เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนทั้งสอง ศาสตราจารย์เจิ้งก็หัวเราะเบา ๆ พลางไอหนึ่งที: “ไม่สำคัญว่าใครจะช่วยอาจารย์เซิน สิ่งสำคัญคือ เฒ่าเฉิน คราวนี้แกทำคุณงามความดีครั้งใหญ่แล้ว”
ศาสตราจารย์ซวี่ก็ยิ้มพยักหน้า: “ที่ทำให้อาจารย์เซินเข้ามาสอนที่โรงเรียนเราได้ ก็ถือว่าเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่จริง ๆ”
“หึ! แน่นอน!” ศาสตราจารย์เฉินภูมิใจมาก เงยคางขึ้นเล็กน้อย: “พวกแกสองคนเฒ่า มาสาย ข้าเกือบทำพลาด ยังไม่คิดจะชดใช้ให้หน่อยหรือ?”
“ฉันเพิ่งรับโปรเจกต์หนึ่งมา กำลังขาดคนช่วยคำนวณส่วนหนึ่ง ไม่งั้นงานนี้ยกให้แกทำ?”
ศาสตราจารย์เฉิน: “......ไปไกล ๆ เลย!”
เล่นตลกแล้วก็ตลกไป ศาสตราจารย์เฉินก็รู้สึกได้ในไม่ช้า ว่าบางทีเขาอาจจะตอบข้อความของอาจารย์เซินไม่ทันเสมอไป
ดังนั้น
เขาจึงสร้างกลุ่มแชทขึ้นมาทันที และดึงศาสตราจารย์เจิ้งกับศาสตราจารย์ซวี่เข้ามา
แบบนี้ ต่อไปถ้าอาจารย์เซินมีปัญหาอะไร ก็สามารถถามในกลุ่มแชทได้โดยตรง ไม่ต้องส่งข้อความส่วนตัวทีละคนอีก
พวกเขาสามคน ใครเห็นข้อความก่อนก็จะตอบอาจารย์เซินทันที
พูดถึงเรื่องนี้
ศาสตราจารย์เฉินดูข้อความที่อาจารย์เซินส่งมา
ข้อมูลเกี่ยวกับสารพิษที่ทำลายสมอง?
อาจารย์เซินเอาของแบบนี้ไปทำไม?
เรื่องแบบนี้ไม่ใช่หน้าที่ของฝ่ายปราบปรามยาเสพติดหรอกหรือ?
สำหรับเรื่องอื่นที่ไม่ใช่คณิตศาสตร์ ศาสตราจารย์เฉินไม่ค่อยเข้าใจ เขาเงยหน้ามองศาสตราจารย์ทั้งสองที่รับผิดชอบวิชาเคมีและชีววิทยา: “สิ่งที่อาจารย์เซินถาม พวกแกพอจะรู้บ้างไหม?”
ศาสตราจารย์ซวี่ยิ้มบาง ๆ: “บังเอิญ งานวิจัยที่ฉันทำอยู่ตอนนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เลยพอจะรู้อยู่บ้าง”
ศาสตราจารย์เจิ้งก็หัวเราะอย่างเปิดเผย: “เฒ่าเฉิน ดูท่า อาจารย์เซินยังต้องพึ่งพวกเรานะ หวังพึ่งแกที่เป็นสายคณิตศาสตร์นี่ไม่ได้หรอก”
“หึ เก่งอะไรกัน ก็แค่ช่วยอาจารย์เซินเรื่องเล็กน้อยเอง เห็นทีพวกแกคงดีใจกันไม่น้อย”
ศาสตราจารย์เฉินส่งเสียงหึ ๆ ไม่สนใจจะไปยุ่งกับพวกเขาสองคน
ศาสตราจารย์เจิ้งเริ่มจริงจังขึ้นในที่สุด พูดขึ้นว่า: “แต่มีเรื่องหนึ่ง พวกเราควรระวังไว้ดีกว่า”