้ เรื่องยังไม่จบ พี่กลับเข้าไปก่อนเถอะ”
“แม่เอาเงินกว่า 200 หยวนมาให้ฉันเอาให้นาย” ชินรูอวี่มองเย่ไห่แล้วพูดเสียงเบา
เย่ไห่บอกว่า “เอากลับไปเถอะ”
“บ้านเราไม่ได้เป็นหนี้เงินนี่”
“สักเหมาเดียวก็ไม่จ่าย”
ชินรูอวี่มองเย่ไห่ แววตาฉายความสงสัย “นายไม่คิดจะช่วยเสิ่นเสี่ยวเยี่ยนใช้หนี้แล้วจริง ๆ เหรอ?”
เย่ไห่พยักหน้าหนักแน่น “ไม่จ่าย!”
“เธอก็ส่วนเธอ ฉันก็ส่วนฉัน”
“ฉันไม่มีหน้าที่ต้องใช้หนี้แทนเธอ!”
เขารู้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองทุ่มเทให้เสิ่นเสี่ยวเยี่ยนมากเกินไป จู่ ๆ เปลี่ยนท่าทีแบบนี้ พี่สะใภ้คงไม่เชื่อแน่
เป็นอย่างที่คิด พอชินรูอวี่ได้ยินแบบนั้น ไม่เพียงไม่เชื่อ แต่ยังยัดเงินที่กำไว้ในมือให้เขา “นี่เป็นเงินก้อนสุดท้ายของบ้าน นายจัดการเอาเองแล้วกัน”
เสิ่นเสี่ยวจวินตะโกนว่า “เย่ไห่ เลิกแกล้งโง่ได้แล้ว”
“ใคร ๆ ก็รู้ว่านายเป็นหมารับใช้ของเสิ่นเสี่ยวเยี่ยน เธอสั่งให้ส่ายหัว นายก็ส่ายหัว สั่งให้กระดิกหาง นายก็กระดิกหาง”
“ฉันพูดตรง ๆ เลยนะ เธอเป็นคนใช้ให้ฉันมาหานาย”
“เธอบอกว่านายต้องช่วยใช้หนี้ก้อนนี้แน่ ๆ”
พูดจบ เขาก็หัวเราะเสียงดังอย่างเยาะเย้ย
ชาวบ้านได้ยินแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า
“อาไห่คนนี้หัวดื้อจะตาย ดันไปชอบคนที่ไม่ควรชอบ”
“พอเถอะ พูดตรง ๆ ก็คือคางคกอยากกินเนื้อหงส์”
“นั่นสิ ไม่ส่องดูตัวเองบ้างว่ามีปัญญาหรือเปล่า?”
เสียงเยาะเย้ยถากถางสารพัดจากรอบข้างถาโถมเข้ามา
เย่ไห่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่สะทกสะท้าน
เขาผ่านอะไรมามากเกินไปแล้ว ชาติก่อนต้องใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ ยังมีชีวิตได้ไม่ต่างจากหมาตัวหนึ่ง
คำซุบซิบนินทาแค่นี้ทำลายศักดิ์ศรีของเขาไม่ได้หรอก
เขาถอนหายใจ “ที่นายพูดก็ไม่ผิด”
เสิ่นเสี่ยวจวินทำหน้าเหยียดหยาม “งั้นก็เอาเงินมา”
ชินรูอวี่มีสีหน้าจนใจ ทั้งสงสารเย่ไห่และขัดใจที่เขาไม่เอาไหน ทำไมถึงโดนเสิ่นเสี่ยวเยี่ยนทำให้หลงหัวปักหัวปำได้ขนาดนี้!
“เอาเงินบ้าอะไร!” เย่ไห่ยัดเงินในมือใส่กระเป๋า แล้วตะโกนเสียงดัง “นั่นมันเรื่องเมื่อก่อน!”
“เย่ไห่คนที่เคยเป็นหมารับใช้เสิ่นเสี่ยวเยี่ยนตายไปแล้ว”
“ต่อจากนี้ฉันกับเสิ่นเสี่ยวเยี่ยนต่างคนต่างไป เธอเดินทางของเธอ ฉันเดินทางของฉัน”
ทุกคนต่างตกตะลึง!
ชินรูอวี่เงยหน้าขึ้น เบิกตากว้าง มองเย่ไห่อย่างไม่อยากเชื่อ
พูดต่อหน้าทุกคนแบบนี้ ดูไม่เหมือนคำโกหกเลย
เสิ่นเสี่ยวจวินแค่นเสียง “พอเถอะน่า”
“ฉันว่านายแค่ไม่มีเงินจ่าย เลยพูดแบบนี้ต่างหาก”
“เย่ไห่ ขนาดผู้หญิงที่ตัวเองรักยังปกป้องไม่ได้ นายยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า?”
เย่ไห่คร้านจะอธิบายกับเขา “ฉันพูดไว้ตรงนี้แล้ว”
“ทุกคนเป็นพยานได้”
“นายจะไปทวงหนี้จากเสิ่นเสี่ยวเยี่ยน ฉันห้ามไม่ได้และก็ไม่คิดจะยุ่ง แต่ถ้ายังกล้ามาหาเรื่องที่บ้านฉันอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
เสิ่นเสี่ยวจวินโมโห “ได้ ถือว่านายแน่มาก”
พูดจบ เขาก็หันหลังเตรียมเดินจากไป
เย่ไห่ตะโกนว่า “หยุด!”
“ฉันบอกให้นายไปแล้วหรือไง?”
เสิ่นเสี่ยวจวินหันกลับมา “ไม่มีเงินใช้หนี้แล้วยังจะพล่ามอะไรอีก?”
เย่ไห่ตอบว่า “มาหาเรื่องถึงบ้านฉัน แถมยังจะทำร้ายพี่สะใภ้ เรื่องนี้ต้องมีคำอธิบาย”
เสิ่นเสี่ยวจวินพูดว่า “เสิ่นเสี่ยวเยี่ยนบอกให้ฉันมาทวงหนี้จากนาย”
เย่ไห่สวนว่า “ถ้าเธอสั่งให้นายกินขี้ นายจะกินไหมล่ะ?”
เสิ่นเสี่ยวจวิน “……”
เย่ไห่พูดว่า “ขอโทษพี่สะใภ้ฉันซะ”
ชินรูอวี่ส่ายหน้า พูดเสียงเบาว่า “อาไห่ ช่างเถอะ…”
เย่ไห่ตอบว่า “พี่สะใภ้ เรื่องนี้ปล่อยผ่านไม่ได้ พี่ใหญ่ไม่อยู่แล้ว แต่พี่ยังมีคนคอยปกป้อง”
ชินรูอวี่มองเย่ไห่อย่างเหม่อลอย
เสิ่นเสี่ยวจวินโกรธจนหัวเราะออกมา “เย่ไห่ อย่าหาเรื่องใส่ตัว ถ้ากล้ามายุ่งกับฉัน ก็คิดให้ดีว่าจะรับผลที่ตามมาไหวไหม!”
เย่ไห่ก้าวยาว ๆ เข้าไปหา
ลูกน้องสองคนถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว ส่วนเสิ่นเสี่ยวจวินเองก็เริ่มกลัว
เขากลืนน้ำลาย ฝืนใจไม่ให้ตัวเองถอย
ถึงจะแพ้ก็ห้ามเสียฟอร์ม ถ้าตอนนี้ยอมแพ้ ต่อไปคงอยู่ในหมู่บ้านอย่างลำบาก
พอเห็นเย่ไห่เดินเข้ามาใกล้ เสิ่นเสี่ยวจวินก็ตะโกนว่า “จะทำอะไร?”
“ลองแตะฉันดูสิ”
พูดจบ เขาก็เชิดคางขึ้น มองเย่ไห่อย่างท้าทาย
เย่ไห่ไม่พูดพร่ำทำเพลง
เขายกแขนขึ้นทันที
ชินรูอวี่เบิกตากว้าง กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
ทุกคนจ้องเย่ไห่ตาไม่กะพริบ
เย่ไห่กล้าลงมือจริงเหรอ?
ไม่กล้ามั้ง
คงแค่ขู่ให้กลัว
วินาทีต่อมา ท่ามกลางสายตาไม่อยากเชื่อของเสิ่นเสี่ยวจวิน ฝ่ามือของเย่ไห่ก็ฟาดลงมาอย่างแรง
ทันทีที่ฝ่ามือปะทะใบหน้า เขาก็หลับตาลงโดยไม่รู้ตัว
“เพียะ!”
เสียงตบดังสนั่นก้องอยู่บนใบหน้าเขา จนหัวสั่นหึ่ง ๆ
จากนั้นความเจ็บปวดจึงตามมา
เสิ่นเสี่ยวจวินเอียงคอ เอามือกุมแก้ม แล้วจ้องเย่ไห่อย่างดุดัน “เย่ไห่ นายกล้าตบฉันจริง ๆ!”
เย่ไห่แค่นหัวเราะ “บอกให้ขอโทษก็ไม่ยอม งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
“ไสหัวไป”
เสิ่นเสี่ยวจวินยกมือชี้หน้าเขา “ได้ ได้ ได้”
“เรื่องนี้ยังไม่จบ”
“คอยดูแล้วกัน”
เขาตะโกนข่มขู่พลางถอยหลัง ไม่ใช่ว่าเขาโง่ เย่ไห่จัดการลูกน้องสองคนของเขาได้ง่าย ๆ ฝีมือแบบนี้เขาสู้ไม่ไหว ทำได้แค่พูดขู่ไว้ก่อน
พอหันหลังไป รอยฝ่ามือแดงก่ำครึ่งซีกบนใบหน้าก็ปรากฏให้ทุกคนเห็นชัดเจน
ท่ามกลางสายตาของคนทั้งหลาย เสิ่นเสี่ยวจวินก้มหน้า กุมแก้ม แหวกฝูงชนแล้วจากไปอย่างหมดสภาพ
พอพ้นประตูออกมา
เมื่อเดินมาถึงปากตรอก เสิ่นเสี่ยวจวินก็สะบัดตัวไปมาเหมือนคนบ้า ทั้งต่อยทั้งเตะอย่างเดือดดาลที่ทำอะไรไม่ได้
“พี่จวิน ใจเย็นก่อน” ลูกน้องข้าง ๆ รีบเกลี้ยกล่อม
เสิ่นเสี่ยวจวินต่อยกำแพงจนเจ็บหน้าเบ้ เขาสูดปากด้วยความเจ็บ ก่อนพูดอย่างเคียดแค้นว่า “แม่งเอ๊ย ตั้งแต่เล็กจนโตฉันไม่เคยโดนหยามแบบนี้มาก่อน”
“ต้องเอาคืนให้ได้ ไม่งั้นต่อไปฉัน เสิ่นเสี่ยวจวิน จะอยู่ในหมู่บ้านเสี่ยวซีได้ยังไง!”
ลูกน้องถามว่า “จะเอาคืนยังไงครับ?”
สีหน้าเสิ่นเสี่ยวจวินชะงักไป ตรง ๆ ก็คงสู้ไม่ได้ แต่เล่นงานลับหลังได้ เขาพูดว่า “พวกแกสองคนไปจับตาดูมันไว้ก่อน”
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะหาโอกาสจัดการมันไม่ได้”
ลูกน้องทั้งสองมองหน้ากัน สีหน้าลำบากใจ พวกเขาเห็นฝีมือของเย่ไห่แล้ว รู้ดีว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้
ถ้าเข้าไปหาเย่ไห่อีก ไม่แน่ว่าจะโดนซ้อมอีก
แต่พวกเขาไม่กล้าขัดคำสั่งเสิ่นเสี่ยวจวิน จึงได้แต่ฝืนใจพยักหน้ารับ
เสิ่นเสี่ยวจวินลูบแก้มครึ่งซีกที่แดงบวม กัดฟันพูดว่า “ไป พวกเราไปคิดบัญชีกับเสิ่นเสี่ยวเยี่ยน”
“วันนี้นอกจากจะต้องเอาเงินคืนมาแล้ว ฉันยังจะทำให้เสิ่นเสี่ยวเยี่ยนตัดขาดกับเย่ไห่ให้ได้”