เสิ่นเพียนจือกำลังจะบอกว่า พวกเขามีเบอร์โทรศัพท์แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเพิ่มเพื่อนในแอปแชทอื่นอีก
แต่พอคิดถึงว่า หลังจากนี้คงมีเรื่องต้องติดต่อกับเหอลี่ฉุนอีกไม่น้อย
เพิ่มเพื่อนไว้ ก็สะดวกดีเหมือนกัน
จะได้ส่งไฟล์อะไรต่ออะไรได้ตลอด
พอคิดได้แบบนี้ เสิ่นเพียนจือก็เลยไม่ได้ปฏิเสธ พยักหน้าตอบตกลง: "เพิ่มฉันในวีแชทละกัน ฉันใช้แอปนี้บ่อยหน่อย"
เหอลี่ฉุน: "ไม่เคยโหลดมาก่อน รอแป๊บนะ"
เสิ่นเพียนจือ: "งั้นนายมีคิวคิวมั้ย? อันนั้นก็ได้นะ"
เหอลี่ฉุน: "......ก็ไม่เคยโหลดเหมือนกัน"
เสิ่นเพียนจือเงียบไป เธอจ้องหน้าเอาจริงเอาจังของเหอลี่ฉุน มองไม่ออกเลยว่าเขากำลังโกหก
แต่ยุคนี้แล้ว ยังมีคนไม่เคยใช้แอปแชทพวกนี้อีกเหรอ?
ด้านข้าง เซี่ยเฟ่ยสุดท้ายก็หลุดขำ หน้าตาเปี่ยมเลศนัยจ้องเหอลี่ฉุน: "นายนี่คงไม่ได้คิดจะจีบรุ่นน้องฉันหรอกนะ?"
เหอลี่ฉุนหันขวับไปมองเขา: "แกนี่พูดมากจริง"
ถือแอปที่เพิ่งโหลดเสร็จ เหอลี่ฉุนใช้บัญชีที่เพิ่งสมัคร เพิ่มเพื่อนกับเสิ่นเพียนจือ
รูปโปรไฟล์ของเสิ่นเพียนจือเป็นรูปรวมครอบครัวแบบตัวการ์ตูน
ไม่ใช่สิ ไม่ควรเรียกว่ารูปรวมครอบครัว
เพราะในรูปนี้ไม่มีตัวละครที่เป็นคุณพ่อนั่นเอง
เหอลี่ฉุนเม้มปาก: "เรียบร้อย"
เสิ่นเพียนจือพยักหน้า แล้วก็เพิ่มเพื่อนกับเซี่ยเฟ่ยด้วย
เธอจ้องเหอลี่ฉุนเอาจริง: "โรคของเสี่ยวเทียน ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางรักษาเลย"
พอเธอพูดจบ
รอยยิ้มบนหน้าเซี่ยเฟ่ยก็หุบลงทันที: "รุ่นน้อง เธอก็น่าจะรู้ว่าโรคทางพันธุกรรมมันหมายความว่ายังไง"
"อืม ฉันรู้" เสิ่นเพียนจือแววตามุ่งมั่น: "ฉันไม่ได้พูดผิด โรคของเขามีโอกาสรักษาได้จริงๆ แต่ต้องใช้ตัวยาชนิดหนึ่ง"
"ก็แค่ไม่รู้ว่า คุณเหอจะยอมลงทุนกับค่านี้มั้ย"
ถ้าฝั่งนั้นเป็นครอบครัวธรรมดา ก็คงหมดทางรักษาจริงๆ