เสี่ยวหานกับเสี่ยวเหนียน?
พวกเขาเป็นใคร?
เดี๋ยวนะ
เธอนึกออกแล้ว นี่มันชื่อของเด็กสองคนที่เจอวันนี้นี่นา
คนหนึ่งชื่อเสิ่นเสี่ยวหาน อีกคนชื่อเสิ่นเสี่ยวเหนียน
หลินอวิ๋นตั้งสติได้ ก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น เธอเบิกตากว้าง: "ศาสตราจารย์เสิ่น ที่แท้พวกเขาเป็นลูกของคุณนี่เอง! ครั้งนี้ฉันมา ก็ตั้งใจมาหาผู้ปกครองของเด็กสองคนนี้เพื่อคืนของโดยเฉพาะ! ดีมากเลย!"
เพราะเสิ่นเพียนจือเคยช่วยชีวิตเสี่ยวเทียนไว้
หลินอวิ๋นจึงเชื่อใจเสิ่นเพียนจือในตอนนี้ร้อยเปอร์เซ็นต์
เสิ่นเพียนจือบอกว่าเธอเป็นแม่ของเด็กสองคนนั้น งั้นก็ต้องไม่ผิดแน่!
หลินอวิ๋นรีบหยิบบัตรธนาคารที่มียอดเงินเจ็ดพันกว่าล้านหยวนออกมาทันที: "ศาสตราจารย์เสิ่น นี่คือสิ่งที่เสี่ยวเหนียนให้ฉัน มันมีค่ายิ่งเกินไป ฉันไม่รู้ว่าข้างในจะมีเงินเยอะขนาดนี้ ยังไงก็คืนให้คุณเอาไปเก็บไว้ให้เด็กสองคนเถอะ"
พูดไปพลาง หลินอวิ๋นก็ยัดบัตรธนาคารใบนั้นใส่มือเสิ่นเพียนจือ พร้อมกับขยิบตาและพูดต่อจากหัวข้อก่อนหน้า: "ศาสตราจารย์เสิ่น คุณยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าคุณชอบเหมืองแบบไหน? คุณชอบเหมืองทองคำ หรือเหมืองเพชร? หรือเหมืองน้ำมัน? หรือว่า... เหมืองแบบอื่น?"
หลินอวิ๋นคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะส่งของอะไรได้อีก
ส่งเงินก็ดูเชยเกินไป
สู้ส่งเหมืองให้สักแห่งไม่ได้
ครอบครัวฝ่ายแม่ของหลินอวิ๋นเป็นเจ้าของเหมืองอัญมณีที่ใหญ่ที่สุดในโลก และเธอก็เป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัว ปู่เฒ่าเตรียมจะโอนเหมืองทั้งหมดให้เป็นชื่อเธอมานานแล้ว
ขอเพียงเสิ่นเพียนจือพูดออกมาได้ เธอก็ให้ได้หมด!
สัมผัสได้ถึงสายตาอยากได้อยากรู้ของหลินอวิ๋น เสิ่นเพียนจือก็เงียบไป
คุณนายเหอที่อยู่ตรงหน้า ดูเหมือนจะไม่รู้จริง ๆ ว่าเสี่ยวหานกับเสี่ยวเหนียนคือใคร?
ดูท่า เธอจะเข้าใจเหอลี่ฉุนผิดไป?
แววตาเสิ่นเพียนจือสั่นไหว เงียบไปสองวินาทีก็กลับมาเป็นปกติ เธอมองบัตรธนาคารที่หลินอวิ๋นยัดใส่มือเมื่อครู่ มันเป็นบัตรของเสี่ยวเหนียนจริง ๆ ไม่ผิด
เธอรู้สึกจนใจนิดหน่อย
เสี่ยวเหนียนเพิ่งเจอคุณนายเหอแค่ครั้งเดียว ก็เอาทรัพย์สินทั้งหมดที่มีส่งให้ไปแล้ว
เด็กคนนี้นี่นา...
แต่