ด้วยความฉลาดของเสี่ยวหาน จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าแม่โกรธเพราะอะไร
การทดลองเป็นเขาที่ขอให้เหอลี่ฉุนทำ
ถึงแม้จะล้มเหลว เขาก็ไม่โทษใคร
สิ่งเดียวที่เขาคิด คือถ้าการทดลองล้มเหลว ผลที่ตามมาจะมีเพียงเขาเพียงคนเดียวที่ต้องรับผิดชอบ
อย่างน้อยเสี่ยวเทียนตอนฝังยังได้ร่างที่สมบูรณ์
แต่ก็ดีแล้ว
เขาพนันถูก
การทดลองของแม่ สำเร็จ
ภายใต้สายตาที่บริสุทธิ์ของเสี่ยวหาน เสิ่นเพียนจือแทบหายใจไม่ออก
เธอตาแดงก่ำ ไม่กล้าสบตากับลูกชาย สายตาที่เริ่มพร่ามัวยังจ้องไปที่หนังสือนิทาน แล้วถามด้วยเสียงแหบแห้ง "แล้วหนูเคยคิดไหมว่าถ้าการทดลองล้มเหลว แม่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง?"
"เสี่ยวหาน แม่ไม่ได้รักแค่พี่ของหนู แม่ก็รักหนูมากเหมือนกัน"
เสียงของเสิ่นเพียนจือสั่นเครือ
เธอพยายามทำให้เสียงของตัวเองฟังดูสงบแล้ว
แต่ความเป็นจริงคือ เธอไม่สามารถสงบลงได้เลย ทำได้เพียงหลับตาลง ไม่มองลูกชาย
เธอไม่อยากให้ลูกเห็นความอ่อนแอของเธอในตอนนี้
เสี่ยวหานหลับตาลง รู้สึกผิดเล็กน้อย "ขอโทษครับ เสี่ยวหานไม่ได้คิดมากขนาดนั้น เสี่ยวหานแค่อยากให้แม่ไม่ต้องลำบากใจอีกต่อไป"
เสียงของเสี่ยวหานเริ่มเบาลง "แม่ครับ แม่ผิดหวังในตัวผมหรือเปล่า"
ได้ยินเสียงลูกชาย เสิ่นเพียนจือเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกบีบ
เธอส่ายหน้า ในที่สุดก็หันกลับมาด้วยตาแดงก่ำ กอดเสี่ยวหานแน่น "ไม่มีทาง ไม่เคยมีทาง เธอเป็นความภาคภูมิใจของแม่เสมอ แม่ไม่เคยผิดหวังในตัวเธอเลย"
"ขอโทษนะลูก แม่เองที่ปกป้องหนูไม่ได้"
"ถ้าแม่มีวิธีทดลองที่ดีกว่านี้ หนูก็ไม่ต้องเสี่ยงแบบนี้ ขอโทษนะ..."
เสิ่นเพียนจือสะอื้น น้ำตาเอ่อล้นในเบ้าตา
กอดเสี่ยวหานแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปในวินาทีถัดไป
เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเหตุผลที่ลูกชายยอมทำการทดลอง จะเป็นเพราะกลัวว่าเธอจะเสียใจ
หัวใจราวกับถูกฉีกขาด เจ็บจนแทบจะเต้นไม่ไหว เธอสะอื้นกอดร่างเล็กของเสี่ยวหาน พูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ลูกขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ นะ..."
"แม่ครับ แม่ไม่ต้องขอโทษผม การทดลองของแม่ประสบความสำเร็จมาก" เสี่ยวหานค่อย ๆ ดิ้นออกจากอ้อมกอดของเสิ่นเพียนจือ หน้านิ่งเช็ดน้ำตาให้แม่ "แม่ครับ แล้วแม่จะยกโทษให้ลุงเหอได้ไหม?"
คิ้วของเสี่ยวหานขมวดเล็กน้อย