เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาของผู้คนที่สัญจรไปมา คณบดีหวังก็เอามือปิดหน้า แล้วขยับไปยืนข้าง ๆ แสร้งทำเป็นไม่รู้จักกับศาสตราจารย์เฉินและคนอื่น ๆ
เสิ่นเพียนจือก็สังเกตเห็นใบหน้าแปลกหน้าข้างๆ ศาสตราจารย์เฉินเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้คิดอะไรให้มากความ
ด้วยเครือข่ายของศาสตราจารย์เฉิน การพาคนสองสามคนมารับที่สนามบินก็ไม่ใช่เรื่องยาก
หรือจะพูดได้ว่าตราบใดที่ศาสตราจารย์เฉินเต็มใจ ต่อให้ให้ทั้งมหาวิทยาลัยชิงเป่ยตามเขาไปทุกที่ก็ไม่มีปัญหา
ในวงการวิชาการ ศาสตราจารย์เฉินมีพลังในการเรียกผู้คนอย่างแท้จริง
เพราะหลายคนที่อยากจะสนิทกับศาสตราจารย์เฉินก็ยังไม่มีโอกาส
เสิ่นเพียนจือไม่ได้สังเกตว่า เหอลี่ฉุนที่อยู่ข้างหลังเธอนั้น พยักหน้าให้ชายชราที่โบกมืออย่างสุดแรงอยู่อย่างสงบ
เห็นได้ชัดว่า
ชายชราคนนั้นมาหาเหอลี่ฉุน ไม่ใช่เพื่อเสิ่นเพียนจือ
คุณหญิงเสิ่นถือไม้เท้า มือหนึ่งก็พยุงเสิ่นเพียนจือ แล้วถามอย่างสงสัย: "เพียนจือ นี่คือไกด์ของเราหรือ? เขาดูอายุมากกว่าฉันอีกนะ ใช่ไหมที่พาเราเที่ยวเยี่ยนจิงได้จริง ๆ?"
คุณหญิงเสิ่นรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ปีนี้เธอยังไม่ถึงเจ็ดสิบด้วยซ้ำ
ชายชราสองคนที่โบกมืออย่างสุดแรงอยู่ไกล ๆ ดูอายุมากกว่าเธอเสียอีก
ในขณะที่เธอแก่จนต้องใช้ไม้เท้าแล้ว แต่ชายแก่สองคนนั้นกลับดูมีชีวิตชีวากันคนละแบบ
สิ่งนี้ทำให้คุณหญิงเสิ่นรู้สึกเขิน ๆ เล็กน้อย
เสิ่นเพียนจือยิ้ม: "คุณยาย พวกเขาไม่ใช่ไกด์ คนนี้คือศาสตราจารย์เฉิน ส่วนคนนี้—"
สายตาของเสิ่นเพียนจือมองไปที่ชายชราสองคนข้างๆ ศาสตราจารย์เฉิน
เพราะเธอไม่สนิทกับพวกเขา การแนะนำตามอำเภอใจก็คงไม่ดี
ศาสตราจารย์เฉินรีบพูดขึ้นทันทีด้วยรอยยิ้ม: "นี่คือคณบดีคณะคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเยี่ยนจิง เป็นเพื่อนร่วมอาชีพกับฉัน ศาสตราจารย์เซิน คุณเรียกเขาว่าหวังเฒ่าก็ได้ พวกเราคนกันเอง ไม่ต้องเกรงใจ!"
"เดี๋ยวก่อน!" คณบดีหวังขมวดคิ้ว: "เฒ่าเฉิน ใครเป็นคนกันเองกับคุณ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น"
เพราะคณบดีหวังเป็นศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยชั้นนำ เขายังไม่อยากลดตัวลงมาเป็นรุ่นเดียวกันกับครูที่มีวุฒิมัธยมปลาย
อีกอย่าง